Elora's world
Dagboek - Elora's world
-
communiceren
"Mamma", zegt Elora met een diepe zucht, "Jij mag me even nu niet aanraken" Verbaasd kijk ik haar aan. "Weet je waarom? Ik ben super chaggerijnig". Grinnikend zeg ik "okay" en twee minuten later krijg ik een knuffel van haar. De rot-bui is weer over.
We liggen 's ochtends vroeg samen lekker in bed tv te kijken. Omdat Elora honger heeft maak ik een boterham voor haar en die mag ze heerlijk in bed op eten. Een handje nootjes erbij en mijn dochter is in de zevende hemel.
"Oh mam!", roept ze vol drama als ze de nootjes ziet, "Voor mij? Wat een verrassing!!" Weer moet ik lachen.
Met een vriend van me heb ik het over Elora en haar capaciteit om haar emoties zo goed te verwoorden. Het is niet zo dat Elora alleen maar goed praat, ik ken kindertjes die een betere uitspraak hebben dan zij, maar ze kan zo goed communiceren. Elora is heel bewust van alles. Dat is leuk en ook heel lastig! -
overgang
In het boek "Oei ik groei" werd er altijd veel aandacht gegeven aan de "Sprongetjes". Ik geloof dat het boek het maar over de sprongetjes tot een jaar of misschien 18 maanden spreekt, maar ik ben er van overtuigd dat die sprongetjes gewoon door blijven gaan tot het kind volwassen is... misschien zelfs langer.
Elora zit momenteel in zo'n sprongetje. Ik merk dit aan 2 dingen: 1) haar buien. Ze is momenteel veel lichter geraakt, jammert sneller en zoekt om de gekste dingen ruzie met me. En 2) ze is ineens weer een stuk bewuster en groter geworden.
Sowieso is Elora een heel bewust kind. Ik merk dit ook als ik haar met leeftijdsgenootjes vergelijk; Elora is anders. Niet beter, gewoon anders. Ze is heel sociaal, maar tegelijkertijd merk ik dat ze soms niet begrijpt waarom andere kinderen op een andere manier reageren dan zij.
Ik merk dat haar gevoel voor humor zich sterk aan het ontwikkelen is. Ze maakt grapjes en kan nu soms zo smakelijk lachen om tekenfilms of mopjes. Ook wordt haar spel steeds ingewikkelder en dat gaat echt met een noodvaart.
Haar taalgebruik is ook weer verbetert en ze spreekt dingen beter uit en heeft een intensieve woordenschat. Elora is erg bezig met het tevredenstellen van iedereen om haar heen. Dit wil ze voornamelijk doen door dingen te kopen voor ze. Ik kan me herinneren dat ik als kind dit ook heb gehad.
Ondanks dat ik ook beter met haar kan praten en dat ze me beter begrijpt, hebben we nu dus nieuwe strubbelingen. Elora zoekt ruzie met me. Gelukkig duurt de ruzie nooit lang want ze realiseert zich dat ik gewoon gelijk heb en zal krijgen. Maar als ze het dan niet van me wint, gaat ze zich op een andere manier misdragen. Dan gaat ze met een zeurderig stemmetje verkondigen dat ze verdrietig is of dat ze pijn heeft.
En dit zeuren kan ze echt uren vol houden. Ze probeert ook regelmatig brutaal te zijn. Ze vertelde me gisteren dat ik een grote mond had. Het is echt dodelijk vermoeiend want ze zoekt erg naar negatieve aandacht. Ik doe mijn best om het te negeren en juist heel erg positief met alles om te gaan, maar dit is niet altijd makkelijk. Soms wil ik haar het liefst achter het behang plakken. -
Dit is de voicemail van Elora
Om eerlijk te zijn kunnen wij best wel eens volwassen grapjes maken in het bijzijn van onze dochter. Zij begrijpt ze niet en dat is voor ons des te leuker.
Zo roept Daan regelmatig: "Dit is het antwoordapparaat van pappa, spreek een bericht in na de toon"
Vanochtend zat Elora bij ons op bed. Ze is de laatste twee dagen weer lekker rebels dus we hebben het weer te bezuren met haar. Ik wilde haar iets uitleggen en ze keek me heel laconiek aan en zei: "dit is de voicemail van Elora, ik ben er niet... PIEP!" Ik kon het niet helpen en moest ontzettend om haar lachen. Ze is zo wijs en hoe ze nou aan voicemail komt? Waarschijnlijk omdat we het er wel eens overhebben dat we onze voicemail moeten checken.
Het is moeilijk om te accepteren dat je kind toch echt in een nieuwe fase zit. Ze is dan officieel nog een peuter, maar de peutertijd is voor ons gevoel al echt voorbij nu.
In mijn hoofd is ze soms nog zo klein, maar als ik er over na denk gaat ze over 6 maanden al naar de kleuterschool. Het is grappig hoe de kinderen van de kleuterschool in mijn hoofd zo veel groter zijn dan mijn kind... maar dat is niet zo. Elora is ook al toe aan dat soort verantwoordelijkheden.
Ze heeft mij voor sommige dingen gewoon niet meer nodig en het is belangrijk dat ik ook los ga laten. Het is namelijk de bedoeling dat ze de eerste stappen van zelfstandigheid gaat maken. Het leven verandert constant met zo'n kleintje en soms is het als moeder moeilijk bijhouden.
Toch proberen we haar wel los te laten en dingen zelf te laten doen. Ik ben haar nu aan het leren hoe ze haar eigen billen moet afvegen. Het is nog geen success, maar het begin is er. Ze zal het over 6 maanden toch echt zelf moeten doen.
Ik merk wel dat Elora graag wil dat ik nog dingen voor haar doe. Sommige dingen doe ik ook nog wel, maar anderen leer ik haar om zelf te doen. En ik ben ook bezig om haar geduld te leren hebben. Madame verwacht namelijk als je iets vraagt dat ze het meteen krijgt en dat is niet de bedoeling. Soms moet ze wachten. En daar heeft ze moeite mee. Ik merk ook dat ik haar daar iedere weer opnieuw weer in moet trainen, want ze is dit soort lessen snel weer vergeten.
Het is een bijzondere tijd en ik zal het wel missen als ze straks naar de grote school gaat. Dan is alles anders en dan is ze nog een beetje meer van de wereld en nog een beetje minder van mij. Maar het voordeel is dan wel weer dat ik meer tijd voor mezelf zal gaan hebben. En dat is met ook geen overbodige luxe, want ondanks dat ze steeds zelfstandiger wordt, heeft Elora graag veel aandacht en kletst ze nog regelmatig de oren van mijn hoofd.
Mijn kleine meisje wordt zo groot! -
Alex
"mam... weet je?" begint mijn dochter. "Rapunzel heet in het engels Alex" zegt Elora wijs. Ze kijkt me bedenkelijk aan: "Mam? Waarom lach je nou?"
-
kletskous
Kletsen zit bij ons in de familie... het is nu eenmaal zo. Ik kan mensen de oren van de kop kletsen en er wordt mij menig keer gevraagd of ik last heb van ADHD. Mijn moeder heeft er ook last van en mijn oma vroeger al helemaal. Als wij allemaal samen komen is het ook een dolle boel en zie je de buitenstaanders vermoeid toekijken.
Tja, ik ben ook vrij druk... maar ik ben druk in fases. Vooral tijdens feestjes of als ik omringt ben met mensen die ik leuk vind, dan zit ik op mijn praatstoel. Ik mag ook graag lachen en keten. Allemaal heel leuk en gezellig, maar ook vermoeiend. En dus ben ik niet altijd druk. Stiekem heb ik heel veel rustige momenten en er zijn gewoon tijden dat ik niets te zeggen heb en het liefst gewoon lekker wil wegdromen in mijn eigen fantasie wereldje of gewoon lekker in gedachten voor me uit willen staren.
Mijn dochter heeft hier helaas geen last van. Vanaf het moment dat ze wakker wordt, tot het moment dat ze in slaap valt... praat ze.... de HELE dag door. En ik moet zeggen dat ik er een beetje gek van aan het worden ben. De enige tijd dat ze af en toe haar mond dicht houdt is als ze even tv of film zit te kijken. Ik merk dan ook dat ik haar soms wat vaker of wat langer tv laat kijken dan ik in de eerste instantie deed of wilde. Ik was altijd erg anti tv. Niet dat ik de tv als opvoeder gebruik, of dat Elora uren achter de tv zit... maar er zijn tijden dat ik gewoon even wil genieten van een uurtje waar er niet tegen me gepraat wordt en dan komt een kinderfilm (die een uurtje lang zijn) een leuke uitkomst is. (al redt ze het nooit een hele film hoor, dat stil zijn)
Vooral nu Elora zo slecht slaapt (en dus wij ook) heb ik het zwaar merk ik. Vaak hebben we pas rond tien uur rust en ze staat 's ochtends vroeg weer voor mijn neus. En dan is ze de hele nacht aan het spoken door haar hoestbuien. Ik ben echt kapot.
Ze is verder erg lief en gezellig hoor... maar ze laat me echt niet met rust. Als ik 's avonds mijn ogen dicht doe, dan galmt "Mam... weet je?" door mijn hoofd. Ik heb nu die babytijd vermoeidheid. Ik begrijp ineens al die moeders die kapot waren en nachten in de weer gingen met hun kleine baby. Dat hebben wij toen in mindere maten meegemaakt, dus we doen het nu maar even over... en goed dit keer. Elora hoest bijna haar longen uit haar lijf en wordt huilend wakker van de pijn in haar borst of haar keel. Het is dramatisch.
Maar goed, het kan ook erger, ik weet het wel. En ze is gelukkig wel echt heel lief en gezellig... maar ik wou dat ze wat rustiger kon spelen en dat ze niet de behoefte had om ALLES maar dan ook ALLES wat ze aan het doen was hardop te vertellen!! *zucht*. Als ik voor iedere keer dat Elora het woord "mam" zei een euro kreeg, zou ik aan het eind van de maand in een 5 sterren hotel in Dubai kunnen gaan zitten... voor minstens 3 weken... -
Dramaqueen
"Is de toneelschool niet iets voor haar?" vraagt de juf van de peuterschool aan me. Ik moet hier een beetje van glimlachen. Thuis heb ik toneelscholen opgezocht maar ik kan niets vinden wat voor onder de 4 is. En zelfs voor 4 jarige is het zeldzaam en de dichtsbijzijnde school is in IJburg... niet om de hoek dus.
Ja op school is ze ook wat dwarser dan normaal. Thuis is ze momenteel ook erg dwars en ik word er helemaal mesjoche van! Elora heeft momenteel echt puberale buien! De juffies moeten er wel een beetje om lachen. "Och, ze luisterd tenminste en je kan haar gewoon verbaal corrigeren" zegt een van de juffen. Tja, dat is ook wel zo, maar dat maakt de discussies niet minder irritant hoor. Vooral als madame zegt, als ik eens nee zeg tegen bijvoorbeeld een snoepje "Nouhou... als jij niet lief tegen mij bent, dan hoef ik ook niet lief tegen jou te zijn". Ga daar maar eens tegen in.
Tegelijkertijd is ze zo ontzettend lief en zorgzaam momenteel. Met veel drama verteld ze me 's ochtends als ik naar mijn werk ga: "Oh mamma, ik ga je zo missen! Ik wil niet dat je weg gaat". En ik krijg regelmatig te horen: "mamma, ik houd zo van je en ik ga altijd voor je zorgen en ik laat je nooit meer alleen". Op zo'n moment moet ik echt even tegen de traantjes vechten hoor!
Momenteel is ze in discussie met Daan. Ze vertelt hem dat als hij stout is, dat zij de politie gaat bellen en dat hij dan naar de gevangenis moet. Als Daan haar vraagt wat hij dan moet doen als zij stout is antwoord ze: "Dan moet je me opsluiten in een toren met gouden muren". Vervolgens vervalt ze weer in haar rollenspel en is Daan de koning en ben ik de koningin. Het is net of we in een sprookje leven op dit moment. Een en al fantasie. Ik vind het leuk dat de juffen op school er ook zo van onder de indruk zijn! -
Pubertijd
Het is een gezellige zondag middag. Elora zit heerlijk te schilderen en is even helemaal in haar eigen wereldje. Wij kijken een filmpje en zijn aan het genieten van het zeldzame moment dat ons kind even rustig is. Maar dan breekt uit het niets een donderbui los. Elora, duidelijk gefrustreerd, roept heel hard: "Nou!! Ik kan niet mooi kleuren, ik kan alleen maar krassen... ik kan niets en nou wordt belle niet mooi". Ze is bijna in tranen en wij weten niet wat ons overkomt. Wat is dit toch telkens? Die buien... het lijkt wel of we een echte puber in huis hebben. Plots uit het niets wordt ze boos of is ze ineens brutaal terwijl ze zo gezellig was. Ik weet niet wat ik er mee aan moet. In de eerste instantie probeer ik de bui te sussen, maar als ze brutaal wordt, gaat ze zonder pardon op de gang. Dit gedrag pik ik niet. Daarna dimt ze weer in. Het duurt zelden langer dan een paar minuten, maar deze buien zie je niet aankomen. Ze kan dan ineens zo dwars zijn.
En toch, ondanks haar buien, blijft ze het zonnetje in huis. Wat kan dat kind toch vrolijk zijn en wat een enorm fantasie leven heeft ze toch. Ze bedenkt echt van alles en tegenwoordig praat ze alsof ze de verteller van een sprookje is.
Laatst stond ik de vaatwasser in te ruimen en hoorde ik Elora het volgende scenario bedenken met haar barbie's: "Er was eens (ja, zo begint het verhaal bij haar echt) een hele mooie prinses. En toen kwam de prins en de prins vroeg: "meisje hoe heet jij?" maar de prinses kon niet praten. Iedere dag kwam de prins terug (ik vraag me af uit welk sprookje ze dit heeft) en vroeg de prinses hoe zij heette en toen zei de prinses op een dag (ja echt, op een dag) dat ze Ariel heette. En de prins zei: "wil je met me trouwen" maar Ariel zei: "Dat mag niet van mijn boze stiefmoeder"
Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden. Ze is zo dramatisch. Het liefst speelt ze ook het slachtoffertje en dan loopt ze met een pruillipje en knipperende wimpers door het huis. Dan doet ze de afwas in haar keukentje en zoekt ze de zogenaamde erwtjes uit. Terwijl ze maar blijft vertellen wat ze doet, alsof ze in een sprookje zit.
Momenteel kan ze zelf de sprookjes in de cd speler doen. Ze zet hem zelf aan en drukt weer op play als de sprookjes zijn afgelopen. Ze vindt het heerlijk om naar sprookjes te luisteren. Soms gaat ze midden op de dag even naar haar kamer om bijvoorbeeld de ganzenhoedster of het levenswater te beluisteren (lekturama) en daarna vertelt ze mij waar het over ging. Geweldig vind ik het. Voorlezen vindt ze ook zo leuk. Het liefst als er prinsessen in het verhaal voorkomen. Al zijn heksen, spoken en monsters ook nog steeds favoriet.
Het is een bijzonder kind, maar dit is toch wel een moeilijke leeftijd. Met al haar buien en grillen zijn wij 's avonds uit geput. En momenteel weet ze de gekste dingen te verzinnen om weer uit bed te kunnen komen (Ik moet plassen, ik heb je nog geen kus gegeven, merlin moet plassen, bunny is bang... etc etc)
Toch mis ik haar als ze er een nachtje niet is. En kan ik niet wachten om weer nieuwe avonturen met haar te beleven in haar rijke fantasiewereld! -
het werd wel weer eens tijd
Meerdere mensen hebben me er nu op gewezen dat mijn laatste dagboek entry al weer 2 maanden geleden is, dus ik moet er toch echt aan geloven en maar weer eens schrijven! bedankt voor het lezen trouwens, dat doet me goed!
Hoe is het met Elora? Geweldig, wat een kind is het toch!!! Ze is wel een tikkeltje puberig de laatste tijd en ik krijg regelmatig te maken met uitspattingen zoals: "NOU!! Dan wil ik helemaal NIETS meer!" en ze heeft zelfs al een keer boos met haar kamer deur geslagen toen ze haar zin niet kreeg. Alvast een voorproefje op de echte pubertijd dus.
Maar tegelijkertijd is ze een bijzonder vrolijk en gezellig kind. Van anderen krijg ik ook altijd te horen hoe leuk en lief ze Elora vinden en hoe gezellig ze is. Dat is ze ook, begrijp me niet verkeerd, maar neem haar maar eens een weekje in huis, dan begrijp je waarom Daan en ik momenteel op ons tandvlees lopen.
Elora zingt het liefst de hele dag. Niet meer leuke liedjes, zoals vroeger, want haar repertoire lijkt helemaal verdwenen. Ze zingt nu OF zelfgemaakte liedjes of disney liedjes. Als ze Disney liedjes zingt wil 'de plaat nogal eens blijven hangen' en krijgen we een bepaald stukje achter elkaar te horen tot je er een beetje kierewiet van wordt. Op de zwemles hebben ze al gevraagd of ze niet meer wil zingen als Ariel. En deze mensen hebben haar maar een uurtje. Kun je voorstellen hoe je je voelt als je 3 uur achter elkaar: "ahaaa ahahaa" moet aanhoren?. Persoonlijk word ik er gillend gek van.
Elora is een boef en we noemen haar Dennis the Menace. Laatst zat ik in de computer kamer en zag ik Elora uit mijn ooghoek van de badkamer naar haar slaapkamer sluipen (ja ze liep echt heel verdacht) met een emmer in haar hand. Daar had ze gezellig water in gedaan. Goddank was ik dit keer op tijd en heb ik de emmer afgepakt. Maar vaak ben ik ook te laat en dan ligt er ergens water, heeft ze iets ingezeept, heeft ze een wcrol door de wc gespoeld waardoor de wc verstopt raakt, verstopt ze dingen en haalt ze haar kast leeg. Je wilt niet weten wat ze allemaal uitspookt. Gisteren hebben we haar 's avonds laat uit de tuin geplukt waar ze met gestolen glaasjes zat te spelen.
Elora heeft ook echt een flair voor drama. Ze vindt het nu erg leuk om zielig te zijn en ik moet ook telkens Drizella (de boze stiefzuster van Assepoester) spelen en Daan is Anastasia. Elora speelt dan zo hartverscheurend het slachtoffertje dat ik soms denk dat ze het zich echt aantrekt en dan ga ik maar snel de fairygodmother spelen. Maar ze vindt het leuker als ik de slechterik speel.
Ze is ook een echte tante hoor. Ze maakt graag uit wat er gebeurd. Elora speelt graag moeder of juf voor me en verteld me dan wat groot of klein is, of dan vraagt ze me in een moederlijke toon welke kleur iets is of wat open of dicht is. Ik hoor zo mezelf in haar terug.
Als ze met kinderen speelt is zij meestal degene die bedenkt wat ze gaan spelen. Ook met grotere kinderen en voor een of andere reden krijgt ze vaak haar zin. Wij proberen soms haar een beetje te remmen anders leert ze helemaal niet dat ze ook moet doen wat anderen leuk vinden. Ze is nogal dominant, maar gelukkig heeft ze ook wel heel veel begrip voor andere kindertjes en kan ze ook weer heel toegevelijk zijn. Maar alleen als kinderen tegen haar in gaan, want zo lang ze doen wat zij wil, houdt ze dat ook lekker zo.
Ze heeft een bijzonder ontwikkelde fantasie en het is echt heel leuk om naar haar te luisteren als ze aan het spelen is. We kunnen ontzettend om haar lachen.
Het is een heerlijk kind en we lachen heel veel met haar en om haar. -
maar ze is niet vervelend.....
"Gedraagt Elora zich een beetje?", vraag ik een tikkeltje bezorgd aan juf Anneke en als uitleg voeg ik toe: "Want bij ons is ze de laatste tijd haar grenzen aan het verleggen". Een andere juf bemoeit zich er meteen mee en met een geamuseerd gezicht zegt ze... "Ach ja, soms heeft ze wat moeite met stil zitten en moet ik haar tijdens de kring gesprekken, als ik even niet oplet, uit de zandbak of de poppenhoek plukken" Ik zucht een beetje, het is niet onherkenbaar. "Maar ze is goed te corrigeren hoor... en ondanks dat ze je uitprobeert luistert ze verder wel heel goed". Nou dat is dan weer een opluchting.
"Ze is ook zo wijs", voegt juf Anneke aan het gesprek toe, "Ze is al heel erg 'voor' in haar ontwikkeling... dus dit hoort er een beetje bij". Ik kan de juf wel knuffelen. "Wij hebben meerdere 'probleemkindjes... en Elora is daar beslist niet een van. Ze is soms wat vindingrijk... maar ze is beslist niet vervelend!!"
Dat zijn nog eens fijne woorden al voeg ik er zelf aan toe: "Niet vervelend... maar soms behoorlijk lastig". De juffen lachen en zeggen dat het allemaal wel mee valt. Maar zelf vind ik dat niet. Ik heb het gevoel dat ik momenteel ogen in mijn achterhoofd moet hebben.
Elora heeft af en toe last van stiekeme fases en dat is niet zo prettig. Ze begint al te roepen: "Mamma, jij mag niet kijken hoor" en dan weet ik al hoe laat het is. Of als ze zomaar uit het niets roept :"Ik doe echt niets hoor", dan gaat het helemaal fout.
Ze heeft al een paar keer snoepjes gepikt en ze pakt dingen om mee te spelen die eigenlijk geen speelgoed zijn. Achter de bank, een plekje waar ik niet goed bij kan komen, is haar 'rovershol'.
Ze maakt er soms een bende van bij het leven. Trekt nu ook de bovenste planken van haar kast overhoop, kleedt zich 30x op een dag anders aan (zelfs met haar baby kleertjes!!) en heeft het hoogste woord.
En toch... en toch is ze niet vervelend. Ze zingt, ze lacht, ze speelt. Soms heeft ze ineens buien dat ze alles netjes opruimt, zonder dat ik het hoef te vragen. Ze luistert momenteel ook best goed.
Het gaafste vind ik hoe goed ik met haar kan praten. Hoe veel ze begrijpt... de vragen die ze stelt, de dingen die ze weet. Het is heel bijzonder om een kind zo te zien groeien.
Ik ben trots op haar, word gek van haar... maar ben vooral heel... heel erg verliefd!! -
gespuugd
Al dagen loopt Elora met een 'bleek bekkie' rond. Het ene moment gaat alles goed en het andere moment klaagt ze over buik of oorpijn.
Vanochtend ging het mis. Om kwart voor vijf in de ochtend stond ze voor ons bed te verklaren dat ze 'echt niet meer kon slapen'. Versuft namen we haar in ons bed en daar viel ze toch (gelukkig) weer even in slaap. Wat minder leuk was, was dat ze een ongelukje had... in ons bed.... natuurlijk...
Het bed werd verschoond en omdat ik ook nogal in de lappenmand ben, is Daan met Elora naar beneden gegaan. Omdat Elora toch wel moe was wilde ze weer terug naar bed, waar ze vervolgens de hele boel onder spuugde. Daarna heeft Daan haar toch maar weer naar beneden gehaald en daar herhaalde het spectakel zich (nog 2 keer zelfs) de laatste keer lukte het mijn meisje om in de emmer te spugen.
Maar het vreemde met Elora is dat als ze ziek is, ze nog steeds redelijk vrolijk en hyper is. Ze is wat klagelijker dan normaal, maar niet veel. Ze is wat hangeriger, maar ook niet heel bijzonder hangerig want ze rent en springt nog in het rond. Daarom is het voor ons altijd moeilijk inschatten hoe ziek ze nu daadwerkelijk is.
We zien het wel, ik hoop dat ze er snel weer overheen is! Het kan een virusje zijn, maar het kan ook van alle spanning van de vorige week komen. -
tellen
In de la lag nog een rolletje met van die kleine snoepjes, dus ik besloot deze aan Elora te geven. Ze had er al een paar op toen ze zei: "Mamma, ik heb nog 5 snoepjes". Mijn antwoord was: "En als je er nou 1 op eet, hoeveel heb je er dan?"
Zonder te kijken en te pauzeren zei ze: "Vier" en stopte er daarna snel een in haar mond. En ik vroeg door: "en als je er nu nog 1 op eet" en Elora antwoordde direct: "3". Ik was best onder de indruk hoe snel ze dit al wist. Dus toen probeerde ik een wat moeilijker sommetje: "als je nou 6 snoepjes had en je at er 1 op, hoeveel heb je er dan?" en weer zei Elora meteen: "5" (en er lagen geen 6 snoepjes, dus dit was echt uit haar hoofd)
Optellen lukte dus nog niet zo lekker, maar het aftrekken ging echt als een speer.
Ze had vannacht een ongelukje, de eerste in een lange tijd. Ik was haar bed aan het verschonen maar halverwege raakte ik weer afgeleid en besloot ik boterhammen te maken. Ik had dus alleen het bed afgehaald. Toen ik terug kwam naar boven had Elora een lakentje uit haar kast gepakt (nog voor haar ledikantje) en had ze zelf een laken op het bed gelegd. Nog netjes ook trouwens! Het was alleen wat te klein. Ze denkt zo met ons mee, het is gewoon schattig.
Gisteren was ze wat minder snoezig, want toen heeft ze er een bende van gemaakt. Het was echt erg. We hadden van marktplaats iets besteld voor haar verjaardag. In de doos zaten allemaal snippers ter bescherming. Ik had de doos speciaal wat hoger gezet, maar dat zegt niets meer. Ik was even boven en... Elora had de hele doos overhoop gehaald. Ik had het pas door toen ze me riep en ik beneden kwam. De hele kamer lag onder met snippers... en Elora zei dol enthousiast... "Kijk mam, het sneeuwt!" *zucht* -
3
Ons kind is drie en ze is wel heel erg drie. Na een heftig weekend en een turbulente week is het allemaal weer voorbij. Het was geweldig, Elora heeft heel veel plezier gehad op haar beide feestjes.
Het grappige is, dat ik het gevoel heb dat mijn kind is verandert in de paar dagen dat ze drie is. Alsof ze zich iets heeft voorgenomen. Ze was al zelfstandig maar nu wil ze nog meer zelf doen en zegt dan ook: "Ik ben al drie".
Haar nieuwe speelgoed is ook geweldig, ze speelt er zo zelfstandig mee. Ik word nog steeds gevraagd om prins te spelen, maar minder. Elora vermaakt zich nu helemaal zelf. Toch speel ik regelmatig nog even met haar mee, want ik merk wel dat het haar stimuleert om andere dingen te proberen.
Dit is een leuke tijd, al heeft het wel een klein nadeel. Elora slaapt veel te weinig. Ze slaapt nauwelijks nog overdag en ook de nachten zijn veel te kort. Soms hoor ik haar rond 11:00 nog spoken. We proberen er van alles aan te doen. Vaak gaat het overdag goed, maar op dagen dat ze maar van 11:00 tot 6:00 slaapt en overdag niet heeft geslapen, kan ze er wat huilerig van worden. Elora is geen huil kind dus als ze ineens meerdere keren per dag jengelt of huilt valt dat erg op. Ik hoop dat het maar een fase is. Maar buiten het slaap probleem, bevalt 3 me tot nu toe prima! -
Barbie
Soms zijn er van die dagen dat ik zo verliefd ben op mijn kleine meisje. Vandaag is zo'n dag. Ze heeft twee nachtjes bij haar nanna geslapen omdat ik veel en laat moest werken en we ook het huis aan kant wilde krijgen voor haar verjaardag. Ik ben ook gesloopt, maar Elora is zo leuk.
Ze heeft van haar nanna een barbie meegekregen waar ze even hier mee mag spelen en ze is er zo groots mee. We hebben samen vanochtend er al een uur mee zitten spelen en ik ben zo onder de indruk van haar creatieve verbeelding. Het is echt leuk om met haar te spelen. Het ziet er naar uit dat we een nieuwe favoriete prinses op de horizon te zien is... namelijk "Ariel". Ik verwelkom de afwisseling in ieder geval en het leuke is, dat er voor zaterdag toevallig een cadeautje voor haar beneden ligt met Ariel en familie erin. Dus dat komt weer mooi uit.
Barbie tijd is een leuke tijd! -
bijna jarig
"Mamma, ik kan ECHT niet meer slapen" klinkt het vanuit mijn deuropening. Even denk ik nog dat het een echo in mijn droom is van de avond ervoor. Elora heeft moeite met slapen de laatste tijd en komt 80x haar bed uit om nog even te plassen / iets te vragen / een knuffel te zoeken... en weet ik wat voor een smoesjes ze kan bedenken.
Suf kijk ik op de wekker... VIER UUR!!! *kreun*
Eerst sturen we haar terug naar bed. Haar arme vader, die nota bene jarig is, trekt het kussen over zijn hoofd.
"Maar mamma... ik kan ECHT niet meer slapen" zegt ze in een stem waar ik de tranen al doorheen kan horen. Tja en wat moet je dan? Kom maar op het grote bed, maar wel stil zijn... mamma zet nog wel even de sprookjes aan en dan gaan we even lekker in het donker met onze ogen dicht naar sprookjes luisteren.
Ik doezel bijna weer weg, maar dan voel ik een handje op mijn neus... *zucht*... nee slapen zit er niet meer bij. Elora wil wat drinken en Elora wil naar beneden. Dus onze dag begint... om 4:00
Persoonlijk denk ik dat dit komt omdat ze bijna jarig is. Ze kijkt er zo naar uit. Ze vertelt telkens dat ze een cinderella en sleeping beauty taart wil. Ze krijgt een hele gave koetsen taart en ik ben benieuwd wat de genieen van de Cake du Fontin er nu weer van gaan maken.
Ze is blij dat ze prinses mag zijn en ze nodigt iedereen die maar wil luisteren uit voor haar feestje. Ik moet zeggen dat ik het hele verjaardag gebeuren best wel stressvol vind, want ik wil er graag een knal feest voor haar van maken. Dus we zullen wel zien hoe het gaat worden. Ik heb geen idee wie er wel en niet gaan komen. We zien het wel, het wordt vast leuk. Er komt wel wat werk bij kijken... tractaties, uitnodigingen, leuke taart, lekkere hapjes, kostuums etc.
Maar... mijn kleine meisje is het helemaal waard! -
Elora picasso... creatief ondeugend
"Ja mamma, want Norah wilde wel rooie haartjuhs... die vond ze ook mooi" zegt mijn kleine telg terwijl ik het verhaal van mijn moeder aanhoor. Haar grote blauwe kijkers zijn naar me opgeslagen en ik moet op mijn lip bijten om niet in lachen uit te barsten.
De juf had tegen mijn moeder gezegd, toen ze Elora uit school kwam halen: "We hadden beter op haar moeten letten, want we weten hoe 'creatief' ze is"
Creatief? Creatief ondeugend! Want wat bleek, mijn dochter had een van haar klasgenootjes van top tot teen rood geverfd!! Ze kon blijkbaar even haar gang gaan, als ik het verhaal van mijn moeder mag geloven, want het kind was behoorlijk 'rood'.
Ja Elora is een ondeugd. Ze heeft op zich een vrolijk en best lief karakter, maar oh de rottigheid die het kind uithaalt... *zucht*. Ik houd mijn hart al vast op hoeveel gesprekken ik later moet komen, als ze eenmaal naar de basisschool gaat. Het zullen er wel een boel worden, want Elora houdt niet zo van regels en vindt graag manieren om ze te breken.
Zo heeft ze al menig keer ons computerkamertje met babyshampoo 'gewassen', verstopt ze spullen (die we soms maanden later pas weer terug vinden) op de gekste plekken en is ze al schuldig aan dingen zoals behangscheuren, kliederen met vingerverf (die niet aan haar gegeven was maar die ze uit de kast had gepikt) en al dat soort boevenstreken.
Het is maar goed dat we gelukkig ook vaak te horen krijgen van de juffies dat ze zo lief met andere kinderen is en dat ze zo betrokken is... anders had ik me toch wat meer zorgen gemaakt.
Maar ja.. hoe vervelend ondeugend kan zijn... stiekem is het ook wel en beetje grappig. -
rollenspel
Heerlijk soezelig zit ik met mijn boekje in bad. Terry Pratchett en ik hebben een date vanavond, in alle rust, in het schuim. Maar de rust is niet van lange duur en voor ik het weet staat mijn dochter met een tas naast me.
“Dag mevrouw”, zegt ze keurig.
“Dag mevrouw” (ik ga zoals gewoonlijk mee in haar spel)
“Ik heb boodschappen gedaan en ik ga u nu helpen”
“Mij helpen?” vraag ik verbaasd
“Ja, ik ga eten voor u kopen… eh… koken”
“Dat is aardig van u”
“Ik heb lekker sla, zal ik sla voor u maken? Met een wortel en een appel en iets lekkers te drinken?”
“Dat klinkt zalig”
Mijn dochter draait zich om en loopt de badkamer uit, maar bij de deur blijft ze staan, ze heeft weer iets nieuws bedacht.
“Ik heb ook een baby gekregen”, verklaart ze trots.
“Dat is leuk, is het een jongen of een meisje?”
“Een jongen en hij heet…. Hij heet… zijn naam heet…”, stamelt ze, maar ze komt er niet uit en dan komt ze met haar favoriete zelf bedachte naam: “Hij heet Coelie”.
Ik knipper even met mijn ogen, maar raak niet uit mijn rol
“Goh, wat een bijzondere naam”
Dan bedenkt Elora zich ineens en zegt ze: “Hey, ik was toch de prinses? Dan moet jij de prins zijn”
Blech, en weer ben ik de prins (dat moet ik dertigduizend keer op een dag spelen) Straks kan mijn dochter haar lol op, want voor haar verjaardag gaan we een prinsessenfeest geven. Hopelijk komen er dan ook wat ‘prinsen’ waar ze haar hart mee kan ophalen. Want Elora wil tegenwoordig ineens heel graag prinses zijn. De dagen van piraat lijken genummerd, al wilde ze laatst ook wel Wendy van Peter Pan spelen (en ik mocht Peter zijn… weer eens wat anders dan prins in ieder geval) Sinds Elora de prinsessen in Disney heeft ontmoet is ze er helemaal vol van. Tinkerbell is ook passé (tot mijn verdriet) en laatst probeerde ze al te onderhandelen voor een nieuwe kamer.
Toch waardeer ik die momentjes dat ze bijvoorbeeld bij me aan het bad komt staan. Even tijd voor een rustig gesprek, gezellig met z’n tweetjes. Ik heb Elora vanmiddag de kaartjes laten zien die ik heb gemaakt voor haar verjaardag en de tekst voorgelezen. Ze is nu al oud genoeg om dat met haar te delen. Ze denkt al echt over dingen na en maakt hele bijzondere observaties. Zo zei ze bij Nemo: “Kijk mam, Nemo zit bij de tandarts”. Ze ontwikkelt ook steeds meer een mening en zegt dingen: “Ik vind het niet leuk als jij alleen in bad gaat” of “Pappa, op mijn verjaardag mag jij prins zijn… vind je dat niet aardig van mij?” Mijn nek haren gaan overeind staan als ze me: “Ma-ham” noemt als een volwaardige puber. En tegelijkertijd vind ik het heerlijk dat ik zo met haar kan kletsen, gesprekken kan voeren en samen kunnen lachen. Ze heeft echt al een gevoel voor humor.
Nog 3 weken en dan is mijn kleine meisje al weer 3 jaar oud. Wat gaat het toch hard! En toch ook weer niet, want het lijkt of Elora al mijn hele leven bij me is. Terwijl ik dit aan het schrijven ben is mevrouw zelf uit bad geklommen. Ze heeft een handdoek van de verwarming af gepakt (die verwarmen we altijd als we haar uit bad halen) en heeft zich zelf afgedroogd (en nog goed ook!). Nu is ze de boel overhoop aan het halen (zoals altijd) en ik vrees nu al hoe haar kamer er zo weer gaat uitzien… want opruimen… dat gaat nog niet zo lekker.
-
feestje
"Nou dag, mamma en pappa gaan nu weg, maar we komen je straks weer halen". Ik heb het toch even moeilijk als we de drukke binnenspeeltuin uitlopen en als ik naar Daan kijk zie ik het zelfde. Ons kleine meisje is voor het eerst op een feestje uitgenodigd zonder ons. Wat wordt ze toch groot, spookt het weer door mijn hoofd. Ze heeft haar schoenen al zelf uitgedaan en rent naar de klim apparaten toe. Nee, bang of verlegen is ze niet, onze kleine meid. Die vermaakt zich wel. Momenteel zijn het alleen mamma en pappa die er moeite mee hebben.
Als we haar een paar uur later weer op gaan halen heeft ze door al het druk zijn met spelen, een ongelukje gehad. Een natte broek en we hadden niet eens iets voor haar meegegeven. Ik heb er niet over nagedacht want zo vaak hebben we geen ongelukjes en als we er zelf bij zijn helpen we haar natuurlijk even herinneren dat ze, ook als ze leuk aan het spelen is, even moet plassen. Niets aan de hand verder, en Elora is vrolijk aan het vertellen dat ze twee stukken taart heeft gegeten. Ze heeft het heerlijk gehad!
Het is een bijzondere leeftijd, zo bijna drie. Ik merk dat ze weer gegroeid is en mijn taak als moeder is gelukkig weer een beetje makkelijker geworden. Zou het echt kunnen zijn dat dit het einde is van de terrible two's? Of is dit een veradelijke gezellige fase om weer extreem om te slaan. Elora heeft nog wel eens een buitje, maar net als voor de vervelende fase, is deze zo voorbij en is ze dan weer gezellig en leuk. Ze luistert weer beter en neemt weer dingen van me aan (al kan ze me soms ook best wel negeren als ze tv zit te kijken)
De hele dag horen wij de worden: "Wil je ... zijn" (vul op de ... in: prinses /prins /koningin/ draak/captain hook/ etc) Leuk, maar vermoeiend. Vooral Sleeping Beauty en Prins Phillip zijn momenteel favoriet. Pappa moet de hele dag prins Phillip zijn, die hij zelf schertsend (tot Elora's grote ergernis) 'FLIP' noemt. Elora corrigeert hem dan giebelend en vertelt hem dat hij "PHILLIP" heet.
We werden zo gaar van het hele rollenspel dat we besloten Elora een van haar verjaardags cadeautjes een maandje eerder te geven, namelijk een speelset van sleeping beauty (dan kon ze zelf met 'Flip' spelen) In de auto naar huis vertelde ik Elora dat ze een verrassing kreeg als ze thuis was.
Dit was ongeveer het gesprek dat volgde:
Elora:" Is het iets voor in de kerstboom?"
Ik:"Nee, die staat er toch niet meer, dus dan kan het niet voor de kerstboom zijn"
Elora: "Is het dan iets om te snoepen?"
Ik:"Nee, het is niet om te snoepen"
Elora:"Is het iets om te spelen?"
Ik: "Ja het is iets om te spelen"
Elora:"Is het iets van Tinkerbell?"
Ik (inmiddels al lachend om deze vragen): "Nee het is niet van Tinkerbell"
Elora:" Van Cinderella?"
Ik:"Nee ook niet"
Elora:"Van sleeping beauty dan?"
Ik:"hahaha, ja goed geraden"
Het is zo'n wijs klein vrouwtje en ik blijf me verbazen over haar taalgebruik. Als ze niet nog een lekkere mompelige uitspraak had gehad, was het hele kleine er al helemaal af. Haar woordenschat is echt al heel groot, maar ze praat nog regelmatig als een alcoholist. Zo zegt ze dingen als: "Echt waar, woor" (ipv haar) en spreekt ze redden uit als rennen (ze gaat E.T. rennen) hihi.
Het is een grappig grietje en ik merk dat ik weer helemaal van haar geniet. Het is gezellig met zo'n babbelend prinsesje/prinsje/moedertje/vadertje/kindje/elfje/draakje/spookje/piraatje/riddertje/feetje in huis. -
even een update
Goh ik ben de laatste tijd niet meer zo braaf met mijn updates. Ik merk ook dat mijn baan behoorlijk veel energie van me vergt, dus dat ik minder tijd maak voor bepaalde dingen. Sorry. Ik heb idd een blogje van de vakantie bij gehouden (soms ook met moeite) en het was geweldig. Al heeft Elora wel ons laten zien dat zij toch ook echt in de peuterpubertijd is beland.
Hoe is het nu met Elora? Goed, het kind groeit als kool en ze ontwikkeld zich zo snel dat ik haar nauwelijks bij kan houden. We zijn nu in een fase terecht gekomen waarin we voorzichtig in nieuw vaarwater aan het raken zijn. Dit is echt wel een uitdaging, voor zowel Elora als voor ons. Regels moeten worden aangepast en dat is een kwestie van uitproberen wat wel en niet kan. Ik hoef Elora niet meer te helpen als ze gaat plassen. Dat doet ze zelf, ik hoef niet meer haar 'fanny' af te vegen of haar broek op te halen (hooguit nog een knoop dicht doen) en handen wassen doet ze ook zelf. Als ze dorst heeft pakt ze zelf water uit de kraan. Alleen het drinken uit de koelkast regel ik nog voor haar. Ze trekt liever zelf haar ondergoed aan en als het even kan doet ze ook haar broek zelf aan.
Met kleding is ze sowieso een beetje apart de laatste tijd. Of ze kleed zich helemaal uit en ze loopt spiertjes naakt door het huis heen, of ze pikt dingen uit de kast en trekt 6 lagen over elkaar aan. Het is een bijzonder geval.
Ze is wijs en heeft een goed gevoel voor humor. In de vakantie zagen we pas hoe sociaal Elora is. Ieder kind die in de buurt kwam was gelijk een 'slachtoffer' voor Elora's kletspraatjes. Ze pakte ze allemaal in, groot en klein en zelfs de ouders stonden vaak vermaakt toe te kijken hoe mijn dochter de clown uit hing. En Elora doet alles voor een lachje, ze is een echte performer.
Soms is het heel erg vermoeiend met ons kleine meisje. Het is net een duracell konijntje en ze houdt maar niet op. De hele dag wil ze spelen. Ik moet de prinses zijn en zij is de prins… en dan na een tijdje ruilen we om en ben ik de prins en zij de prinses. We spelen van alles. Ze speelt ook graag de slechterik. Zij is Haak en ik ben Peter Pan, zij is Ursula en ik ben Ariel. Natuurlijk worden de rollen ook weer omgedraaid. Vooral disney figuren worden nu veel na gedaan (tja de vakantie heeft indruk gemaakt) Ze gaat slapen en wij moeten haar wakker kussen. Ze heeft geen stem meer want die heeft Ursula afgepakt (mijn favoriete spelletje, want het is dan zowaar een minuut stil)
Nu begint ze zich bewuster te worden van alles om haar heen en alles krijgt een emotie eraan geplakt. Ze is boos als we niet doen wat ze wil en als ik dan aan mijn man uitleg dat ze boos is omdat ik niet haar zin doe, vraagt ze: “Daddy, wil jij mijn zin doen?” Dan kan ik het niet helpen en barst ik in lachen uit.
Ze vertelt me dat ze verdrietig is als ik haar iets niet laat doen, of ze vertelt me dat ze bang is om dingen te doen die ze niet wil. Ze is bang om naar beneden te lopen, ze is bang om te eten… allemaal dingen waar ze dus niet bang van is maar gewoon niet wil doen. Ze probeert van alles om te manipuleren, vaak met charme maar soms ook met pruilen. Ze huilt sneller dan ze ooit heeft gedaan. Ik denk dat Elora in de laatste 6 maanden meer heeft gehuild dan de 2 ½ jaar daar voor. Het is nog steeds geen huilkind.. maar toch een stuk meer dan ze was. Als we geen strakke regels hebben, raakt ze gefrustreerd. Elora houdt ervan om te weten waar ze aan toe is. Op de vakantie zijn we een paar dagen laks met de regels geweest en ik herkende mijn kind niet meer. Ze ging echt overal om huilen, was continue boos en reageerde heel erg bits. Nadat we de regels weer hadden aangescherpt zag ik ineens mijn lieve leuke meisje weer terug.
Ik merk ook dat Elora’s bui erg afhankelijk is van mijn bui. Als ik moe en chagrijnig ben lijkt zij dat ook te zijn en haalt ze me het bloed onder de nagels vandaan. Ik doe dus mijn best om zo veel mogelijk geduld voor alles op te brengen.
Slapen gaat weer slecht, vooral na de vakantie. We zitten in een raar ritme. Haar middag slaapje gaat niet lekker, ze komt niet in slaap. Maar dan redt ze het net niet tot de nacht en valt ze meestal tussen 15:30 en 16:30 in slaap. Waardoor ze pas rond 18:00 wakker wordt en pas rond 22:00 weer in slaap valt. We hebben alles al geprobeerd… ophouden, verplicht in bed laten liggen tussen de middag, uitputten overdag… niets helpt. Ze slaapt wanneer ze moe is en anders niet. Nu leggen we haar dus maar rond 20:30 in bed en houden we haar zoet met knuffels en sprookjes in de hoop dat ze in een ander ritme komt. We zien het wel, het zijn in ieder geval lange dagen, want ze is meestal rond 7 uur wakker. Dus voor ons is dit ook best vermoeiend.
Ondanks haar nukken, genieten we met volle teugen van haar. Wat een bijzonder kind vinden we haar toch (maar dat vinden alle ouders natuurlijk) De juffen op school vinden haar ook erg vermakelijk, al krijg ik te horen dat ze voor andere kinderen liever is dan voor de juffen. Ze probeert daar ook te regels uit en kan wel eens brutaal zijn. Maar als je je voet neerzet dan is ze ook wel weer poeslief en doet ze alles voor je. Het is een heel avontuur met een peuterpuber. Over 1 ½ maand is ze al weer 3. Ze wordt zo groot. Elora is heel erg bezig met haar verjaardag. Ze wil een cinderella taart (haar favoriete prinses) Op zolder liggen er al een aantal cadeautjes voor haar klaar (nog uit disney World) Behalve haar rollenspel, speelt ze ook heel erg lief (en zowaar vaak zelfstandig) met haar ‘poppetjes’ die we uit Disney hebben meegenomen. Zeemeerminnen, cinderella en vooral tiana hebben eigen stemmetjes en ze verzint hele verhalen, die steeds ingewikkelder worden. Het is zo leuk om te horen en te zien.
En zo gaat alles hier zijn gangetje. Met veel ups en een enkele down. Soms ben ik erg sentimenteel en mis ik de babytijd. En soms kan ik niet wachten tot ze weer een beetje verder is in de ontwikkeling… maar dat zijn maar vlagen. Meestal ben ik bezig om haar bij proberen te houden! -
2009 - 2010
Er is alweer een jaar voorbij... dit is het jaar dat Elora drie wordt. Wat gaat het toch hard.
Dan kijk ik naar het kleine meisje waarmee we het jaar hebben afgesloten. Wat is er toch veel veranderd in een jaar. Ik had niet verwacht dat het verschil tussen bijna twee en bijna drie zo groot zou zijn. Toen ze bijna twee was zag ik niet zo veel verschil tussen Elora en de bijna of al driejarigen, maar nu zie ik toch echt wel een enorm verschil tussen Elora toen en Elora nu.
Vooral in het bewust zijn. Wat is ze toch wijs geworden en ook zo anders. Het is niet altijd makkelijk, maar wel altijd fascinerend.
Er zit een kleine puber op mijn bed momenteel. Compleet met mood swings! Het ene moment is ze zo heerlijk knuffelig, lief en gezellig... en dan plots draait haar persoonlijkheid helemaal om en is ze stug en ongehoorzaam.
Een van haar favoriete dingen om te zeggen is: "WAA-rom???" (ook op die manier, als een echte puber)
En als ik iets van haar gedaan wil krijgen en ze besluit het toch maar wel te doen zegt ze: "Foorfuit (vooruit), dat doe ik wel even dan". Wat een kind!!!
Ze is zo wijs en mensen lachen vaak om haar oudelijke uitdrukkingen. Dit is niet altijd handig, want ze weet dat ze grappig is en ze gebruikt dit ook op momenten dat ze gewoon ondeugend is. En ondeugend is ze!!! Brutaal kan ze ook zijn! Niet altijd, maar ze heeft van die momenten... zucht.
Haar fantasie is ook heel bijzonder. Soms maak ik me zelfs wel eens zorgen hoe ver ze opgaat in haar wereldje. Maar goed, volgens mij deed ik dit ook als kind, dus ze zal het wel van mij hebben. Ze heeft een soort 'imaginary friends' die ze vast houdt en knuffelt. Ze zijn vaak heel klein.
Ook geeft ze graag andere dingen de schuld als ze iets gedaan heeft. Van de prinses moest ze laatst iets slopen, of Lily (onze kat) heeft het gedaan. Hier ben ik minder blij mee. Toch komt ze het me ook vaak vertellen als ze iets heeft gedaan wat niet mag.
Het is vermoeiend, want het lijkt wel of we soms niet tot haar doordringen als ze ondeugend of stout is. Dat is echt heel frustrerend.
Ze is zo levendig en het is grappig om te horen wat ze allemaal bedenkt. Ze speelt al hele scenario's uit met haar poppen.
Elora is ook de hele dag aan het zingen. Ze verzint graag zelf liedjes. Dit komt door ons. Wij hebben dit vanaf klein af aan gedaan. Overal hadden we wel een liedje voor (the stinky diaper song, the going down the stairs song... etc) en nu doet Elora dat zelf ook. Haar teksten zijn nog best goed voor zo'n klein meisje.
Soms vergeet ik wel eens hoe klein ze eigenlijk nog is. Ze gaat zo hard en ze is zo wijs. Wat is deze leeftijd toch bijzonder. Als ik haar dan bezig zie op haar Dora computer waar ze steeds beter wordt met haar letters en vormen, dan blijf ik me verbazen.
En daarbij wordt ze ook nog eens heel lang. Ze begint al echt het figuur van een kleuter te krijgen ipv van dat mollige dreumes figuurtje. Lange benen en geen luier kontje meer.
Van haar speen is ze nu echt af, dankzij onze reis naar Amerika. Het enige wat ze nog heeft van haar 'babytijd' is dat ze nog steeds niet zindelijk voor de nacht is. Na alle ongelukjes durft ze het niet meer aan om zonder luier te gaan slapen. Ze roept dat ze dan in haar bed gaat plassen. Dus we laten het nog maar even zo.
Ik ben trots op mijn kleine wervelwind. Die peuterpuberteit valt me zwaar, maar ik vind het ook heel bijzonder om te zien hoe Elora zich zo geweldig ontwikkeld.
Ik ben benieuwd wat 2010 voor ons gaat brengen. -
we moeten penny redden
"Bernard!", roept mijn dochter met haar flair voor drama, "We moeten Penny redden!"
Elora heeft de reddertjes gekeken en is momenteel helemaal weg van alle figuren. Allemaal... behalve medusa. Nee de heks van sneeuwwitje is niet eng... maar medusa.... *bibber*
Eerst speelde ze Penny zelf en moesten we haar in het 'gat stoppen om de diamand te vinden' (het gat was keurig onder onze eettafel gesitueerd en Elora kroop met een zaklamp tussen de stoelen door om goed te zoeken)
Het zelf spelen gaat steeds beter. Het enige nadeel is dat ze steeds dingen doet die voor ons niet zo fijn zijn. Ze haalt kasten overhoop of verstopt dingen in haar spel. Lastig, want ik wil haar ook niet de hele tijd op haar lip zitten en ik geniet zo om haar heerlijk te horen spelen. Want een ding is zeker, er zit bijzonder veel fantasie in dat kleine bolletje van Elora. Het is een genot om naar te kijken -
de kaboutertjes
"Ja dat zullen de kaboutertjes dan wel weer gedaan hebben", hoor ik mijn moeder nog tegen me zeggen als er vroeger iets miste in huis.
Later zijn deze kaboutertjes meeverhuisd en werden ze ook regelmatig gebruikt als iemand weer iets kwijt was geraakt zonder te weten hoe.
Maar nu is alles anders, want nu hebben we een ECHT kaboutertje die ALLES, maar dan ook ALLES kwijt maakt. Elora is een schatzoeker en een schatverstopper. Zodra je ons kaboutertje uit het oog verliest verdwijnt er van alles.
Ze begon hier al heel vroeg mee. Zodra Elora kon lopen werd het meubulair verplaatst. Stoelen schoven door de kamer en dingen stonden ineens in hele andere plekken in het huis.
Het is niet makkelijk met zo'n kaboutertje in huis. En ik weet ook zeker, dat als Elora later groot is, ik later verwijtend tegen haar ga zeggen als er iets onverklaarbaar ontbreekt: "Ja, dat zullen de kaboutertjes wel gedaan hebben" -
Nachtmerrie
"Mamma, ik heb lekker geslapen!" roept Elora vrolijk terwijl ze met Heffalump en Bunny de kamer binnen hupst. Kreunend kijk ik op de wekker: 1:00.
*zucht*... "Elora go to bed, it's the middle of the night". Met grote blauwe kijkers kijkt mijn meisje me vrolijk aan en zegt: "Ik ben klaar met slapen, ik hoef niet meer te slapen als ik ben nu wakker" (ja haar zinsbouw is nog een beetje funny)
"Elora ga naar bed" bromt ook haar vader. We waren blij dat ze eindelijk sliep, want ze heeft ons tot 22:30 bezig gehouden. Zelfs een luier aandoen 's nachts helpt niet. Elora slaapt slecht en heeft geen zin in bed. Ze haalt de makkelijke babytijd in en laat ons een voelen hoe het is om iedere nacht een gebroken nacht te hebben.
"Mamma, mag ik dan bij jou slapen?" vraagt Elora en ze voegt er een beetje angstig aan toe: "Want ik wil niet in mijn bedje slapen"
Nou vooruit dan maar, kruip er maar bij. Na een uur of twee van handen in mijn gezicht en voeten in mijn rug, terwijl mijn meisje lekker ligt te snurken ben ik blij als ze even half wakker wordt en zegt: "Mag ik naar mijn eigen bedje?"
Pappa tilt haar op en legt haar in haar eigen bed. De lakens van haar eigen bed zijn koeler en maken haar weer wakker en vervolgens komt ze weer haar bed uit, maar wij sturen haar onverbiddelijk terug naar bed. Het is inmiddels rond 3en en we vallen allemaal weer inslaap... tot dat... om 4 uur mijn kamer deur weer open gaat. Ik ben net een beetje naar dromeland vertrokken en... OH NEE, daar is ze weer.
Weer met het zelfde verhaal. Ze heeft toch goed geslapen? Elora begrijpt niet dat wij niet vinden dat ze goed slaapt en laat zich met moeite terug sturen. Nog even een verhaaltje dan en dan echt slapen hoor.
Elora doezelt weg, maar ik ben klaar wakker. Op mijn wekker zie ik het 6:30 worden en dan... om 7:25 komt Elora onze kamer weer in en verklaard dat het ochtend is. We geven het op, ze mag er uit. Gelukkig heeft pappa iets meer slaap gehad dan ik en hij laat me nog even liggen. Maar het heeft al geen zin meer, ik ben over mijn slaap heen.
Vermoeid breng ik het weekend door want dit herhaald zich de volgende nacht weer. Als dit door gaat gaat ze gewoon weer terug in het babybedje. En er wordt ook niet meer gepraat 's nachts. Jammer dan, ik ga het niet meer uitleggen. Ze gaat maar gewoon slapen, want wij hebben ook onze slaap nodig anders worden we langzaam gek.
Godzijdank gaat ze morgen weer naar nanna en opa. Ik had nooit gedacht dat ik zo zou denken. Ze is lief en leuk, maar oh zo vermoeiend. -
Ik word GEK van haar
Vroeger stond ik met medelijden in mijn ogen te kijken naar moeder met kinderen die zich vervelend gedroegen in de supermarkt. Met Elora had ik daar gelukkig geen last van... tot vandaag.
Wat een ellende is dat zeg. Elora greep iedere gelegenheid aan om in discussie met me te gaan. Ze was vervelend, jengelig en vooral ook hondsbrutaal. Ze heeft het zelfs een keer voor elkaar gekregen om te roepen: "Ik ga lekker weglopen"
Als ik dan iets tegen haar siste in de trend van: Dan mag jij niet in het hamsterbootje (van de AH, toen ze nog lief was had ik beloofd dat al ze zich netjes gedroeg, ze een ritje mocht maken) kreeg ik een weerwoord op een niet al te zachte en vriendelijke toon. Ik schaamde me dood en was zo nijdig als een spin.
Uiteindelijk heb ik haar boos in het wagentje geheven waarna ze na een tijdje weer poeslief was. "Ik ben nu toch lief mamma, mag ik weer lopen?" Nou ja vooruit dan maar, lief gedrag moet beloond worden. Ze bleef ook even lief, tot we naar de kassa gingen en toen liep ze ineens weer weg en moest ik haar WEER waarschuwen. Wat een gedoe.
Natuurlijk was ze na mijn boze reactie weer heel lief en toen we bij het hamsterbootje liepen zei ze heel schattig:"Ik ben nu toch lief, he, mamma?" Maar voor mij was de maat vol en ik vertelde haar dat ze het niet verdiend had want ze had zich niet netjes gedragen in de supermarkt. Elora bleef stug bij het bootje staan en ik liep de winkel uit (en bleef stiekem om het hoekje wachten en kon haar door het raam zien) Geschrokken kwam ze snel achter me aan en opgelucht vertelde ze de mevrouw die de dakloze krant verkocht daar haar mamma daar stond.
Maar toen we bij de auto kwamen was het weer raak. Ze gilde naar me en sloeg me in het gezicht, de draak!! Ik was het helemaal zat. Thuis wist ze zich gelukkig weer te beheersen, maar gezellig is het niet zo, met zo'n klein monster. Ik heb medelijden met de moeders die dit regelmatig hebben en ik hoop stiekem dat dit bij ons niet zo vaak zal voorkomen, het liefst helemaal niet. Want al ben je nog zo consequent, kinderen hebben nu eenmaal wel eens rotbuien. -
kleine kinderen, klein zorgen, grote kinderen grote zorgen
"Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen" vertrouwd een collega mij toe terwijl ze de telefoon, waar tot voor kort haar zoon aan de andere kant hing, op hangt. Ze rolt met haar ogen.
Ik begrijp haar wel, want de zorgen om je kind blijven volgens mij je hele leven. Het verschil is dat met kleine kinderen je bang bent dat ze giftige stoffen drinken en met grote kinderen ben je bang dat ze zoveel alcohol drinken dat het schadelijk is. Een verschillende manier van 'jezelf het ziekenhuis in drinken', maar alletwee net zo ernstig.
Als je kind van twee door een ander kind geterrorriseerd wordt is dit een stuk minder eng als ze beiden 2 jaar zijn dan als ze alletwee 18 zijn.
's Nachts wakker liggen omdat je puber tot in de vroege uurtjes de bloemetjes aan het buiten zetten is, lijkt mij ook niet ideaal. En dan maar niet over de grote monden te spreken en het opstandige gedrag... alhoewel... dat hebben we met 2 jaar toch ook wel een beetje hoor.
Maar toch wil ik de moeders van de pubers, ondanks mijn begrip, toch er nog even op wijzen dat ondanks het vervelende gedrag van de pubers het ook zijn voordelen heeft. Natuurlijk is het vervelend dat je steeds minder overzicht krijgt op het leven van je kind. Maar daar staat wel tegenover dat je ook wel wat meer vrije tijd voor jezelf krijgt. Misschien is het lastig dat je puber telkens de telefoon rekening tot belachelijke bedragen laat oplopen, maar je hoeft geen doodsangsten uit te staan als je kind uit het zicht is en je paniekerig af te vragen: "Wat is ze nu weer aan het doen?"
Je brutale puber kan heerlijk zelf naar het toilet en zelf zijn of haar billen afvegen. Je hoeft met je puber niet in paniek in het winkelcentrum naar een toilet te zoeken omdat je puber spontaan mede deelt dat hij of zij moet plassen. En al zouden ze dat wel doen, dan kunnen ze dat vast wel even ophouden. De peuter laat het pas weten als je nog een marge van een minuut ofzo hebt.
Nee het is alletwee niet makkelijk. Kinderen hebben is gewoon niet makkelijk. En je weet pas hoe niet makkelijk het is, als je kinderen hebt. De verantwoordelijkheid, de doodsangsten die je uitstaat, die kun je van te voren niet inschatten.
Maar toch wil ik zeggen dat die kleine zorgen niet altijd even 'klein' zijn bij kleine kinderen ;) -
kleine genie
"Oefent ze bij jullie thuis met de muis van de computer?" vraagt mijn moeder me op een dag aan de telefoon.
"Nee bij mij niet", zeg ik en ik kijk Daan vragend aan. "Soms, maar echt heel soms en dan meestal doet ze het uit zich zelf als ze denkt dat ik niet kijk" is het antwoord, "Tenminste dan zit ze eraan... oefenen is het niet echt"
"Je moet haar toch eens met die muis laten spelen", zegt mijn moeder, "Je weet niet wat je ziet"
En zodoende laten wij Elora die avond met de muis van de computer spelen. Op internet heb ik op aanraden van mijn moeder een nijntje spelletje gevonden (www.nijntje.nl) en Elora gaat te werk als een oude rot in het vak. Vakkundig manoeuvreert ze de muis langs alle velden en kiest ze een kleurplaat uit. Met precisie vult ze alle vakjes in met een kleurtje. En sommig vakjes zijn heel klein en moeilijk te raken met de muis. Soms zit ze ingespannen te werken, maar het lukt haar telkens weer, hoe klein de vakjes ook zijn. Vaak maakt ze alles de zelfde kleur en kiest ze daarna een andere kleur om het zelfde ritueel te herhalen. En ze weet wat ze doet, het is duidelijk te zien in haar acties dat ze nadenkt over wat ze wil doen. Eerst alle vakjes van het zelfde formaat en dezelfde form, of juist eerst alle lichaamsdelen van nijntje. Wat ze kiest kiest ze doelbewust. Het is echt bijzonder om naar te kijken.
Dan zijn de spelletjes aan de beurt. Appelsplukken en dat is best moeilijk. Na zeven appels is ze het zat en we gaan weer iets anders doen.
Samen memory spelen gaat ook goed. Ik moet nog wel veel helpen, maar ze snapt het principe en als ik haar vertel waar ze naar toe moet dan gaat ze daar ook naar toe.
Het boekje dat online wordt voorgelezen is ook een success. Ik hoef alleen maar te zeggen dat ze op het blauwe driehoekje moet klikken (ik hoef niets aan te wijzen) en ze vindt het driehoekje en klikt erop. De muis is soms wat lastig want hij moet precies goed staan (niet een programma voor de allerkleinste dus)
Voor Sinterklaas krijgt ze dit jaar haar eigen computer, ik ben benieuwd hoe ze daar mee is. Ze vindt het leuk mijn grote kleine meid en ik ben zo trots op haar. Ze denkt zo goed na en is zo slim.
De sfeer is ook weer een stuk gezelliger geworden. Vorige week was ze een beetje dwars, maar deze week is ze weer mijn lieve leuke meisje. Alleen naar bed gaan levert wat problemen op. Geen drama's of nare dingen, maar ze komt gewoon tachtig keer haar bed uit. Het feit dat ze nu zonder luier slaapt is een goed excuus voor haar geworden om toch nog even te plassen.
Gisteren avond heeft ze het voor elkaar gekregen om 4 grote plassen te doen en nog hebben we ons eerste ongelukje gehad!! (iep)
Ze was er zelf heel verdrietig om, maar ik vond het niet zo erg moet ik zeggen. Ze had ook precies op haar zeiltje geplast en aangezien die maar een kwart van het bed bedekt voelde ik me nogal een mazzelaar. Het bed was zo weer opgemaakt, al vond ik Elora echt hardverscheurend hoe ze zachtjes stond te huilen. Toen ze zag dat ik het niet erg vond en toen ik haar vertelde dat ongelukjes wel eens konden gebeuren vrolijkte ze al op en ging ze heerlijk in haar schone bedje liggen. Ik kreeg nog even haar stralende glimlach voor ze ging slapen.
Nu ligt ze ook in bed, maar ik hoor haar deur weer open gaan. Ze komt zich dus weer even melden. Heel zachtjes gaat mijn deur dan op een kier open en kijkt ze om het hoekje.
Het suffe is dat ze meestal om 12:00 zelf aangeeft dat ze zo moe is, maar vervolgens gaan we door een soort speelritueel waarin het dus uiteindelijk 2 uur duurt voor ze gaat slapen. Het hoort er even bij en we doen er niet boos om en gaan er gewoon in mee. Soms begint ze om 10:30 al te roepen dat ze moe is en naar bed wil, maar aangezien ik weet dat ze niet voor 14:00 slaapt probeer ik dit uit te rekken tot 12:00 voor ze naar bed mag. Het is een raar ritueel, maar ik laat het maar zo. Het zal eerdaags wel gaan vervelen. Ze is trouwens wel moe want ze gaapt telkens en is sneller uit haar doen als ze bijvoorbeeld valt.
En nu gaat ze weer lekker haar bed in. Ik vind het prima. Makkelijk is anders, maar zo lang we geen drama;s of gekke dingen hebben... waarom niet? Als zij dit nu leuk vindt. -
luierloze nacht
Het kostte een klein beetje overredings en wat omkoopkracht, maar Elora wilde het toch wel een nachtje proberen, zonder luier.
Net als destijds met haar zindelijkheid overdag vond ze het moeilijk om het idee van de luier los te laten. Maanden hebben we haar met luier meegeleept terwijl ze thuis eigenlijk gewoon al zindelijk was. Thuis ging ze wel al naar het potje of de toilet, maar als we weg gingen trokken we haar toch weer een luier aan. Toen we eenmaal besloten dit gewoon niet meer te doen merkten we dat ze gewoon zindelijk was.
Maar ik wilde haar niet zonder luier laten slapen totdat ze het zelf zou aangeven. Ik vroeg het haar wel iedere middag en avond, maar Elora verklaarde altijd stellig dat ze graag een luier wilde.
Nu hebben we nog een kist met kleine cadeautjes die nog over is van de zindelijkheidstraining (overdag) Met stickers werken we allang niet meer, maar Daan kwam met het brilliante idee dat Elora wel een cadeautje mocht kiezen uit de bak als ze een nacht droog kon blijven.
En ja hoor, zo gezegd, zo gedaan legde we ons kind trots zonder luier in bed. 's middags hadden we al een beetje geoefend en toen was het gelukt.
's Nachts hebben we twee keer geprobeerd haar naar het toilet te laten gaan, maar Elora deelde ons (niet zonder de nodige chaggerin) mede dat zij niet 'hoefde'.
Nerveus onderzochten we haar bed de volgende ochtend... maar ze was helemaal droog gebleven.
Zou het eindelijk zo ver zijn? Kunnen we die vieze luiers eindelijk vaarwel zeggen? Het lijkt mij heerlijk om geen luiers meer te hoeven kopen.
Wat wordt ze toch groot, die kleine meid van ons!! -
baby en schoolreisje
"Kijk mamma, dit is Doortje, hij zit in het wagentje en we gaan eventjes wandelen", verteld Elora me stralend, terwijl ze achter haar poppenwagen loopt.
"Zij", verbeter ik haar automatisch, "Doortje is een meisje"
"Nee hoor", zegt Elora eigenwijs, "Hij is een jongen". Verbaasd kijk ik haar aan. "Maar Doortje heeft een jurkje aan en allemaal roze dingen?"
"Nee hoor", zegt Elora (ze zet er graag 'hoor' achter) "Doortje is een jongen, kijk maar naar zijn haar" Idd doortje is kaal. Ik probeer Elora uit te leggen dat de meeste babietjes kaal zijn, maar ze houdt stug vol dat "Doortje" een jongen is. Misschien moeten we hem dan maar Doris noemen en een broek voor het arme kind kopen.
Op dit moment speelt Elora graag doktertje. Ze vindt het erg leuk om te spelen dat ze een baby in haar buik heeft. Dan vertelt ze na een tijdje dat de baby geboren is en dan houdt ze haar hand op alsof de baby zo groot is als een mier. Als ze het zat is moet de baby weer terug in haar buik. Wij moeten daar altijd smakelijk om lachen.
Het is leuk om te zien hoe haar gedachtengang steeds complexer wordt. Ze denkt echt over dingen na en komt met de meest geweldige conclusies.
Laatst vroeg iemand of ze bijna drie werd en toen zei ze: "Als de paperclips op zijn, dan word ik drie"
We hebben boven mijn bed een rij van paperclips hangen. Iedere zondag gaat er een paperclip af en als alle paperclips op zijn gaan we naar Disney World. Ik heb Elora verteld, toen ze vroeg of ze jarig was, dat ze pas NA disney world jarig zou zijn en dat duurde nog heeeel lang. Ze moest maar denken aan de rij met paperclips. Ik moest erg lachen toen ze aan haar juf vertelde dat ze jarig was als de paperclips op waren.
Met school zijn we op schoolreis geweest. Elora was een klein beetje chaggo en ze jammerde wat snel en dat vond ik erg jammer. Verder is ze gelukkig wel lief geweest en ze vond alles interessant.
Elora was 'haantje de voorste' toen ze de kippen mochten voeren en er moest echt even gezegd worden dat andere kindertjes ook even mochten. Mijn kind kent gelukkig nog geen gene en komt goed voor zich zelf op.
Ook de bijtjes waren interessant en toen we de paardjes en de koe gingen voeren, probeerde Elora de koe zelf een worteltje te geven. Helaas stond er een moeder met haar kind die beter bij de koe kon en ze gunde het mijn kind niet om ook een worteltje te geven. Ik was foto's aan het maken dus kon haar ook niet oppakken. Erg vervelend dus.
Daarna kregen de kids een klein hapje op een kleed in het zand en toen mochten ze op het paardje. Elora was als laatste en het wachten duurde zo lang, maar Elora ging lief in het zand spelen om zich te vermaken en ik was erg trots op haar.
Ze vond het paard rijden geweldig. Misschien moet ik zoiets toch vaker met haar gaan doen.
Het was een geslaagd schoolreisje. -
verbaal grietje
Onze dochter wordt steeds eigenwijzer. Aan de ene kant is dit erg grappig en ook best schattig, maar het is ook dodelijk vermoeiend als je daar de hele dag mee om gaat.
Vandaag stonden Daan en ik te wachten voor haar schooltje om haar op te halen. De juf kwam naar me toe en vertelde dat Elora zo'n grappig meisje was. De juf zei dat zij en haar collega's soms met open mond zaten te luisteren wat Elora nu weer te zeggen had. "Wat praat ze wijs", zei de juf, "en de woorden die ze gebruikt... waar haalt ze het vandaan?"
Wij vragen ons dat ook regelmatig af. Gisteren vroeg ze aan ons of ze bij de "old mac donald (mc donald)" mocht eten. Toen wij zeiden dat we er even over na zouden denken zei ze: "Dat vind ik heel erg leuk van jullie". Daan en ik proestten het uit. Zo heeft ze heel wat opmerkingen waar wij hard om moeten lachen en helaas weet ze dit ook.
Toen ik haar vertelde dat ik poppenkast ging spelen voor de kinderen vroeg ze of Bert en Ernie er ook waren. Dit omdat ze de laatste keer poppenkast in Madurodam heeft gezien en ze moest vroeg weg omdat ze met Bert en Ernie op de foto zou gaan.
Toen ik zei dat er geen Bert en Ernie waren vroeg ze of er dan misschien Elmo zou zijn. En toen ik weer nee zei, riep ze: "Inniminie dan misschien? Of Tommie?" Gek grietje. -
Eerste schooldag
Na een late avond, waar ons meisje om 21:30 kwam melden dat ze 'echt niet kon slapen'. Met een ondeugende glimlach, een bunny en een heffalump kwam ze onze kamer in. Haar vader dreigde dat ze in het 'babybedje' moest als ze weer uit bed kwam en Elora gaf zelf al aan dat ze wil in het babybedje wilde.
De volgende ochtend hebben we haar voorzichtig om 7:45 wakker gemaakt en het eerste wat ze zei was: "Vandaag mag ik naar school". Met een slaperige blik zat ze te stralen. Dat er een broodtrommeltje in haar 'draakje' mocht vond ze spectaculair en in de auto was ze met het draakje hele verhalen aan het ophangen. Ik was nerveuzer dan mijn kind.
Bij de school aangekomen sloeg ze een beetje om. De klas wilde ze niet in en de directe aandacht van de juffen vond ze helemaal niets. Ze verschool zich een beetje achter mijn been en hield mijn hand vast. Fijn voor mamma, maar ik vond het toch ook wel een beetje vervelend voor mijn kleine meid.
Voorzichtig kon ik haar overhalen om de klas in te lopen. Ze keek wat rond, maar was niet onder de indruk, leek het even. Er zat een kind onder de tafel hard te gillen en Elora ging even kijken wat er aan de hand was.
Juffrouw Anneke vertelde haar waar ze haar tasje mocht laten en die gingen we in de krat op de gang leggen. Daarna greep Elora mijn hand en zei ze: "Kom mamma, dan gaan we naar de speeltuin". Ik legde haar uit dat ze straks met de klas in de speeltuin mocht spelen en toen ik haar mee naar de klas nam, gaf ze even stilletjes wat protest.
Met een puzzel kon ik haar wel omkopen en ze ging even puzzelen.
"Gelukkig"(voor ons) was er in de klas weer een kindje hysterisch aan het huilen en Elora voelde zich geroepen om het kindje te troosten. Dit was weer wat afleiding voor ons meisje.
Wij gaven haar toen snel een kus en zeiden haar gedag in de hoop zo weg te glippen. Maar dat ging niet door. Lichtelijk paniekerig liep ze met een pruillip achter ons aan. "Ik wil niet naar school", klaagde ze. Maar Juffrouw Anneke pakte het goed op. Ze tilde Elora op en zei dat we even dag door het raam zouden zeggen. Voor het raam stonden we uitbundig te zwaaien en toen gingen we weg. Plots voelde ik me niet zo stoer meer en in de auto heb ik stiekem een traantje weg gepinkt.
Heftig hoor, als je kind zo groot wordt.... -
gevaarlijk charmant
Het wordt er niet makkelijker op, nu onze dochter nog verbaler is. Ze kan nu al babbelen als een echte mini advocate.
Zo is bedtijd ineens een stuk lastiger geworden dan voorheen. En dit pas sinds een dag of wat. Vooral het middagslaapje is lastig. En dit omdat ik het moeilijk vind in te schatten wanneer ze nu eigenlijk naar bed moet. Want tja, als ze niet moe is, hoeft ze van mij niet naar bed... maar als ze wel moe is... dan heb ik alleen mezelf ermee als ik haar laat opblijven.
Wat ook niet helpt is dat haar ritme bij haar opa en nanna heel anders is dan het hier is. Dus Elora heeft niet echt een standaard ritme.
Zo kwam ze vandaag uit haar bed geklommen met een ontzettend ondeugende glimlach. Ze was zo schattig dat ik het moeilijk vond om haar terug naar bed te sturen (tja daar ga je dus al fout als moeder zijnde)
Ze vertelde me heel parmantig dat zij echt nog niet kon slapen en dat ze een boekje aan Heffalump aan het voorlezen was. Ze wilde dit boekje ook wel even met mij delen. We hebben het volgende besloten, omdat ze toch nog niet zo moe was als wij dachten, mocht ze nog even wakker blijven... MAAR, we hebben haar wel verteld dat ze beslist niet meer haar bed uit mocht komen.
Toen we haar een uurtje later, toen ze toch een beetje vervelend van vermoeidheid begon te worden, alsnog in bed legden, had madamme een loophole gevonden.
Ze kwam niet uit haar kamer en riep me na een half uurtje heel hard. Toen ik haar kamer in liep zag ik dat ze wel uit bed was geweest, maar waarschijnlijk maar even. Ze had een hele stapel boekjes in bed gelegd en was aan haar knuffels aan het voorlezen. Oh, oh wat een portret is het toch.
Ze is een charmeur en een omkoopster (van wie zou ze dit nu hebben, mam / nanna?) Elora probeert me constant te lijmen met beloftes voor cadeau's en snoepjes. Dit is ook de reden waarom ik haar niet beloon met snoep ;)
Ik ga zo nog maar eens kijken, want ik hoor haar nog steeds spelen en de kans is aanwezig dat ze toch weer haar bed is uitgegaan. Elora vindt de nieuwe vrijheid toch wel erg fijn! Ik wat minder... -
Niet de makkelijkste
Elora is momenteel niet de makkelijkste en ik merk dat ik hier soms erg onder lijd.
Ze heeft onwijs veel aandacht nodig en het liefste van mij. Soms heb ik het gevoel dat ze in me wil kruipen. Maar de aandacht die ik van haar krijg is niet altijd lief, vaak zit er een hardhandig tintje aan. Ze wil 'rare' spelletjes spelen die voor mij meestal in blauwe plekken of hoofdpijn eindigen.
De ganse dag vraagt ze of ik wil voorlezen (en dan het liefst het zelfde boekje) en ik moet met haar spelen. Maar ik wil juist dat zij een beetje meer zelfstandig gaat spelen, dus vaak zeg ik na een kwartiertje dat het nu tijd is dat ze zelf gaat spelen. Hiervoor krijg ik vaak luid protest.
Gelukkig gebruikt ze nog steeds voornamelijk haar woorden voor dit protest, maar we hebben dagen dat ze bovengemiddeld jengelt. Daar word ik tuureluurs van en de regel is: als je gaat jengelen voor niets, dan ga je dat maar op de gang doen.
Het eerste wat ze dan roept is: "sorry mamma, sorry mamma, ik ga het niet meer doen". Dit zinnetje kan ik wel dromen... sterker nog, ik droom er van. hele nachtmerries.
Als Daan thuis is dan krijg ik altijd even een uurtje rust. Dan ga ik even naar boven en doe ik even leuke dingen zonder dat er een kind op me klimt of constant tegen me aan het wauwelen is. Want ik merk dat ik de laatste tijd erg moe en geibbeld ben en dat ik moeilijk rust kan vinden. Elora is namelijk tegenwoordig rond 6:30 wakker en ze komt ineens met regelmaat uit haar bed 's avonds (niet dat ze er dan moeilijk weer in te krijgen is, maar je staat toch op scherp en het is geen relaxte avond) Vaak slaapt ze pas rond 21:30, hoe vroeg we haar ook in bed leggen. Het zal wel weer een 'sprongetje' zijn.
Toch blijf ik streng en consequent, al lijken de dingen om me heen telkens te veranderen. En het helpt, want deze fase zijn gelukkig vaak maar kort en mijn kind luistert verder erg goed naar me!
Ook kan ik nu echt oprecht zeggen dat Elora wakker zindelijk is. Heel soms hebben we nog een ongelukje (en heel heel soms hebben we een expresje) maar over het algemeen gaat het goed en Elora heeft overdag geen luier meer aan. Alleen nog maar als ze gaat slapen. -
Voorlezen
Rustig voorlezen is er niet meer bij in huize Noordeloos. Elora is daar veel te mondig voor geworden en ze bemoeit zich overal mee.
Als ik het verhaaltje van Hopla voorlees, waar hij in het bos verdwaald zonder lampje, wrijft ze met haar kleine vingertjes over het plaatje. "Niet bang zijn Hopla", zegt mijn kleine meisje, "Ik heb wel een ander lampje voor je" Als ik dan lees dat hij de tent kwijt is zegt Elora lief: "Ik weet nog wel een tent... een andere tent"
Elora heeft namelijk zelf een tent in de kamer, die heeft haar pappa voor haar gebouwd. Daarin mag ze met de zaklamp spelen.
Vandaag heb ik het boekje van Hopla twee keer voorgelezen en ze kan nu al hele stukken letterlijk navertellen. Ze heeft zo'n bijzonder geheugen. Dat heeft ze niet van mij. Kikker is bang kan ze geloof ik bijna helemaal uit haar hoofd na vertellen, en the very hungry catepillar kan ze ook vertellen alsof ze het boekje leest. Nog wel een een lichtelijk spraakgebrek, maar ook dat wordt steeds minder. Ze gaat steeds duidelijker praten.
Voorlezen blijft leuk! En ik merk dat Elora steeds meer uitdaging zoekt in haar verhaaltjes. -
Naar school
Het is weer donderdag en Elora en ik hebben samen een dagje thuis. Het wordt als het goed is vandaag heel heet, dus ik heb besloten dat het vandaag een 'tuindag' wordt. Lekker met water in de tuin spelen en ook een beetje rust.
Het nadeel is als ik er niet op uit ga met Elora dat ze dan vaak een beetje rusteloos wordt. Toch moet ze leren dat we er niet iedere dag opuit kunnen.
Morgen gaan we weer iets leuks doen. Misschien wel naar de vlindertuin aan de Vliet waar ik gisteren met mijn werk was. Dat is niet zo heel druk. De dierentuin is voorlopig geen optie, want het is gewoon niet leuk als het zo ontzettend druk is. Na de vakantie gaan we weer vanalles doen.
Nu ja, van alles... ik heb natuurlijk minder tijd want... ELORA GAAT NAAR SCHOOL.
Spannend hoor, op de maandag en de vrijdag. (Stiekem baal ik een beetje van de vrijdag, vooral omdat zo'n lekkere dag is om iets te gaan doen en ik donderdag toch vaak nog een beetje gaar ben van mijn werkweek)
Toch vind ik het ook erg leuk voor haar. Ze is er erg aan toe. Ik ben benieuwd hoe ze het vindt met alle andere kindertjes. Elora is een heel sociaal kind en ze speelt graag met anderen.
Vanochtend vroeg Elora of ik haar teennagels wilde knippen. Heerlijk dat dat geen drama meer is (toen ze baby was, was dat wel anders) En terwijl ik aan het knippen was zei Elora heel wijs: Zo doet de pedicure met knippen.
Ik moest erg om haar lachen, de wijsneus. Ze is natuurlijk wel eens met haar nanna meegegaan naar de pedicure.
-
druktemaker
Pfft, Elora lijkt steeds meer aandacht te vragen en dat is niet altijd makkelijk. Het grappige is dat ze eigenlijk heel goed zelf kan spelen en zich goed kan vermaken. Elora heeft een fantasie leven waar je U tegen zegt. Maar als ze het even de kans krijgt probeert ze mij (of wie er ook aanwezig is) bij haar spel te betrekken.
Het maakt haar ook echt niet uit wie haar aandacht geeft. Vreemden op straat, andere kinderen etc. Ze praat tegen alles en iedereen. Veel mensen vinden het heel leuk als zo'n klein meisje zo wijs tegen ze praat, maar niet iedereen kan het waarderen. En vooral andere kinderen vinden het niet altijd leuk. Sommige zijn zelf verlegen of vinden zichzelf te groot en dan negeren ze Elora. Daar kan ons meisje slecht tegen en ze begrijpt niet dat ze niet terug praten.
Dit is onze schuld. Wij hebben eigenlijk altijd antwoord gegeven en we belonen het als ze verbaal is en straffen het af als ze jengelt of raar doet. Het voordeel is dat je heel veel met haar kan overleggen en dat we eigenlijk weinig jengelbuien hebben. Het nadeel is dat ons kind het liefst de hele dag in gesprek is met iemand. Ze is gek op kletsen en dat laat ze de hele dag door weten.
Ook is ze erg ondeugend momenteel. Vooral als ik aan de telefoon ben (en dat is echt niet vaak, want ik bel alleen maar met mijn moeder of met Daan) misdraagt mijn kind zich enorm.
Wat wel heel goed gaat momenteel is de zindelijkheidstraining. We hebben besloten dat we het aandurven om haar overdag gewoon geen luier meer aan te geven, zelfs als we op pad gaan. Dit blijft een beetje eng en we moeten wennen aan voor de zekerheid schone onderbroeken mee te nemen als we weg gaan.
Wat een beetje vervelend is, dat Elora zelf telkens haar plasje weg gooit. Nu doet ze dit trouwens erg netjes, heel af en toe wat druppeltjes op de bril, maar ik vind het een vies idee. Ze gaat namelijk zonder iets te zeggen op het potje en vertelt me pas achteraf dat ze is geweest of ik hoor ineens de wc doorgetrokken worden... *iep*
Gisteren had ze het wel heel bont gemaakt. Ze heeft in de waterbak van de kat geplast!!! Nou vraag ik je!!??
Het was echt heel vies, al had ze er geen druppel naast geplast. tja het lijkt op een potje, maar we hebben haar toch even uitgelegd dat dat NIET de bedoeling is!! Raar kind! -
update
Zo, ik ben al een aantal dagen ziek en niet geinspireerd om wat te schrijven, maar nu moet ik er toch echt even aan geloven, want we hebben weer heel wat meegemaakt vorige week.
De vrijdag was een leuke dag. Elora en ik hebben een vriendin van Elora, Lilah en haar mamma Marinka (een vriendin van mamma) opgehaald in Amsterdam en zijn naar Bodengraven gereden. Wat was het daar gezellig, want er waren heel wat vriendinnetjes en een vriendje. Norah, Feline, Kayden, Lilah en zelfs Tessa renden rond door de gezellige tuin samen met Elora. En terwijl de moeders aan het beppen waren, speelden de kinderen. Er werd veel gespeeld met het houten huisje. Toen de bengels het stoepkrijt vonden, kregen we peuter vandalisme en werd het hele huisje onder geklad. Gelukkig waren er een aantal verantwoordelijke peuters en er werd met een spons ook weer schoon gemaakt.
Er werd met het badje gespeeld en er werd winkeltje gespeeld door Elora en Lilah. Norah keek grijzend toe en na een tijdje kwam ze helemaal uit haar schulp.
Voor de kinderen waren er pannenkoeken en voor de mamma's een lekkere salade. Ik blijf me verbazen over de gastvrouw-skills van Petra.
De terug weg was wel erg lang en Elora heeft niet geslapen die dag. Dat merkten we ook aan de nacht, want... niet slapen overdag = niet slapen 's nachts in Elora haar geval. Wat een ellende. Vrijdag avond voelde ik me ook niet echt lekker en we hebben de verdere plannen voor die avond afgezegd.
Zaterdag was ook een drukke dag, maar wel een super leuke. Al vroeg gingen we op pad naar Apeldoorn toe en bij de ingang van de Apenheul zagen we Coen en Miriam, die we al lang niet hadden gezien. Wat was het gezellig in de apenheul. Elora keek haar ogen uit. Al leek ze de vissen in het water net zo interessant te vinden als sommige apen. De leukste apen vond Elora waar ze dicht in de buurt mocht komen.
De Apenheul is nogal veranderd sinds ik er het laatst was. Er is erg veel te doen. Een van de leukste dingen is een enorm soort boomhuis waar je doorheen kan lopen en daar lopen de aapjes los. Heel schattig. Elora vond het een beetje spannend en wilde zowaar mijn hand vast houden. Het was zo schattig. Niet dat ze tuttig was, want nu werd ik gewoon meegesleurd.
Toen we wat gingen eten mocht ze met Coen in de speeltuin. Elora was verrukt dat Coen mee ging op de glijbaan. Coen vertelde me dat hij niet wist hoeveel Elora al alleen kon en mocht, dus daarom was hij maar meegegaan. Ik vond het erg grappig en Elora was echt over the moon (ze heeft het er nu, bijna een week later, nog steeds over)
Aan het eind hebben we nog een apenspeurtocht gemaakt. De mevrouw vertelde dat er ergens een enge aap zat (wat een grapje was) en Elora had gelijk een missie... zij ging die enge aap zoeken. Elora kreeg een eigen paspoort en ze mocht stempels gaan halen.
Toen een mevrouw van we ze een stempel zou krijgen vroeg: Kun jij mij een aap aanwijzen?" Draaide Elora haar paspoort om, waar een foto van een aap zat en wees deze aan. De mevrouw keek eerst verbaasd, want ze dacht dat Elora een echte aap die rondliep zou aanwijzen, maar toen moest ze heel hard lachen om onze wijsneus.
De speurtocht was heel leuk, maar Elora was doodop en werd een beetje 'mekkerig'. Op naar het huis van Coen en Miriam dus.
Ook daar was het een waar feest. Miriam heeft Ball jointed dolls, en al mocht Elora er (van mamma) niet aankomen, ze keek er (met haar handen op haar rug) de hele tijd naar. Ze vond ze zo mooi.
We hebben haar bedje in de slaapkamer van Coen en Mir gezet en daar heeft ze heerlijk geslapen. toen ze wakker werd, werd ze verwend met Sushi. Maar helaas had ze niet zo'n ontzettende trek (wel vaker de laatste tijd niet) en heeft ze niet veel gegeten.
Na de sushi zijn we naar huis gegaan en het was echt een super leuke dag. Elora heeft echt genoten en wij ook.
-
waar blijft de tijd
Het gaat hard... soms een beetje te hard voor mijn smaak. Af en toe heb ik het gevoel dat ik nog niet helemaal 'bij' ben in de volgende fase waar Elora in tuimelt.
Wat ik erg moeilijk vind is het onderscheiden tussen 'dat vindt mamma eng' en 'daar is Elora aan toe'. Als voorbeeld kan ik traplopen nemen. Elora loopt al denk ik een jaar op de trap (als het niet langer is) maar altijd met mij ervoor of er achter (ligt er aan of ze naar boven of naar beneden gaat) zodat als ze valt, ik haar kan opvangen. Maar Elora is het daar duidelijk niet meer mee eens en soms klimt ze spontaan ineens de trap op of gaat ze naar beneden.
Mijn hart is er goed voor haar dit te verbieden, maar ik twijfel of dat wel zo verstandig is. Want ik wil haar niet bang of truttig maken, maar ik vind het een eng idee dat ze kan vallen. Wat moet ik nu met dit soort dingen? Er zijn regels die zwart wit zijn: Niet met messen spelen, niet bij het stopcontact.... maar traplopen... tja? Waar valt dat onder? Dat is erg grijs.
Sinds vrijdag is Elora ook weer druk bezig met uitproberen. Erg vermoeiend dus en ik merk dat ik er soms een kort lontje van krijg. Want ik ben moe... heel moe, mijn nieuwe leefritme moet nog even wennen. En volgens mij merkt Elora dit. Ze is ook wat kribbiger mijn kant op, zeurt meer en is heel duidelijk haar grenzen aan het opzoeken.
Aan de andere kant is ze ook een koddige wijsneus en kan ze zo ontzettend goed communiceren. Zo vertelde ze Daan, ipv te huilen, dat ze boos en verdrietig was omdat ze zo graag in bad wilde. Omdat ze het zo netjes vertelde mocht ze ook in bad.
Ze is constant bezig met verzinnen. Vraag je Elora wat ze die dag gedaan heeft kan ze of klakkeloos vertellen wat ze heeft gedaan... of ze verzint een heel verhaal en het klinkt nog zo dat je het zou geloven ook. Grappig grietje -
hyper maar wel leuk
Wat is dat kind van ons toch hyper... ze is de hele dag aanwezig. Het is zelfs zo erg, dat mensen ons regelmatig vragen of er een 'uitknop' op zit.
Maar toch heb ik het gevoel dat we wel 'spekkopers' zijn geweest met onze hypere dame. Want ondanks dat het best vermoeiend is met een kind die nog meer praat dan haar moeder ;), hebben we ook niet vaak 'drama'. Elora heeft geen driftbuien, zij gaat er liever verbaal tegen in. Ik houd mijn hart vast als ze straks een puber is, want ondanks dat ik heel sterk ben verbaal, ben ik bang dat ik niet tegen haar op ga kunnen. Ze is nu al zo sterk en ze is nog geen 2 1/2. Overal gaat ze tegen in en dat is erg vermoeiend, maar ook erg 2. Gelukkig gaat het wel 90% van de tijd erg gemoedelijk. En die 10% kan wel eens in huilen of jammerbuien uitlopen. Maar ook die zijn vaak snel weer over.
Wat een van de vermoeiendste dingen is op dit moment is het constante vragen. Ook als we al nee hebben gezegd. En nu zijn wij echt geen ouders die na 20x nee zeggen ineens ja gaan zeggen... maar dat houdt niet over dat ze het wel 80x vraagt.
"Mamma mag ik een snoepje?". "Nee Elora"
"Mamma mag ik een snoepje" "Wat zeg ik nu net?"
"Nee?", "Juist, vraag het dan niet meer"... "Pappa mag ik een snoepje?"... "Wat zegt mamma?"... "Mamma zegt nee", "Dan zeg ik ook nee", "Mamma.. pappa zegt ook nee", "Goed zo", "Mamma?", "Ja?", "Mag ik een snoepje?"
AAAAAAAARGL!!!!
Het sneue is, soms heb ik te snel nee gezegd en denk ik... eigenlijk mag ze het wel. Maar omdat ze dan zo gaat doordringen krijgt ze het snoepje (of wat ze ook vraagt) alsnog niet (ik wil dit namelijk niet stimuleren, dit vreselijke vraag gedrag) dus als ik er dan later aan denk krijgt ze van mij alsnog een snoepje, maar wel als deze vraagbui is vergeten.
Elora is het liefst de hele dag aan het rennen. Ze is geen wagentjes kind en houdt liever geen handjes vast. Toch kan ik heel goed met haar op stap. We hebben een goede afspraak samen, ik moet haar kunnen zien en zij moet mij kunnen horen. En daar houdt ze zich over het algemeen echt heel goed aan. In de dierentuin mag ze bijvoorbeeld vrij lopen en als ze verder wil komt ze dat even melden. Dan probeert ze me aan mijn hand mee te trekken, want als ze ergens naar toe wil waar het eigenlijk niet mag, mag het wel met een mamma of pappa erbij en dat weet ze dondersgoed. Heel soms vergeet ze het even, maar ik houd haar natuurlijk ook goed in de gaten. Maar ze vergeet het bijna nooit en dat is toch een fijn gevoel. Want vrijheden moet je verdienen. Het vreemde is dat ze bij mijn ouders en bij Daan dus wel heel erg wegloperig is. Ik begrijp dit dus echt niet want ze kan het zo goed en het is zo gezellig als we samen ergens naar toe willen.
Ik merk dat ik toch wel erg geniet van de donderdagen en vrijdagen dat we samen dingen gaan doen. Dan merk ik ineens hoe groot mijn kleine meisje al is en hoe wijs. Hoe leuk we het samen hebben (al kom ik echt als een wrak terug na een dagje op Elora energie gedraaid te hebben)
Ik las trouwens ergens een artikel over een mevrouw die met haar tweejarige zoontje naar Disney World was geweest en dat vond ik heel interessant. Wij gaan immers zelf met Elora naar Disney als ze nog geen drie is. Wat een onzin kraamde die vrouw uit, of ze heeft een heel suf kind.
Ze zei dat het leuk voor haar en haar familie was, maar dat haar zoontje er eigenlijk nog niets aan had... het kon het kind niet schelen. Het kind keek een beetje maar vond het verder niet interessant.
Dat kan ik me niet voorstellen met een tweejarige. Wel met een kind van 8 maanden ofzo, maar toch niet als ze twee zijn? Naar de efteling met Elora was al feest toen ze 11 maanden was, laat staan toen ze twee was. Ze ging in gesprek met de grobbenbollen, ze riep naar vrouwholle en was gefascineerd door roodkapje. We hebben minder gezien dan de jaren zonder kind, maar we hebben toch echt MEER plezier gehad. Natuurlijk snappen kinderen niet alles. Ik begreep the hall of presidents ook niet toen ik 4 was en ik de eerste keer in Amerika was, maar ik vond het wel heel mooi om naar te kijken. Met Elora zijn pretparken een echt feest, dus mevrouw... of u heeft echt een heel saai kind of u heeft toch niet goed doorgehad dat uw kind het wel degelijk leuk vond ;) (of het is een kind die gewoon niet van pretparken houdt, dat kan natuurlijk ook) maar denk maar niet dat alle tweejarigen zo zijn!!! ;) -
ze lijkt op mij
Ik krijg altijd te horen hoe Elora op Daan lijkt... en dat doet ze ook... maar als Elora zelf aan het spelen is met haar poppen... dan lijkt ze op mij. Een beetje qua uiterlijk, maar heel erg qua karakter. Ze geeft haar poppen een eigen stem en is zo ontzettend lief aan het spelen dat ik er stiekem een beetje emotioneel van word.
Zo biedt ze haar knuffels ijsjes aan en vraagt ze of ze citroen of roze willen. En dan antwoord een van haar knuffels in een hoog stemmetje: "Ik vind citroen wel lekker" waarop Elora :"Ja okay" zegt. Het is zo schattig om haar te zien spelen voor 'obert' Ze zoekt ook iets wat op een notitie boekje lijkt en schrijft het dan op. Momenteel zit ze beneden in de gang te spelen, omdat ik boven achter de computer zit en Daan beneden is. Zo zit ze toch nog een beetje waar ze met ons alletwee kan praten. Het is zo'n bijzonder meisje. Ik ben nog steeds gewoon verliefd op haar! -
Roodkapje en de dierentuin met Norah
Op dit moment is Roodkapje helemaal populair in huize Noordeloos. Het sprookjes wordt wat afgedraaid hier. Elora kan het al bijna mee vertellen en ze weet heel goed waar het over gaat. Alleen het stukje met de stenen in de buik en de jager begrijpt ze geloof ik niet heel erg goed. Maar verder weet ze alles. Ik moet ook regelmatig roodkapje of de grootmoeder spelen. En Elora zegt vaak in een 'griezelig stemmetje' "Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open" Ik lach me dan een ongeluk.
Vandaag had ze een blauwe wintermuts uit de kast gepikt en vertelde ze me dat ze roodkapje was. Ze had zelf haar jurk uitgetrokken en een hempje aangedaan en zo huppelde ze met een 'tigger-tasje' die als mandje fungeerde door het huis. Ik was grootmoeder en ze ging koekjes naar mij brengen... de schat.
Ik zie haar nog de wolf roepen in de dierentuin en toen vroeg ze me ook of de wolf haar wilde opeten... maar echt bang leek ze niet.
Vandaag zijn we weer naar de dierentuin geweest. En al was het weer een beetje een teleurstelling, was het erg gezellig. We zijn namelijk met Norah en haar mamma op stap geweest. En dat is natuurlijk niet alleen gezellig voor mij, maar ook vooral voor Elora. Het was feest voor haar want Daan had het wandelwagentje nog in zijn auto en omdat ik geen zin had de zware tas de hele tijd te dragen, hebben we een wagentje bij de dierentuin gehuurd. Elora mocht kiezen tussen een kangaroe, een walvis en een giraf en... surprise surprise, ze koos de giraf. Norah koos ook een giraf en al snel waren we onderweg. We hebben niet veel dieren gezien want we waren een tikkeltje laat (tja, sinds Elora 2 is zijn er soms nog wel eens wat discussies en lijntrekkerijtjes voor we de deur uit gaan en van mijn vroegere punctualiteit is helaas niet heel veel meer over) maar ik zag dat beide meiden er echt van genoten.
Het Oceanium was weer het hoogtepunt (Dat blijft gewoon het leukste voor Elora) En toen ik mijn dochter vroeg wat ze het leukste vond zei ze met glunderoogjes: de visjes. Ze vond het ook geweldig dat ze tussen de vissen mocht eten.
De meiden hebben samen echt gelachen en het was een lust voor het oog (en het oor) Norah is sowieso een schatje, ik krijg altijd enorme stralende glimlachjes van haar en dan smelt ik echt. En wat kan dat kind toch goed de 'R' uitspreken. Elora heeft toch duidelijk een sterker 'spjaakgebjek"
Het was gezellig en Elora was helemaal opgelaten toen we in de auto zaten. Roodkapje werd natuurlijk weer gespeeld maar ook de wolf en de zeven geitjes vindt ze steeds leuker worden en zelfs sneeuwwitje kreeg vandaag de goedkeuring van madamme. Ze kiest trouwens steeds vaker voor sprookjes in de auto ipv liedjes. Elora mag altijd kiezen voor we gaan rijden, maar ik waarschuw haar wel dat ik het niet meer verander als we eenmaal gaan rijden.
Vanavond heeft ze me ook weer verbluft met haar fantasie. Want behalve het naspelen van de verhaaltjes en de karakters die ze kent, verzint ze ook vanalles. Ze had een handdoek omgebonden en verklaarde dat ze een prinses was. Zij is altijd Cinderella (tja dat blijft haar favoriet) en ik was sneeuwitje (die ochtend was Daan trouwens sneeuwwitje en Elora verklaarde dat ze de prins was, ze heeft haar vader zelfs wakker gezoend)
Toen ik haar naar bed bracht en ik haar verhaaltjes had voorgelezen, probeerde ze de tijd even te rekken. Ze gaat nog steeds ontzettend makkelijk naar bed, maar tegenwoordig als ze in bed ligt probeert ze op een manier de 'lijn te trekken' door te vragen of ik nog wat wil voorlezen (nog 1 verhaaltje mamma, 1tje maar) of dat zij me wat mag vertellen en als dat allemaal niet lukt gaat ze proberen voor mij voor te lezen.
Ze bladert dan door een boek en naar aanleiding wat ze op de plaatjes ziet vertelt ze een verhaal, wat tot mijn verbazing nog redelijk samenhangend was. Toen ik jonger was deed ik dit ook, dan pakte ik boekjes of stripboeken en verzon ik mijn eigen verhaal bij de plaatjes. Het kan zijn dat het is omdat ik mijn maandelijkse opoe bezoek heb, maar ik werd er een heel klein beetje emotioneel van, zo gaaf vond ik het. Wat een bijzonder kind heb ik toch en wat is ze toch lief en gezellig.
Want laat ik eerlijk zijn, ondanks dat ik toch wel vaak met haar in discussie moet gaan, gaat het allemaal erg gemoedelijk. Ik ben toch maar een bofkont met die kwebbelkous van mij. -
moeder leeuw
Een dagje Balorig in de vakantie tijd is niet mijn idee van een leuke ochtend, kwam ik vanochtend achter. De bedoeling was dat we met pappa naar de dierentuin zouden gaan maar de ochtend liep door een converence call uit de hand.
Het regende buiten dus Balorig leek een goede optie. Niets was minder waar, al had Elora daar weinig last van. Zij vond het wel leuk met al die kinderen. Tot dat ze een vreselijk jongetje ontmoette.
Er liepen er een paar van rond. Van die knulletjes die liever dingen kapot maakte, die met de bouwblokken en de ballen van de ballen bak naar andere kinderen gooide en die de kleintjes aan het bedreigen waren.
Geschrokken kwam Elora naar me toe en ze zei: "Ik mag daar niet in van de jongens". In mij roerde de moederleeuw het trotse hoofd. Mijn kind mag dat dus WEL. Al ben ik juf geweest en kan ik goed met kinderen omgaan, ik merkte dat ik na een aantal keer gewoon een beetje boos begon te worden. Het was ook telkens het zelfde jongetje.
Toen Elora op de trampoline stond was hij haar duidelijk aan het pesten. Hij ging zo springen dat zij in een hoekje werd gedreven en daarna duwde hij haar van de trampoline af. Ik greep in, kon er niets aan doen. Achteraf voelde ik me lullig... Elora moet hier ook tegen kunnen, maar ik vond het zo flauw om dit grotere kind mijn kind zo te zien treiteren.
Vlak voordat we naar huis gingen kwam Elora huilend naar me toe. Op haar wang zaten allemaal krabbels en er zaten zelfs wat druppeltjes bloed op haar wang. Iemand had haar goed te grazen genomen. Ik weet het niet zeker maar volgens mij was het weer dat zelfde jongetje. Want Elora wees zijn kant op.
Met een rot gevoel ben ik naar huis gegaan. Maar ja... zo werkt de wereld wel en Elora moet zich daar ook tegen kunnen weren. Ik mag daar eigenlijk gewoon niet te veel aan doen, alleen haar leren hoe ze er mee om kan gaan. Maar het liefst had ik dit ellendige rotjong bij zijn lurven gepakt en zijn vader een pak rammel gegeven met zijn eigen kind met de woorden dat hij zijn monster maar beter aan de ketting moest houden.
Ik denk dat het voor Elora wel goed is als we eens voor een peuter speelzaal gaan kijken, dan kan ze leren met dit soort kinderen om te gaan. Want als ik er bij ben dan blijft de verleiding groot om in te grijpen... en dat is niet de bedoeling, want ik wil niet zo'n gekke overdreven moeder worden. Maar mijn hart is er goed voor... *zucht* -
Romantiek vermoord door een poepluier
Nietsvermoedend kwam ik thuis van een avondje naar de film met mijn moeder. Harry Potter 6 ging vandaag in premiere en het is voor ons een traditie om samen naar de nieuwe Harry Potter films te gaan.
Op de trap stonden twee laptops (een van het werk en een die we gratis bij onze internet verbinding hebben gekregen) met romantische tekst en muziek. Geen bloemblaadjes, want dat heeft mijn lieverd al eens gedaan en dit is weer iets origineels. Boven stond het bericht dat ik stil moest zijn voor de kleine... maar dat hoefde al niet meer.
"Mamma, ben je daar?" klonk er uit het slaapkamertje van Elora, "Mamma ik heb een poepluier"
.....
En weg was de romantiek. Elora was uitgelaten en begon enthousiast te vertellen. "Mag ik even uit bed?" vroeg ze me met haar meest engelachtige gezichtje. Plots overviel het me weer hoe groot mijn kleine meisje werd. Hoe groot en hoe wijs.
Ze smeekte haar vader of ze nog even uit bed mocht en ging om zijn nek hangen terwijl ze hem met kusjes en knuffels bedolf. Natuurlijk mog ze nog even uit bed. Ze mog nog even in het 'grote bed' van mamma en pappa.
Daar maakten we een trein van het bed. Als we dan aan Elora vroegen wat ze buiten de ramen van de trein zag, verzon ze de gekste dingen. Op een gegeven moment 'reden' we door de dierentuin en vertelde ze ons welke dieren ze zag. Het was zo schattig.
Het was ook een van de weinige keren dat ik moeite heb gehad om haar naar bed te krijgen, want normaal gaat ze vrijwillig. Vooral omdat ze echt heel moe was en ze zat bijna te knikkenbollen. De ondelhandel drift kwam in haar naar boven. Ze vroeg of ze nog 1 minuutje mocht spelen en toen ik haar in bed legde en een verhaaltje had voorgelezen vroeg ze of ik nog 1 verhaaltje van Jip en Janneke wilde voorlezen. En toen ik nog 1 verhaaltje had voorgelezen vroeg ze of ik nog 1 verhaaltje van Nijntje wilde voorlezen. Maar ik vond het wel genoeg en heb haar teleurgesteld neergelegd. 2 minuten later sliep ze.
-
gek grietje
En net als ik haar mentaal echt een klap met een roeispaan wil verkopen, draait ze weer helemaal om en hebben we samen de slappe lach.
Het is genieten met mijn kleine meisje, maar soms is ze oh zo vermoeiend. Zoals met het uitkiezen en opplakken van haar stickers. Als je even haast hebt is dat geen goed idee (en ze moet natuurlijk altijd net een plas of een poep doen als je net op het punt staat om weg te gaan)
"Jij mag niet kijken naar mij, mamma" krijg ik regelmatig te horen. Vooral als ze een sticker moet uitkiezen. Ze wil ook alles zelf doen, maar dat duurt zo belachelijk lang!!! Dan gaat ze met haar rug naar me toe staan en is ze aan het friemelen met het stickervel. Ik houd haar in de smiezen want anders heeft ze straks alle stickers gesloopt (missus descructive) Ze is zo traag dat ze soms eerst even een liedje wil zingen voor de sticker die ze heeft uitgekozen. Echt... ik verdenk haar ervan dat ze dit doet om mij gek te krijgen (en het lukt haar hoor!!)
Ze kan zo goed de lijn trekken en daar word ik helemaal kierewiet van. Niet dat ze stout is, ze weet het precies hoe ze me gek krijgt zonder echt stout te zijn.
Maar dan, op zo'n punt dat ze eigenlijk al had moeten slapen, maar ze de slaap niet kan vatten en dus nog maar even bij mij op het grote bed zit.... dan heeft ze de hik en probeer ik haar te laten schrikken (wat dan niet werkt) Dan besluit Elora mij te laten schrikken en ze roept: "Boe". Als ik dan een verrast gilletje geef schrikt ze alsnog en is ze spontaan haar hik kwijt. Ik moet lachen omdat ze schrikt en omdat haar hik weg is en zij moet lachen omdat ze denkt dat ik schrik. En samen lachen we tot de tranen over mijn wangen rollen. De frustratie van de stickers ben ik al weer kwijt en ik ben zo dankbaar dat ik een dochter als Elora heb. -
Nt2 en Mega Mindy
In het verleden heb ik NT2 les gegeven. Ik heb momenteel het gevoel dat ik weer les aan het geven ben. Ja ik spreek voornamelijk engels tegen Elora, maar als ik hoor dat ze iets fout zegt in het Nederlands, dan corrigeer ik haar ook. Het is zo schattig om te horen hoe ze sommige dingen omdraait. Zo vraagt ze: "Hoe oud jij ben?" Ik had vroeger een kindje in de klas (wel ouder natuurlijk) uit marokko die dezelfde fout maakte. Het bracht me weer even terug. Het is heel bijzonder om die taal ontwikkeling van een kind van zo dichtbij mee te maken. Elora's woordenschat wordt ook steeds interessanter en ik verbaas me soms over wat ze allemaal al weet.
Vanochtend bedacht ik me ineens dat ik volgens mij helemaal geen 'verslag' heb gemaakt over ons bezoek aan de Zomershow van Studio 100, wat toch wel heel bijzonder is.
Om eerlijk te zijn ik heb persoonlijk niet zo veel met studio 100, maar Elora wel, en het leek ons een leuk idee om alvast voor onze vakantie naar Disney World te oefenen met het 'kijken naar show's' en te peilen of Elora dat een beetje kan volhouden.
Het was een groot success. We zaten best ver weg, maar konden alles goed zien. We hadden alleen het clowntje dat licht gaf uit het circus moeten meenemen want alle kinderen hadden van die gloei dingen en Elora vroeg ook meteen of zij "een clowntje" mocht (al waren het hier natuurlijk geen clowntjes). Gelukkig vond ze het niet erg toen we zeiden dat we haar clowntje waren vergeten.
De show was al begonnen toen we binnenkwamen, maar maar net. Het begin was niet zo heel interessant voor Elora maar toen Piet Piraat en zijn crew binnen kwamen kon het feest beginnen. De verbazing van Elora die aankondigde dat zij Piet Piraat op het podium kon zien, bracht bijna tranen in mijn ogen. (tja je bent een emo moeder of je bent het niet... *bloos*)
Ook Buma was groot feest en Elora heeft gedanst op de kabouter Plop dans. Er zaten een paar acts tussen die wij niet kende, maar desalniettemin was de text van de liedjes zo simpel dat Elora na een paar coupletten ook gewoon mee kon zingen. En dat deed ze uit volle borst.
Samson en Gert vonden we niet zo interessant en dat vond ik zelf ook een beetje langdradig. Elora ook want ze was ineens niet meer aan het opletten terwijl ze bij alle andere dingen wel helemaal in de show zat.
Maar toen kwam Mega Mindy, een show die Elora altijd met haar pappa kijkt en dat was heel spectaculair. Mega Mindy vloog door de lucht en zong haar liedje en Elora was er stil van. Met open mond en ogen zo groot als schoteltjes keek ze gehypnotiseerd naar haar vliegende roze heldin.
Tijdens het optreden (het bijna laatste optreden) van K3 zijn we weggegaan. Elora is niet weg van K3 en wij ook niet, dus we wilden de drommen mensen voor zijn. We hebben 2 liedjes geluisterd en zijn toen naar huis gegaan. Het voelde kort maar toen we op de klok keken hadden we dik 1 1/2 uur van de show genoten. Ik was erg verbaasd en ook gelijk heel blij om te zien dat 1 1/2 uur duidelijk niet te lang was voor onze peuter. Dat gaat helemaal goed komen in Amerika in December! -
bazig tiepje
"huh, wat was dat" vraag ik met het slaap nog in mijn ogen. Door een raar geluid ben ik wakker geschrokken. "Ik was het" hoor ik een stemmetje van uit de deuropening, "Ik was het mamma, ik ben hier... ik ben wakker!"
Er zijn mensen die gelijk helemaal 100% helder zijn als ze net wakker zijn, ik ben daar niet een van. Vermoeid laat ik Elora bij ons op het bed kruipen. Eigenlijk mag ze er pas uit als wij haar geroepen hebben en normaal houdt ze zich heel braaf aan deze regel. Maar in onze slaapkamer staat de ventilator aan en dat betekent waarschijnlijk dat we haar niet hebben horen roepen. Ik mompel van onder mijn kussen dat ze het eerst even moet vragen als ze uit bed wil en Elora vraagt dan in haar liefste stemmetje: "Mamma? Mag ik uit bed?" Dan kan je toch alleen maar lachen?
Elora is een bijzonder kind (maar dat vinden alle moeders natuurlijk van hun kinderen) Ik lach me dagelijks een ongeluk om haar. Ze is heel erg sociaal. Zolang mensen haar geen directe aandacht geven als ze ze net ziet, dan heeft ze het hoogste woord. Ze praat tegen alles en iedereen en vooral 'grote jongens' van de leeftijd 8 tot en met een jaar of 14 zijn erg favoriet. Het leuke is dat de jongens ook echt vaak op haar in gaan als ze iets zegt. Ik had haar vandaag een ijsje belooft en ze vertelde aan iedereen die het maar horen wilde dat ze een ijsje zou krijgen. Een aantal opgeschoten knullen vonden het prachtig dat dit kleine grietje haar verhaal kwam doen. Ze gingen ook heel erg mee in haar verhaal.
Daarna waren twee oude dametjes aan de beurt die Elora eigenwijs 'oma's' noemde. Ze vertelde over wat ze vorige week in de dierentuin had gezien en dat ze in het donker had gelopen. De dames vonden het net als de jonge knullen prachtig en zoals gewoonlijk had Elora haar publiek.
Aandacht komt ze sowieso niet te kort want ze is echt heel sociaal. Ze kan ook heel erg leuk met andere kinderen spelen. Zelfs al is ze een tikkeltje bazig. Elora verzint graag het spel en het verhaal. Ze was voor we naar huis gingen nog even met ons buurmeisje aan het spelen, die dik 4 jaar ouder is.
"Elize, kom" hoorde ik mijn kleine commandant zeggen, "Dan was dit een hele hoge berg en dan gaan wij jennen (rennen), kom maar Elize" Grappig genoeg doet bijna iedereen wat zij wil, of ze nu groter, kleiner of even groot zijn. En als ze het niet doen, vindt Elora het ook best.
Het is sowieso momenteel een groot feest met haar. Ik heb een jaar abonnement gehaald voor de dierentuin en daar maken we dankbaar gebruik van. We zijn nu al drie keer naar de dierentuin geweest en hebben nog steeds niet alles gezien. Elora is zo leuk en ze weet zo veel te vertellen.
Haar taal wordt ook steeds beter. Niet alleen blijft haar woordenschat me echt verbazen, maar ook gaat ze vanalles steeds beter uitspreken.
Ze is een heel vrolijk en uitgelaten kind. Natuurlijk is ze ook oereigenwijs en dat is soms lastig. Als ik iets van haar wil gaat ze er meestal tegen in en dat kan soms dood vermoeiend zijn. Maar toch luistert ze best goed, heeft ze niet echt last van drifbuien (meer zeurstemmetjes) en kan je heel erg met haar lachen. Ik ben best tevreden met de peutertijd... al moet ik zeggen dat ik het wel ongelovelijk intensief vind allemaal. -
neuroot in de dop
Elora mag stickers plakken als ze naar het potje gaat. Als ze twintig stickers heeft krijgt ze een 'cadeautje' (een kleur boekje, krijtjes, klei... voornamelijk knutsel spulletjes)
Ze mag de stickers zelf opplakken en dat vindt ze geweldig. Ze heeft de keuze uit veel prinsessen maar kiest vooral cinderella. Het viel me op dat ze ze heel netjes in een rij plakte en om en om een cinderella. Ze plakt ze ook keurig recht
Een van de stickers had ze niet zo goed opgeplakt, hij zat half los en een stukje over een anders sticker heen. Ik had hem losgehaald en iets naar beneden geplakt. Elora heeft toen ik niet keek de sticker weer losgehaald en terug in het rijtje geplaatst (dit keer niet over de andere sticker heen trouwens)
Het ging echt om deze sticker, want de rest had ze netjes laten zitten. Ik zag het net toen ik zelf naar het toilet ging... een mini neurootje??? -
Moeder en dochter dagje uit naar de dierentuin
Al een tijdje voel ik me schuldig omdat ik van alles door de weeks heb. Sollicitatie gesprekken, lesjes geven, en weet ik wat allemaal. Vorig weekend zijn we zelfs een heel weekend weg geweest en Elora is dus erg veel aan het logeren geweest de laatste tijd.
Vandaag vond ik het eens tijd om het goed te maken met mijn dochter. Al weken vraagt ze me, als ze een giraf of een olifant op tv ziet: "Gaam (gaan) we daar stjakjes (strakjes) naar toe? Gaam we naar de dierentuin toe?" En vandaag vond ik het een goed idee om echt eens echt naar de dierentuin te gaan.
Dus de broodjes werden gepakt en de pakjes appelsap en koekjes werden in de tas gedaan. In de supermarkt mocht Elora iets lekkers uitkiezen en ze koos zoals altijd snoep banaantjes. Nog even tanken en hè, hè, eindelijk waren we onderweg naar Blijdorp. Iets voor tienen kwamen we aan maar ik kon de ingang van de parkeerplaats niet vinden, want ik was naar het verkeerde parkeer terrein gegaan en die was gesloten. Net na tienen had ik de ingang gevonden en al snel liepen we in de dierentuin, tot grote vreugde van Elora.
Ik vroeg haar of ze eerst naar het Oceanium wilde gaan, om naar de haaien en de visjes te kijken (dit is tot nu toe altijd haar favoriete gedeelte geweest van Blijdorp) maar madame antwoordde: “Nee hoor, ik wil naar de giraffen kijken”. Tja en wat moet je dan? Op naar de giraffen! We gingen via de olifanten route, want daar zouden we ook de giraffen vinden en toen Elora plaatjes van olifanten zag werd ze nog enthousiaster en kwam er weer iets bij op haar lijstje van dieren die ze wilde zien.
Op de olifanten route keek Elora haar ogen uit. Alles was even leuk en interessant. De prairiehonden kwamen zo dichtbij dat we ze bijna konden aanraken. Ik waarschuwde Elora wel dat de prairiehonden beten, dus ze hield wijs haar vingers bij zich.
Het viel me op dat Elora vooral door volgens gefascineerd was en dat ze ook niet snel bang is voor dingen, tenzij ze heel veel lawaai maken (de haan is nog steeds het gesprek van de dag in huize Noordeloos)
Ik baalde als een stekker dat ik mijn fototoestel niet bij me had, maar ja die zit in de luiertas en die heeft pappa nog in zijn auto liggen *zucht*. Vooral toen Elora wel heel dichtbij een enorme vogel ging staan en de vogel haar nieuwsgierig aankeek. Ik heb de foto met mijn telefoon genomen, maar ik weet niet hoe goed hij gelukt is. Volgende week zal het beter gaan met mijn nieuwe telefoon, maar ja dat is achteraf gekletst.
De vleermuizen grot maakte een hele grote indruk op Elora. Ze vond het fantastisch in het donker. Telkens vroeg ze aan mij: “Is dit eng?” (tja ze is geobsedeerd door enge dingen momenteel, hoe enger hoe beter) Toen ik zei: “Nee het is gewoon donker, en dat is niet eng” was ze duidelijk teleurgesteld. Toen ze door kleine en vooral lage gangetjes ging lopen zag ik dat niet zitten en riep ik haar terug. Weer vroeg ze: “Waarom? Is dat eng daar?” Ze hoopte toch zo dat het eng zou worden.
Na de vleermuizen hadden we de olifanten gevonden en na nog een hele reeks dieren vonden we ook de giraffen. Daar gingen we even wat eten en Elora at met smaak het leeuwendeel van haar puntje op, terwijl we nanna even belden. Daarna gingen we weer verder. Het was inmiddels al na 12:00 en het leek me wel een wijs plan om naar het Oceanium te gaan. Elora wilde dolgraag nog even naar de vleermuizen en vroeg me of ze naar het ‘donker’ mocht. Maar dat was een flink stuk terug van waar we waren dus ik beloofde haar dat er ook donkere stukken in het Oceanium waren.
Het was al rond Elora’s slaaptijd, dus dat betekent dat alles wat we doen een discussie wordt. Als ik ‘rechts’ zeg, vindt Elora dat we links moeten gaan en andersom. Over het algemeen gaat het allemaal gemoedelijk en zijn er verder geen drama’s of boze buien, maar ik had niet zo’n zin in om de twee meter Elora te moeten overhalen om de kant op te gaan waar ik naar toe wilde of om haar telkens aan te sporen wat sneller te lopen of juist dat ze niet zo hard moet rennen. Dus ik heb haar tijdens de lange wandeling naar de andere kant van het park even in het wagentje gezet.
Ze vond het prima, al was ze wel blij dat ze bij het Oceanium zelf weer mocht lopen. Weer keek ze haar ogen uit, want vissen kijken vindt ze toch wel zo machtig. Aan iedereen die maar naar haar wilde luisteren vertelde ze wat ze zag. Veel mensen bleven geamuseerd staan en lieten zich hele verhalen ophangen door mijn kleine tweejarige tourgids.
Na een tijdje merkte ik dat ze erg moe was geworden. Ze struikelde over haar eigen voeten, wilde zelf haar eigen pad maken en als ik het ergens niet mee eens was ging ze met haar bekende ‘jankstem’ praten. Vreselijk vind ik dat en ik merk dat ik daar niet zo’n geduld voor heb. Ik heb haar zelfs 2 keer voor straf moeten zetten omdat ze opzettelijk niet luisterde. Dat probeert ze wel vaker uit tegenwoordig, al helpt het echt geweldig als ik haar even voor straf zet.
We hebben het Oceanium 2x doorgelopen in totaal tot ik besloot dat het genoeg was. Elora wilde graag naar nog meer dieren kijken, maar ze was heel bleek geworden en ze had dikke wallen onder haar ogen. Dus ‘hup’ het wagentje in en naar de auto. Ze legde zich er gelukkig gelijk bij neer toen ik zei dat we naar huis gingen en ze was zelfs blij dat ze naar haar bedje mocht.
Tot mijn verbazing bleef ze toch wakker in het ritje terug naar huis en eenmaal thuis wilde ze nog heel even spelen voor ze naar bed ging. Ze vertelde honderduit over de dieren die ze had gezien en ze zei dat ze de olifanten en het ‘donker’ het leukste vond. Maar dat kan straks weer veranderen als ze het hele verhaal nog eens verteld. Het wordt steeds leuker met Elora naar de dierentuin te gaan en het was echt genieten vandaag. Wat heb ik toch een gezellig en enthousiast kind!
-
Waar ben ik aan begonnen?
Ik vond het tijd om het 'belonen met snoepjes' af te leren. Ik ben eigenlijk heel erg anti belonen of straffen met snoep, maar het leek me voor de potty-training toch wel handig. Stiekem heeft het me altijd een beetje dwars gezeten om het zo te doen en nu heb ik besloten dat we op een andere manier gaan belonen. (Het feit dat Elora zo'n vijftien keer op een dag naar de wc gaat met resultaat (nee ik overdrijf niet) heeft ook meegespeeld in deze beslissing. Ons kind is nogal gevoelig voor suiker en al zijn het kleine snoepjes, zijn het nog steeds 15 snoepjes)
Met stickers. Als Elora een plas heeft gemaakt mag ze 1 sticker op plakken en als ze een poep heeft gemaakt dan mag ze er 2.
Om haar een beetje enthousiast te krijgen voor dit idee en de pijn van het geen snoepjes meer krijgen te verzachten, heb ik speciale disney prinsessen stickers gekocht.
Ze vindt de stickers helemaal geweldig en al heeft ze een paar keer om een snoepje gevraagd, lijkt ze er niet al te rouwig om dat de snoepjes zijn vervangen door stickers.
We hebben een a-4 aan de deur gehangen, maar ik wil eigenlijk een boekje voor haar halen waar het in mag.
Het uitkiezen van een sticker gaat nog relatief snel. Meestal kiest ze voor Cinderella, ik geloof dat dat haar favoriet is van het hele groepje prinsessen.
Helaas gaat het opplakken niet zo snel. Ik mag niet kijken en moet weg terwijl ze staat te dubben waar op het papier ze het stickertje wil plakken. Van mij mag ze ze niet over elkaar plakken dus ik probeer soms een beetje te sturen, maar dan wordt ik kranig weggestuurd.
Oh oh waar ben ik aan begonnen het is een tijdrovend ritueel op deze manier. Maar goed, toch beter dan snoepen.
Momenteel staat Elora met haar blote billen voor de tv. Ze is de film van winnie the pooh aan het kijken met de Heffalump (lolifant) En zojuist heeft ze even het verhaal van kikker is bang aan me verteld. Niet zo maar verteld maar echt letterlijk stukken van de tekst voorgedragen. Ik blijf me verbazen over dat kind. Het is soms een tikkeltje onverstaanbaar omdat ze het snel wil doen, maar ook haar uitspraak wordt steeds beter. Ik ben en ik blijf een trotse moeder. -
huildag
Elora heeft een huildag en wil echt helemaal niets vandaag. Ze wil niets en alles tegelijk. Ik heb haar nog nooit zo jengelig meegemaakt als vandaag.
Het zijn ook rare dagen geweest en ik ben een beetje gespannen. Volgens mij pikt Elora dit ook op. Vandaag is dus een beetje een hangdag want ik weet ook niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Ze zoekt ook gewoon dingen om over te jengelen en wil de hele tijd knuffelen (dit vind ik natuurlijk niet erg maar juist heel leuk) en ik word bedolven in zoentjes.
Maar ze is moe en ze slaapt slecht. Ze is ook telkens wakker 's nachts en houdt mij daar ook mee wakker. Het is lastig hoor, want ze wordt moe wakker.
Ze vraagt ook ineens weer de hele dag of ze een luier mag en dat wil ze al een tijdje niet meer. Gelukkig trekt ze de luier gewoon uit om naar het potje te gaan, maar het gaat niet zo heel lekker met de potje vandaag. Want normaal heb ik rond deze tijd al meerdere plasjes opgevangen en nu pas 1 en een heel kleintje. Ik ben dus bang dat er toch wat dingen in haar luier terecht zijn gekomen. Ze vindt het sticker plakken trouwens geweldig! -
een beetje TE zelfstandig
Ik merk dat ik een beetje moet wennen aan de nieuwe zelfstandigheid van mijn dochter. Soms is ze zelfs een beetje ondeugend met de dingen die ze doet.
Vandaag had ze een plas gedaan op het potje (ze gaat tegenwoordig overdag bijna alleen nog maar op het potje en heeft alleen bij het slapen of als we op pad gaan nog maar een luier aan) en toen ze opstond, nog voor ik haar kon afvegen, liep ze naar de keuken om een snoepje uit de la te halen.
Nu had ze het snoepje verdiend, maar ik vind het lastig dat ze het zelf al pakt. Moet ik dit nu goed vinden, want ze doet het netjes, of niet?
En zo mag ik haar haast niet meer helpen. Ze doet alles zelf. In haar nieuwe speelhoek pakt ze het speelgoed waar ze mee wil spelen. Het opruimen gaat soms heel goed en soms is het dramatisch en wil ze beslist niet opruimen. Maar ik houd mijn poot stijf, ze MOET.
Ze wil zo graag alles zelf doen en als ik dan vraag of ik even moet helpen zegt ze heel wijs: "Nee mamma, dat kan ik zelf wel hoor" Dan kun je mij opvegen.
Het lijkt wel of ze iedere dag een beetje verbaler wordt en een beetje wijzer. Ik ben zo trots op mijn kleine slimme meisje... maar ik merk wel dat ik haar steeds scherper in de gaten moet houden want als je haar een vinger geeft, neemt ze de hele hand ;) -
beetje van alles wat
Er zullen wel meer mensen in de wereld het zelfde denken (en dat mag) maar als trotse moeder zijnde wil ik graag verklaren dat ik het grappigste kind heb... hihi.
Ik kan zo genieten als ik luister naar Elora die aan het spelen is. Ze is momenteel haar pop haar 'knock knock' mopje aan het leren en net was ze bezig met het spelletje: 'dames paard, heren paard en boeren paard' wat wij altijd met haar speelden toen ze klein was. Als je haar ook hoort kletsen tegen haar speelgoed, dat is zo ontzettend aandoenlijk.
Vorige week zijn we naar een bruiloft geweest en toen heeft Elora verklaard dat de bruid Patricia een prinses was. Ze was ook zo groot tijdens de bruiloft, want al heeft ze wel gekletst, ze heeft ook veel gefluisterd. Toch was de ceremonie iets te lang voor haar en zijn we naar beneden gegaan zodat ze even kon spelen.
Ik voel me deze week een ontaarde moeder. Momenteel heb ik veel aan mijn hoofd, een nieuwe baan, een schrijfwedstrijd waar ik graag aan mee wil doen en waar ik veel voor moet schrijven en we gaan een weekendje weg. Elora is dus erg veel bij mijn moeder. Niet dat Elora het erg vindt.
Gisteren avond zijn we in Swanenburg geweest bij Tim, Desi en Lotte en Elora heeft heerlijk met Lotte gespeeld. Het was zo schattig om te zien hoe die twee meisjes zo enthousiast met elkaar speelden. Lotte is net zo'n lekkere bep als Elora en ze konden het prima vinden met elkaar.
Volgende week moet ik het maar goed met Elora maken dat ik deze week niet zo veel tijd voor haar had.
-
professor wijsneus
Momenteel is Elora erg met de letters bezig. Het abc lied is in twee talen nog steeds favoriet en ze is op haar manier bezig met 'schrijven'. Het lijkt natuurlijk nog nergens op, maar heel soms zie je (als je goed kijkt en je weet wat ze aan het schrijven is) er echt al een soort van vorm in.
Ook de treinrails van de megabloks zorgen voor mooie letters die ze maakt. Ze kan de o, de c en de e maken met de rails en komt deze dan trots laten zien. Ik moet erg lachen om mijn wijze meisje.
En wijs is ze, soms een beetje TE!. Het is niet altijd makkelijk met zo'n kleine oude dame. Ze bemoeid zich overal mee. Zelfs met mijn rijstijl. Telkens vertelt ze me dat de stoplichten rood zijn, en dat ik moet stoppen. Vervolgens probeert ze de stoplichten dan 'groen te blazen', want dat heeft ze van haar opa en nanna geleerd.
Wat soms wat moeilijker is, is dat ze erg tegendraads kan zijn. Als ik haar voor straf naar de gang stuur probeert ze nog wel eens uit dat ze gewoon "nee ik wil niet naar de gang" zegt en dan blijft ze staan. Uiteindelijk gaat ze altijd wel hoor, maar de strijd is niet leuk. Dat hoort vast bij de terrible two's.
Gelukkig is Elora erg van het communiceren en ik heb verder weinig echte drama van haar. Ze kan verbaal wel erg ondeugend zijn en dwars. Twee dagen heeft ze me uit geprobeerd door haar antwoorden naar me te gillen. Dat was snel over toen ze realiseerde dat ze dan helemaal niets meer gedaan van me kreeg en erg vaak op de gang moest zitten.
Opruimen vindt ze ook nog steeds een ramp en als ze een dwarse bui heeft dan ruimt ze niets op en weigert ze het ook. Dan moet ik echt boos op haar worden voor ze doet wat ik wil. Gelukkig heeft ze niet zo vaak van die dwarse buien en over het algemeen ruimt ze trots op en pakt dan het volgende speelgoed. Haar nieuwe speelhoek valt erg goed in de smaak. Ze is er ook zo zelfstandig mee, ze kan overal bij en lijkt heel gelukkig met haar nieuwe zelfstandigheid.
Ik heb sowieso een verandering in haar gezien sinds ze haar nieuwe kamer heeft. Ze gedraagt zich ook 'groter' en zelfstandiger. Tot nu toe komt ze ook niet uit bed en gaat ze er over het algemeen met veel plezier in. Ik mag haar alleen niet meer voorlezen en dat vind ik erg jammer, ik hoop dat die fase over gaat.
Ik ben zo ontzettend trots op mijn kleine slimme meisje. -
potty training
Vanaf donderdag middag heb ik Elora rond laten lopen in haar blote billen of gewoon een onderbroek. Het valt me op dat dit de beste manier is om haar zindelijk te krijgen.
We hebben 2 ongelukjes gehad, 1x een poep op de grond en 1x een plasje (een heel klein beetje want de rest is op het potje gegaan) op de bank. Maar verder heeft Elora alles netjes aangegeven. Ik ben echt super trots op haar.
Ook heb ik de tip van mijn moeder opgevolgd met alleen een onderbroek aan. Maar dat werkte toch minder goed dan gewoon blote billen.
Op naar de zindelijkheid! Ik hoop dat we haar in ieder geval voor december helemaal zindelijk hebben, dat zal wel lekker zijn ivm de vakantie!! -
nieuwe kamer en de efteling
Pffft we hebben een paar drukke dagen achter de rug, hier in het huishouden van Jan Steen. Het begon allemaal met een schommel en een poppenhuis. Elora haar surrogaat opa had een oud poppenhuis wat ik van mijn oudcollega had gekregen opgeknapt en hij had ook meteen een schommel meegenomen voor in de tuin. Het poppenhuis was heel mooi geworden, maar omdat het een enorm ding was, moest ik er even plek voor maken in onze woonkamer. Elora had al een soort speelplek in de kamer, maar die was niet heel erg ruim en handig geplaatst, dus besloot ik de hele woonkamer anders neer te zetten om Elora wat meer ruimte te geven. Toen de woonkamer op z'n plek stond en Elora een redelijke speelhoek had, besloot ik dat het eens tijd werd om haar speelgoed en oude kleertjes uit te zoeken en weg te doen. Ik had nog zakken van oude kleertjes op zolder en in de kledingkast staan en die moesten allemaal worden uitgezocht wat er nog goed genoeg was om weg te geven en wat er eigenlijk gewoon niet meer uit zag. Elora's oude speelgoed idem dito.
Het was veel werk en ook een tikkeltje emotioneel. Ik kan zo slecht dingen weggooien en vooral als er veel herinneringen aanhangen. Maar goed, korte pijn en er werd veel gedoneerd aan de surrogaat opa van wie de dochter ook zwanger is.
Dinsdag was een superdag en zijn we naar de Efteling gegaan. Even zag het er naar uit alsof ons dagje uit verwaaid zou zijn, want er stonden belachelijk veel files. Maar uiteindelijk viel dat hartstikke mee en werd het echt een super dag. We hebben zelfs in de zon gelopen (al heeft het ook wel gemiezerd hoor)
Elora had er helemaal zin in, ze zat te vertellen dat ze naar de Efteling ging achter in de auto. We hadden een leuke kinder cd meegenomen en Elora zat hard mee te zingen op de achterbank. Ook zat ze grapjes te maken en daarna heel hard te schaterlachen. Het was een gezellige rit. Vooral toen we dichterbij kwamen en gingen zoeken naar de bordjes met Efteling erop en het hotel. Elora zag ze echt vliegen.
Ze rende enthousiast het park binnen en kwam als eerste uit bij twee grobbebollen. Die zaten hoog op een soort huisje waarin twee poppenspelers zaten. De grobbenbollen waren dus diep in gesprek met Elora, die het gelijk weer over haar schoenen had. Vervolgens ging ze de grobbenbollen op een nabije poster aanwijzen en vertelde ze wie wie was. We moesten erg lachen om haar en het was zo koddig hoe ze hele verhalen tegen de grobbenbollen ophing. Elora is niet snel bang, ik zag het ook al in Madurodam met Elmo.
Onze eerste attractie was de droomvlucht. Het was zo rustig dat we wel drie keer achter elkaar zijn gegaan, je kon gewoon doorlopen. Elora vond het schitterend en genoot van alles. Ze wees alles aan en vertelde hele verhalen over de elfjes. Ook het donkere stuk vond ze heel gaaf, vooral met de lampjes. Ze vertelde me dat ze dacht dat Tinkerbell dat had gedaan (die laat ook vaak lichtjes achter) en ik vond dat een leuke conclusie.
Het sprookjesbos was ook erg leuk. Elora's nanna had haar verteld van het sprookje van roodkapje en we kijken thuis wel eens de sprookjesboom. Ooit heb ik wel eens sprookjes aan haar geprobeerd te vertellen maar toen was ze er nog iets te klein voor. Nu lijkt ze er wel klaar voor te zijn en ik ga het weer proberen. Elora en ik gingen op sprookjesjacht en we gingen telkens kijken welk sprookje er nu kwam. Alles wat interactief was vond ze het leukst. Zelfs de draak, die ze toch wel spannend vond, vond ze heel interessant. Voorzichtig trok ze aan de kroon in de schatkist en toen de draak ging bewegen sloeg ze op de vlucht en ging ze uitdagend van een afstand de draak roepen. Want bravado bezit mijn kind beslist.
Ook de heks van hans en grietje werd om de 3 seconden tevoorschijn getoverd, terwijl ik daar vroeger erg bang van was. Maar het leukste vond ik haar reactie op vrouw Holle. Die moest je roepen en dan kwam ze tevoorschijn. Elora riep op haar hardst: "VOUW WOLLUF" (vrouw holle) en zelfs de mensen om haar heen moesten om haar enthousiasme lachen. De reus van klein duimpje probeerde ze ook wakker te roepen, maar dat is haar niet gelukt
Aan het eind van het sprookjesbos was ze moe en het behoorlijk zat. Toch besloten we om nog naar de carnival attractie te gaan met alle clowntjes. En ik heb er geen spijt van, want ze vond het weer zo geweldig. En ook hier konden we zo doorlopen en zijn we ook twee keer gegaan. Elora vroeg om nog een derde keer, maar inmiddels begon ze er uit te zien als een zombie en besloten we dat het genoeg was geweest. Het was al 16:15 en Elora slaapt nog overdag (dat moet ook wel wat het kind verbruikt zo veel energie, dat is echt niet meer normaal) dus in de auto kon ze lekker uitrusten.
Eenmaal thuis aangekomen werden we door nanna en opa beer uitgenodigd om mee te gaan eten en Elora begon meteen te juichen: "Jaaa gaan we sushi eten!" Dus het werd ook Sushi. Ze was ook zo lief geweest, de hele dag, ondanks dat ze heel moe was aan het eind. Ik was erg trots op mijn lieve vrolijke meisje dat zo goed luistert.
Bijkomen van een drukke Efteling dag zat er alleen niet bij gisteren, want Elora heeft een nieuwe kamer gekregen. Ze moest namelijk een nieuw bed (een grote meiden bed zoals wij het noemen) en ik had bedacht dat er een nieuwe kamer bij zou komen. (Ik weet het, ze is nog geen drie... ik spoor ook gewoon niet) Elora heeft een lila tinkerbell kamer gekregen.
In de eerste instantie vond ze het niets. We hadden haar meubels in ons zijkamertje gezet en Elora moest er echt van huilen dat al haar spullen niet meer in haar kamer stonden, ze snapte er niets van en wilde haar spulletjes terug. En dat ze in onze kamer moest slapen in haar oude bed vond ze helemaal zuur. Ze wilde niet in onze kamer en volgens mij baalde ze ook van haar oude bed, want ik had een nieuwe beloofd. Of ze geslapen heeft weet ik niet, maar toen ik om het hoekje ging kijken zag ik dat Elora mijn nachtkastje, mijn ondergoed en sokken la en mijn kast had leeggehaald en alles lag in haar bedje. Zelfs een doosje tandenstokers lag versprijd over haar lakens. Ik baalde als een stekker en we hebben haar maar uit bed gevist.
Toen haar kamer klaar was, was Elora door het dollen heen. Ze heeft de hele avond in haar kamer gespeeld en klom telkens in haar grote bed. Ze heeft echt bijna alle fairies en tinkerbellen aangewezen in haar kamer en vond alles 'sow mooi"
Ook vandaag vind ik haar telkens terug in haar bed. Ze vindt het geweldig allemaal. -
Ik ben de mamma en jij bent de baby
"Ik ben de mamma en jij bent de baby, ga maar huilen", hoor ik Elora tegen haar pappa zeggen. Er komt steeds meer diepgang in haar spel. Zij speelt voor moeder en geeft ons eten, troosts ons als we dan zo genaamd gaan huilen.
Met een foldertje van de afhaal shoarma tent speelt ze voor ober. Ze neemt onze bestelling op en raadt de pizza aan. Wij moeten erg om haar lachen.
Ook speelt ze graag met andere kinderen en gaat er van uit dat alle kinderen het leuk vinden om met haar te spelen, ongeacht de leeftijd. Soms is het ook zo.
Van de week ging ik haar ophalen na een sollicitatie gesprek. Mijn moeder was met haar gaan wandelen en toen ik mijn moeder belde om te vragen waar ze waren, vertelde een onthutste nanna dat ze voor een tuin hek stond terwijl Elora aan het spelen was IN de tuin met 3 grote jongens aan het spelen. Ik gok dat de jongens ongeveer tussen de 8 en 10 jaar waren en Elora liep ze te comanderen alsof ze de koningin was. De jongens accepteerde dit ook en deden braaf wat ze wilde.
Elora wil graag op haar manier spelen en ze vertelt ook precies wat ze van ons verwacht. Ze wordt zo groot en het is echt leuk om met haar te spelen. -
Oefenen
Elora heeft opgevangen dat ik volgende week jarig ben en nu krijg ik om de twee minuten een 'tadootje' van haar. Ze pakt iets in met een stuk papier van een reclame blaadje die ze uit de brievenbus pikt of met een hydrofiel luier die ze van mij als 'dekentje voor de pop' heeft gekregen.
Er wordt de hele dag voor me gezongen en gejuicht, het is erg aandoenlijk allemaal.
Wat wat minder aandoenlijk is, is dat Elora vandaag het voor elkaar heeft gekregen om naast de pot in haar luier heeft zitten poepen. En ze is ook weer behoorlijk hardhandig aan het spelen. Ook de kat moest het dit keer ondervinden hoe ruw ze kan zijn, want ze trok erg hard aan Lily's staart. Lily is gelukkig een lieverd en die kan veel hebben, ze leek niet heel erg beledigd, maar ik was goed boos.
Ook ik lijd onder haar hardhandigheid. Niet dat ze me slaat, maar haar spelletjes zijn zo ruw. En het liefst is ze ook nog smerig. Ze wil het liefst de hele dag likken en dat vind ik naar. Bij mij doet ze het gelukkig niet, omdat ik het niet wil en ze het wel netjes altijd even vraagt, maar ze vertelt er ook bij dat haar 'pappa het wel leuk vindt'. hihi.
Haar grote vriend is de berenpot, daar praat ze tegen alsof hij een oude vriend is.
Een paar grappige woorden die ze zegt die ik toch even in haar dagboek wilde zetten zijn: Sckeezers (tweezers =pincet), bussenbrief, measure (meet lint) en jiemom (riem of ter wijl riem om) -
Wat een kind hebben we toch
"Waarom werkt de afstandsbediening toch niet?", vragen we ons af terwijl we het ding maar op de tv richten. Batterijen omwisselen lukt niet... "Hij is kapot" is de conclusie. Tot dat we er ineens achterkomen dat dit de afstandsbediening van de tv beneden is.
"He, hoe komt die nou hier?" begin ik, maar dan kijken mijn man en ik elkaar aan en zeggen: "Elora!"
Onze kleine meid weet soms behoorlijk wat chaos te creëren in ons huishouden. Het is of we een kleine mini oma bij ons hebben wonen die zich overal mee bemoeid.
Tegenwoordig heb ik dus ook last van een 'backseat driver'. Zo iemand die je aanwijzingen geeft terwijl je aan het rijden bent. Als Elora een rood stoplicht ziet roept ze: "Mamma jij moeten stoppen, jichtjes (lichtjes) zijn rood". Dit kan nog wel eens voor verwarring zorgen, vooral als het stoplicht waar ze naar kijkt... NIET mijn stoplicht is.
Met veel plezier luister ik naar haar lange, en soms een tikkeltje onsamenhangede, verhalen. Toch als je goed luistert en even geduldig bent kun je echt heel veel opmaken uit haar verhalen. Ze weet zo veel en kan zo goed vertellen wat er is gebeurd. Ze wordt al zo groot en ze kan zoveel indrukken na vertellen. Ik ben oertrots op haar, maar tegelijkertijd word ik soms ook doodmoe van het eeuwige gebrabbel.
Vandaag zijn we naar Madurodam geweest. Ik had Elora er al op voorbereid en ze had er zin in. Het is leuk om het van te voren te vertellen want je hebt echt voorpret met haar. Ze leeft ergens echt naar toe, net als ik.
Eerst was ze niet zo in haar hum toen we Madurodam binnen kwamen. Ze was ook niet chaggerijnig... maar ze was gewoon wat stil en niet op haar gemak. Toen ze in de klompjes wilde gaan staan en een grote groep volwassenen voor haar aan de beurt waren werd ze een beetje dwars. Ze vond het niet zo geweldig dat de mensen, die toeristen waren en zo'n klein Nederlands meisje erg leuk vonden, graag met haar op de foto wilde. Ze liet zich niet lokken (goed zo kind) en ondanks dat ze ook niet stout, jengelig of drammerig was, liet ze wel duidelijk weten dat ze hier niet van gediend was.
Al ging ze blaaf in de klompen staan voor de foto, weigerde ze ook te lachen. Maar gelukkig kwam ze al snel los toen we het park in liepen. Alles was prachtig. Van de bootjes en de huisjes tot de raven die er rond vlogen toe. Ze vond het allemaal spectaculair. Overal wist ze wel iets over te vragen of te vertellen.
Maar het toppunt van de dag was het sesamstraat gebouwtje. Ze rende heen en weer en wilde het liefste de hele dag de trap op en af rennen. Ze onderzocht alles en net toen ik haar schoenen had uit getrokken zodat ze in de voorleeshoek mocht zitten, kwam Elmo te voorschijn.
Alle kindertjes stonden netjes met hun mamma's en pappa's in de rij te wachten tot ze met Elmo op de foto mochten. Maar Elora ontglipte me en ze rende dwars de rij door. Een boze buitenlandse mevrouw zei nors dat er een "cue" (rij) was. Ik vertelde de mevrouw een tikkeltje verontwaardigd: "She's two, so the concept of a cue is still a little to complex for her" Ondertussen had mijn moeder haar al onderschept.
Ze zat te hupsen op de schoot van een mevrouw die daar werkte, omdat ze niet kon wachten om Elmo te knuffelen. En toen ze aan de beurt was en Elmo vroeg of ze bij hem kwam zitten ging ze heel gezellig naast hem zitten en hield hele gesprekken met Elmo.
"Kan jij niet pjaten? (praten)", vroeg Elora aan Elmo. Toen deze zijn hoofd schudde zei Elora: "Aw, sjielug (zielig) maar jij hebben wel mooie oogjes". Ik moest zo om haar lachen. Ze was helemaal smoor op Elmo en gelukkig waren er niet veel kinderen dus kreeg ze veel aandacht.
Ze ging ook dansen met Elmo, al rende ze soms heel hard weg en ging Elmo dan heel hard roepen van een afstandje. Ze hoopte dat Elmo haar zou volgen. Elmo was haar beste vriend.
Na een tijdje ging Elmo weer weg en konden we Elora nog even naar buiten lokken en naar de huisjes kijken. Ondanks dat het weer erg laat was geworden en ze erg moe was, was ze ook weer super lief. -
dappere dodo
Gewapend met een zakje oude peentjes en een melig appeltje gingen Elora en ik vandaag weer naar de kinderboerderij.
De kinderboerderij is niet bepaald om de hoek, maar aangezien het goed voor mijn lijn is, ben ik dapper weer gaan wandelen. Elora vond het geweldig en ze liet het me ook echt weten dat ze graag naar de 'boejdejij' wilde gaan. Ze wilde graag het zakje met appel en peentjes vasthouden, maar dat leek mij geen wijs plan. Om haar af te leiden gaf ik haar een niet melig appeltje en daar zat ze lekker op te knagen.
Uit volle borst begon Elora haar half Engelse - half Nederlands versie van "de jielen (wielen) van de bus gaan jond en jond (rond en rond)" te zingen. Het was grappig om haar zo vrolijk in het wagentje te zien.
Bij ieder vreemd geluidje, beestje of bloemetje vroeg Elora me de oren van mijn hoofd. Ze vertelde me ook wat ze allemaal op de kinderboerderij had meegemaakt de vorige keren. De bloed knie en de poepschoen kwamen ook weer boven. Ze wilde ook weten of ik een flesje had voor de 'jammetjes' (lammetjes), en toen ik vertelde dan ik dat niet had, zei ze heel eigenzinnig: "Nanna hebben jel flesje" Tja... met nanna was ze ook naar boerderij Geertje geweest en daar mag je de lammetjes pap geven.
Toen we aankwamen zag ik dat er net een klasje op schooluitje was. We konden de dieren ook niet meteen vinden omdat ze in de hokken stonden. We moesten even zoeken waar ze waren.
Tot onze teleurstelling wilde de konijntjes niets weten van onze peentjes en appeltjes. Maar, toen we eenmaal de geitjes in de hokken vonden, vertelde de mevrouw die op de boerderij werkte dat de geitjes naar het veld mochten.
Door het hek van het veld heen gingen we de geitjes voeren (als je namelijk achter de hekken gaat staan, springen ze je echt omver) Elora gaf heel dapper de geitjes appeltjes en peentjes. Ze liet zich niet afschrikken door een nogal aggressieve geit die de anderen kopstoten gaf en zichzelf haast ophing omdat hij over het hek heen de peentjes en appeltjes aanpakte. Elora leek hem zelfs het leukst te vinden. Toen de appeltjes en peentjes op waren wilde Elora wel wat dichterbij gaan kijken.
Elora wilde naar het veld waar de geiten, schapen en koeien losliepen en gewapend met een borstel rende ze op de grootste geit af. Na meerdere geiten geborsteld te hebben waren de schapen aan de beurt. Toen een van de schapen weg liep rende Elora vrolijk op een hele kudde schapen af terwijl ze verkondigde: "Hij jil (wil) jel (wel)" Een wit schaap liet zich gewillig borstelen.
Na de schapen zocht Elora een grotere uitdaging en was de koe aan de beurt. Ook de koe werd geaaid en geborsteld. Zo maar... terwijl ik angstvallig toekeek. Gelukkig zag ik al snel dat het niet eng was.
Het grappige is, dat toen we langs het kippen hok liepen, waar een groep kleine kipjes en een mini haan zaten, Elora er met een grote boog omheen liep. Ze vertelde me dat ze de "haam" eng vond en toen zei ze "Elora is scared". Terwijl er kippen en een enorme haan los liepen, maar die vond ze niet eng. Maar die kleine haan, die niet uit zijn hok kon en dus niet in de buurt kon komen, vond ze vreselijk. Nu was dat ook wel het luidruchtigste beest op de boerderij. Toch was ze ook wel geinteresseerd, want ze wilde hem telkens van een afstandje bekijken.
Na nog wat getekend te hebben, op banken geklommen te zijn en een houten nep koe gemolken te hebben, had ik het wel gehad. Het was tijd om naar huis te gaan. Onderweg zijn we nog even bij het speeltuintje gestopt. Zo kreeg ik Elora ook met gemak mee van de kinderboerderij, want ik vrees dat we daar anders hadden moeten blijven wonen.
Elora is zo gek van dieren, dat we maar regelmatig naar de kinderboerderij moeten blijven gaan. Van de zomer gaan we ook weer met haar naar de dierentuin, want dat is ook altijd een hele leuke ervaring.
Toen we rond een uurtje of een weer thuis kwamen (en we waren voor half tien vertrokken) waren we alletwee dood op. Na een snelle lunch heb ik mijn meisje lekker in bed gelegd. Ze was nog vol van haar ervaring met de dieren... en de haan... die bleef toch wel het aller-interessants! -
Kinderboerderij
Er is bij ons in de wijk een kinderboerderij. Omdat het vandaag moederdag was, mocht ik kiezen wat we gingen doen en ik besloot dat we gingen wandelen naar de kinderboerderij.
Het was een behoorlijke tippel, want ik denk dat het toch wel zo'n 20 minuten lopen is naar de boerderij. Omdat we niet zeker wisten of de boerderij al open was hebben we het nog een beetje als verrassing voor Elora gehouden. Die baalde dat ze niet op haar fiets mocht maar in de kinderwagen moest. Maar ja, zo'n afstand lopen met een kind dat telkens af wil stappen, is geen doen. Het was wel een klein beetje een spontane beslissing toen we al buiten stonden, dus Elora was niet helemaal op de kinderboerderij gekleed.
Toch was ze druk aan het zingen in de wagen (ja mam, sorry weer de cuppycake song) en het zonnetje scheen heerlijk.
De boerderij was allerschattigst. Gisteren was er een nieuw kalfje geboren (een stiertje) en die mochten we bewonderen. Elora kreeg beschuit met blauwe muisjes die veel loslopende kippen aantrok.
Ook was er een pasgeboren geitje en ook die vond Elora erg interessant. Er liepen kippen los rond en er waren een paar in een ren. In de ren zat een kleine maar een beetje opgeblazen haan. Die kraaide zo hard dat Elora op een veilig afstandje ging staan en haar vingertje corrigerend naar hem opstak. "Haam (haan)", zei ze streng, "Jij mag niet zo zeggen, kukuluku" en ze zwaaide haar vingertje op en neer, "Jij moeten stil zijn en jief (lief) zijn en goed juisteren (luisteren)". Het geprek tussen Elora en de haan, die telkens harder ging kraaien (waardoor Elora dan toch weer een stapje naar achteren ging) duurde wel vijf minuten. Tot Elora er genoeg van kreeg en haar beklach bij mij kwam doen omdat de haan niet luisterde.
Daan en ik stonden van een afstandje hartelijk te lachen om onze kleine oude dame.
De geitjes borstelen was erg leuk. Al was het jammer dat Elora sandalen aanhad en meerdere keren in de poep ging staan. Ze was erg onder de indruk van haar poepschoen en had het er de hele terug weg over.
Ze is trouwens wel dapper met die grote geiten. Ze aaide ze als ze langs kwamen lopen en durfte zelfs een peentje te geven. Ook bemoeide ze zich met de geitjes en probeerde een geit (wat niet eens een jonkie was) naar een andere geit te leiden terwijl ze heel serieus zei: "Kom maar mee, daar, dat is jouw mamma, kom maar, ga maar naar jouw mamma toe". Ik had het niet meer.
Telkens als de haan trouwens ging kraaien van een afstand zei Elora heel enthousiast: "Hey... wat hooj (hoor) ik?"
Op de terug weg hebben we het brood dat we hadden aan de eendjes gevoerd. We hebben vlinders gezien en kikkers gehoord. En dan denk ik telkens weer... wat wonen we hier toch leuk! -
waar blijft de tijd
Ik kan me niet meer voorstellen dat Elora 2 jaar geleden nog niet eens een speeltje kon vasthouden. Dat ik het bijzonder vond dat ze voor het eerst mijn vinger volgde met haar ogen. Als ik nu dat kleine wijze kindje zie puzzelen en hoor kletsen en zingen, dan kan ik me die babytijd nauwelijks voorstellen.
Elora is een week geleden op haar knietjes gevallen bij de kinderboerderij. De sensatie dat ze bloed aan haar knieën had houdt haar erg bezig. Telkens als ze het inmiddels korstje op haar knie ziet, vertelt ze me met veel drama: "Ik ben vuvallen op de boejdejij. Toen bjoed op mij knietjes. Ik huijen, maar nanna kusje geven op mij knie"
Waar ik me over blijf verbazen is haar zangtalenten. Ze kent zo veel liedjes en een aantal die ze maar 2 of 3 keer gehoord heeft. Als ik de engelse kinderliedjes op zet die ik op een cd heb staan, zingt ze met heel veel mee en dat is zo schattig. Elora's versie van de cuppycake song wordt ook steeds schattiger. Ze verwacht na haar liedjes altijd wel een daverend applaus trouwens.
Ook haar "little teapot" is zo schattig. Helaas is het me nog niet gelukt om deze op video te krijgen, want zodra ik met de camera aankom wil ze OF kijken wat ik aan het doen ben of ze doet heel raar, net of ze verlegen is.
Ik vind het ook erg koddig als ze engels en nederlands door elkaar haalt tijdens het zingen. Zo zingt ze het abc in twee talen en door elkaar. En ze zingt: Ba ba, black sheep, heb je witte wol, yes sir yes sir, drie zakken vol... hihi.
De hokey pokey dansen is ook echt erg grappig om te zien. Het is nog leuker als ze meezingt. Ze is en blijft mijn kleine trots en ik blijf versteld staan van haar kunsten. -
wijsneus
"Oh mamma", roept Elora enthousiast als ze ons computer kamertje in loopt. Ze wijst naar ons kampeerbedje en roept: "Dat is Miema bedje". Ik sta verbaasd te kijken, want dat is idd het bedje wat bij mijn tante 'miema' stond toen ze daar in November van vorig jaar logeerde. Dat ze dat nog weet. Maar zo weet ze nog heel veel dingen. Elora heeft duidelijk een beter geheugen dan haar moeder.
Ze is een kleine wijsneus. Vanochtend vertelde ze me dat ze "hongjer" had en ze wilde graag een "boterjam". Toen ik vroeg of ze een boterham met worst wilde, zei ze "Nee met smeerkaas". De vorige keer dat ze om smeerkaas vroeg (al weer bijna 2 weken geleden) hadden we geen smeerkaas, maar we hadden nieuwe gehaald. Dus ik zei tegen Elora dat ik wel een boterham met smeerkaas wilde maken. Toen antwoorde mijn kleine opoe: "Oh, heb jij nieuwe smeerkaas gekoopt voor mij?" Ik moest zo lachen om haar. Vooral omdat ze vervolgens ook besloot dat ze ook boter op haar brood wilde en toen ze haar boterham kreeg vertelde ze me: "Ik vind het jekker (lekker) zo met boter en smeerkaas" Mini muts.
Gisteren hadden we bezoek van mijn achterneefje en nichtje, Tomas en Naniek. Het was erg gezellig (al was ik stiekem wel blij toen iedereen naar huis was en Elora op bed lag) Ik paste op omdat de mamma van Tomas en Naniek met haar twee oudste kinderen naar Eurodisney was en er even een oppas nodig was.
Het is zo leuk om te zien hoe kinderen nu samen spelen. Het is zo'n verschil met een jaar geleden en al helemaal met de babytijd. Rond anderhalf begon Elora echt een beetje met anderen te spelen, maar toen was het nog wat timide en was er niet heel veel interactie. Het was voornamelijk nog naast elkaar spelen en af en toe samen ongein uithalen. Maar nu merkte ik dat er echt samen gedold en gestoeid werd. Vooral Naniek en Elora hingen hele verhalen met elkaar op.
Toen mijn weegschaal per post kwam in een belachelijk grote doos, maakte Naniek en Elora een boot en een huis van de doos. Ze hebben echt zitten keten met z'n tweetjes. Het was zo schattig om te zien. -
mini meeting met Norah, Feline, Lilah en Kayden
Het is nu 20:00 en Elora ligt na een lange dag eindelijk in haar bedje. Ik voel me een tikkeltje een ontaarde moeder, want we hebben vandaag ons avondeten in de auto gegeten (een portie kibbeling... mamma moest toch wat)
Wel hebben we een hele bijzondere dag gehad. Vanochtend zijn we vroeg de deur uit gegaan om Luna en Lilah om te halen uit Leiden. Daarna door naar Peetje26, Norah en Feline waar ook WendyZ en Kayden naar toe kwamen.
Lilah zat nog maar net in de auto of de dames gingen druk met elkaar in gesprek over de schoenen die ze aanhadden. Het was zo snoezig. Daarna werd er heen en weer geruild met speelgoed telefoons, beren, tassen en zonnebrillen. Elora had zich op een gegeven moment geloof ik alles toegeëigend en ik moest haar er weer even aan herinneren dat ze wel samen moest delen. Toen de dames samen "Poesje mauw" gingen zingen smolt ik bijna op mijn stuur, zo ontzettend schattig.
Norah stond met haar mam en haar "zussie" al voor het raam te zwaaien toen we kwamen aanrijden. Ik vond het best spannend om te zien hoe ze zou reageren met de invasie meiden en knul die op bezoek kwamen. Eerst was ze nog erg nerveus en stopte ze net als de eerste keer dat we haar hadden ontmoet haar vuistjes bijna helemaal in haar mond. Ondertussen haalden Elora met Lilah voorop haar hele speelkeukentje overhoop. Het werd een drukke boel. Maar na een tijdje begon Norah helemaal los te komen en haar schattige lachje hoorde door de tuin heen.
De drie dames hadden een echt thee partijtje. Elora schonk de kopjes vol met de denkbeeldige thee, en Lilah riep goedkeurend: "Echt lekker zeg!". Als iemand op stond vertelde Lilah ze meteen dat ze weer moesten gaan zitten en als het kind in kwestie niet luisterde ging ze tot vier tellen. Je kon mij wel opvegen, het was zoooo ontzettend schattig.
Kayden kwam was later en was niet zo lekker. Hij zag ook erg pips en moest echt even tot rust komen. Maar net als Norah kwam hij na een tijdje los.
En toen was er taart! en wat zag hij er lekker uit!! Elora had zich er al helemaal op verheugd. Ze was er van overtuigd dat Kayden nog steeds jarig was en ze begon ook spontaan happy birthday te zingen. (want tja als er taart is, is er iemand jarig... )
Norah en Lilah speelden samen "kiekeboe" in de bakfiets van Peetje26 en ik had even het gevoel dat ik in Disneyworlds 'small world' zat, zo snoezig was het om te zien. Norah schaterde het ook uit als Lilah Kiekeboe riep.
Toen ook Marguerita op bezoek kwam was het helemaal gezellig.
Peetje had ook pannekoeken voor de kids. Elora was helemaal in haar nopjes met haar pannekoek met aardbei. Lilah kon zelf keurig stroop schenken en Norah was een kei in het beleggen van haar pannekoek. Met z'n viertjes zaten ze rond het kleine tafeltje en het was een lust voor het oog.
Iedereen was reuze gezellig, maar plots sloeg Elora een beetje om. Ze begon zich een beetje af te zonderen en wilde de hele tijd bij mij op schoot zitten. Ik wist niet hoe ik het had. Elora zoekt normaal juist heel erg andere kinderen op en is luidruchtig, druk en vrolijk. Nu was ze wat stilletjes en zat zachtjes op mijn schoot te zingen. Elora wil echt normaal nooit op schoot en vooral niet als er iets anders te doen is. Ze gloeide ook een beetje dus ik vond haar stiekem wel een beetje zielig. Stiekem heb ik ook wel een beetje zitten genieten van mijn rustige dochter die zo graag bij haar mamma wilde zitten.
Omdat het zo gezellig was zijn we ook iets langer gebleven en Elora vroeg me ineens heel zielig: "Mamma mag ik eigen bed, met bunny en heffalump (lolifant)" Toen was het toch wel tijd om te gaan.
Op de terugweg was Lilah snel in dromenland in de auto. Elora heeft Luna ongeveer om de 2 seconden een vraag gesteld. Luun... wat heb je een geduld meid. Gelukkig viel ook Elora na een tijdje in slaap. Helaas sliep ze niet lang en de lange reis van A-dam naar Leidschenveen heeft ze niet meer geslapen.
Wel heeft ze me verteld dat ze moe was en pijn in haar buikje had. Ik vond het zo zielig en ondanks de airco was het warm in de auto. Toch was ze echt heel erg lief in de auto en ondanks dat ze met een piepstemmetje praatte was ze niet huilerig of drammerig. Ze was voornamelijk gewoon erg bedeesd en dat is bijzonder voor Elora.
Pas om 17:15 waren we thuis en toen wilde ik haar niet meer in bed leggen. Het erge was nog dat we er weer op uit moesten om iets op te halen. Toch zag Elora het allemaal weer vrolijker in toen haar pappa thuis kwam en ze ging vertellen dat ze pannekoeken met aardei had gegeten en dat er taart was. En dat ze met Lilah en Norah en Kayden had gespeeld en dat dat heel 'jeuk' (leuk) was.
Maar toen we weer met de auto weg moesten, had Elora het aan het eind van de rit echt gehad. Ze zei weer dat ze naar haar eigen bed wilde en ik voelde me een beetje schuldig. Ze had nog steeds een verhoging en ik was blij toen ik haar in bed kon leggen. Toch was ze weer enthousiast over haar dag toen ik haar in bedje legde. Ze vertelde me dat ze "morgen met Jija (Lilah) spelen, en Jorah (Norah) en Kayden" -
23 april verliefd op mijn slimmertje
Het is donderdag ochtend en Elora is net wakker. Samen zitten we op het ‘grote’ bed en kijken koekeloere. Elora heeft een lekker pyjama papje en ik zit achter de laptop. De ochtend begint altijd langzaam in ons huis, want niemand hier is een ochtend persoon, zelfs Elora moet ’s ochtends altijd even ‘bijkomen’
Moffel en Piertje, de hoofdrolspelers van Koekeloere zijn een wip aan het maken. Het lukt ze niet echt en Moffel zegt dat de wip handsvaten nodig heeft. Elora kijkt kritisch naar het scherm en zegt: “Piertje hebben geen handen!” Ik kijk haar verbaasd aan… dat klopt, Piertje is een grote worm (ja de ironie dat haar beste vriend een mol is, is me niet ontgaan) “Moffel hebben wel handen”, observeert Elora nonchalant. Ja, het klopt weer, en vervolgens vertelt ze me dat de wip die ze gemaakt hebben een plank is. Ik voel me zo trots als ik zie hoe groot ze wordt en hoe snel ze aan het ontwikkelen is.
Wat ik het aller leukst aan deze leeftijd vind is de communicatie en op dat front heb ik ook niets te klagen, want Elora kwettert de hele dag door. Elora is erg nieuwsgierig en wil overal het fijne van weten (soms tot irritant toe hoor!)
“Ga je sporten?” vraagt Elora me als ze me in mijn sport kleren ziet. Ze heeft geen idee wat sporten is maar ze weet dat mamma soms even een uurtje weg gaat en dat pappa dan thuis is met haar. Aan haar vader vraagt ze als ze wakker is en hij gaat naar zijn werk: “Ga je jerken? (werken), op katoor? (kantoor)” En als hij dan de deur uit gaat roept ze: “Dat jieverd (lieverd)”. Dan kun je mij opvegen!
Ze verzint ook van alles. Een tijdje geleden hebben we in de dierentuin een ezel gezien. Nu ziet ze overal ‘donkeys’. Gisteren reden we langs het bos en riep ze dolenthousiast: “Ik zie een donkey in de boom!” Ik probeerde nog of het een “monkey” was, maar ze zei heel verontwaardigd: “Nee, ik zie een donkey!” En daar moeten wij dan in mee gaan, want mevrouw is een echte directrice.
Ik ben dol gelukkig dat de lente er weer is. De hele dag zitten we heerlijk in de tuin met z’n tweetjes of maken we een ommetje naar de speeltuin. Elora vertelde me vandaag al dat zij geen jipjap (wipwap) had, maar wel een gommel (schommel) en een gjijbaan (glijbaan). Daarmee bedoelde ze de speeltuin die vlak bij ons huis ligt. Elora mag lekker met water in de tuin spelen en bellenblazen is haar favoriete bezigheid. Het is grappig om haar te zien blazen, want het ziet er echt niet uit. Maar toch lukt het haar soms wel om echte bellen te blazen. Maar de bellenblaas kan ook een reden zijn tot zeuren. Als het sop op is (omdat Elora het voor de zoveelste keer heeft laten vallen of express leeg heeft gegooid) en ik even geen zin meer in de bellenblaas heb, kan dit leiden tot een zeur-tirade. Het kan zelfs tot tranen uitlopen. Ik merk hiermee dat Elora het een stuk erger opneemt dan vroeger als ze haar zin niet krijgt. Ze lijkt veel meer gefrustreerd.
Waar ik me soms ook een beetje zorgen overmaak is het ‘trillen’ als ze spanning voelt. Dit doet ze als ze gefrustreerd is, maar dus ook als ze heel blij, bang of iets spannend vindt. En het ziet er naar uit, zelfs als ze blij is.
Momenteel vindt ze het ook heel interessant om ergens pijn te hebben. En de hele dag krijgen we te horen dat ze pijn in haar buik, oog, vinger, teen en weet ik veel wat heeft. Ik merk gelukkig het verschil tussen echte pijn en aandacht vragen.
Gelukkig is ze voornamelijk de hele dag vrolijk en grappig. Ze is een echte kleine komiek. En ik? Ik ben hartstikke verliefd op mijn kleine meisje. Niet alleen omdat ze mijn kind is, maar ook omdat ik vind dat ze een super leuk karakter heeft.
-
Eigenwijs
"Zo", zegt Elora en ze pakt het pak appelsap dat op de ontbijttafel staat en maakt het open. Voor dat ik mijn bezwaar kan uitspreken schenkt ze haar glas keurig netjes half vol en zet het pak weer neer. Ik zit verslagen met open mond toe te kijken. Alsof ze dit al jaren doet...
Ik merk dat ik er niet eens boos om kan worden. Ik zeg haar wel dat ze het voortaan eerst moet vragen als ze iets te drinken wil pakken, ze mag niet zomaar zelf dingen doen.
"Mamma?", vraagt Elora me na mijn preek, "Mag ik djinken pakken?". Haar helderblauwe ogen kijken me met engelenonschuld aan.
"Ja, nou heb je al drinken", zeg ik een beetje mokkend, "Nu is het te laat".
Ik merk dat ik gewoon nog steeds maar niet kan wennen dat ze zo veel groter is, dat ze dingen zelf wil doen. Gelukkig moet ik vaak nog even helpen (vooral als ze haar schoenen nog wel eens aan de verkeerde voet doet) maar wat ze alleen kan, wil ze alleen doen.
We eten tegenwoordig ook ongelijk gesneden komkommer, tomaat en champignons voor het avondeten, want Elora wil dol graag helpen met koken. Laatst heb ik haar maar tauge laten snijden omdat ik eigenlijk niets te snijden had voor haar.
Ze helpt zelf met het wassen van haar lichaam en haar en wil zich het liefst bemoeien met haar luier verschonen (daar trek ik dus mijn grens)
En ze blijft ook een kleine directrice. De hele dag verzint zij de spelletjes die wij moeten doen. Het is wel heel grappig om te zien. Verstoppertje spelen is iets wat ze met heel veel plezier doet. Gelukkig roept ze nog steeds waar ze is.
"Elora where are you?"
"Ik ben onder de deken, kom maar zoeken!" roept ze dan vrolijk. Gelukkig maar, want ik moet er niet aan denken als ze zich straks "echt" gaat verstoppen.
Een minder spelletje vind ik als ze voor "postbode" speelt. Dan gaat geheid de post weer door de "bussenbrief" (zoals Elora het noemt) naar buiten. Ik ben volgens mij al een paar keer iets kwijt geraakt hier door. Niet leuk en ze doet het ook echt stiekem.
Als ze mijn aandacht niet snel genoeg krijgt dan roept ze :"Chantol" of "Chant"
Ik ben ook niet altijd "mamma" meer maar wordt regelmatig "mam" genoemd.
Omdat ik aan de lijn ben ga ik regelmatig sporten. Manlief en ik wisselen elkaar dan af. De laatste keer dat ik ging sporten was Elora door de brievenbus naar me aan het roepen. Ik moest erg om lachen om die twee oogjes die uit het gleufje tuurde.
Potty training gaat weer wat minder de laatste tijd. Voorheen vingen we twee plasjes per dag en soms een poep op, plots ben ik al blij als ze een plasje per dag op het potje doet. Het kan zijn omdat ik zo ziek geweest ben en er ook niet zo veel naar gevraagd heb. Ik hoop dat als het straks warmer wordt en ze in haar blote billen mag lopen het beter gaat.
We zien het wel. -
mijn schatje
"Kijk mam, ik ben poesje", roept mijn dochter terwijl ze over de rugleuning van de bank kruipt, net als onze kat. Haar fantasie lijkt me de dag rijkelijker te worden en haar humor groeit ook telkens.
Ze is onze kleine clown en zo kondigt ze zichzelf ook aan. "Mamma ben clowntje, echt jel (wel)"
Een tijdje hebben Elora en ik best wel koppen gestoten. Ze was erg dwars en maakte overal een 'discussie' van. Maar het lijkt weer voorbij te zijn en mijn super lieve kleine meisje is weer helemaal terug.
Ik ben een weekje goed ziek geweest en dat is niet altijd makkelijk als je een drukke peuter om je heen hebt rennen. Elora is mijn kleine zuster geweest. Ze is zo lief voor me geweest en heeft me helemaal suf geknuffeld. Ze heeft zich ook wat rustiger gehouden dan normaal.
Ik voel me een klein beetje schuldig over het vele tv kijken wat we deze week hebben gedaan, maar ik was echt zo beroerd. Het mag ook wel eens een weekje niet zo goed en gestructureerd allemaal. Vandaag heb ik het weer helemaal goed gemaakt met haar.
Onze tante weet ook echt precies wat ze wil. En probeer haar maar niet op andere gedachten te brengen... Ze weet wat ze wil eten, drinken, kijken, lezen, spelen, welk muziekje ze wil horen voor het slapen gaan, etc. En toch kan je haar makkelijk iets verbieden. Als je pech hebt krijg je alleen de "Awww jammer" speech, maar verder weet ze dat nee ook echt nee is.
Ik moet altijd smakelijk lachen om haar versie van kinderliedjes. Ze zijn zeker herkenbaar, maar het is net of iemand uit het buitenland, die nog nooit Nederlands heeft gehoord ze zingt in de Nederlandse taal. Iedere avond zingt ze zichzelf ook in slaap.
Verder gaat alles helemaal goed. Gisterenavond waren we even bang dat ze koorts had, maar vandaag zag ze er toch wel weer kwiek uit. Ik wou dat ik het zelfde kon zeggen.
-
Pas 2
"Mamma ik hebbe vieze snottebel", zegt Elora met een besnot gezichtje. Ik ben aan de telefoon en zeg: "Go whipe your nose then". Mijn moeder, die aan de andere kant van de lijn hangt zegt:"Ze is pas twee hoor!"
"Ja maar mam, dat doet ze al zelf" hoor ik mezelf antwoorden. Natuurlijk moet ik haar soms wel helpen, want als ze haast heeft veegt ze het regelmatig door haar hele gezicht. Lekker dus. Maar aan de andere kant is het ook geen strijd meer om haar neus af te vegen. Hoe meer ik haar zelf laat doen, hoe minder ik met haar in discussie hoef te gaan. Want ALLES is tegenwoordig een excuus om eens een goed gesprek over te houden voor mijn dochter. Ze wil haar mening over alles graag geven. Ik hoor de hele dag wat ze wel of niet leuk of lekker vindt. Wat ze wel of niet wil doen en wat ze ook daadwerkelijk aan het doen is.
De meeste discussies worden gelukkig nog op vriendelijke toon gevoerd, maar soms gooit mijn kleine meisje ineens haar kont tegen de krib. Dat is minder gezellig. Dan rent ze weg en is haar stem ook alles behalve vriendelijk.
Ik laat Elora idd veel zelf doen. Altijd al gedaan. Maar ook omdat ze het zelf aangeeft. Als ze me vraagt iets te doen help ik haar natuurlijk (behalve als ze me telkens ergens naar toe probeert te sturen om haar speelgoed te pakken, dat doet ze maar lekker zelf) Ik merk ook dat Elora trots is als ze iets zelf heeft gedaan. Ik probeer, als ik haar help, haar ook zo veel mogenlijk te leren. Want: "Give a man a fish and he can eat for a day... but teach a man to fish and he can eat for a lifetime!" -
Opoe Tjaade
"Elora, can you sing the cuppycake song for daddy?" vraag ik mijn dochter die op de hoge barkruk haar vader aan het helpen is om een salade te maken.
"Nee mamma, ik ben nu even bezig" zegt mijn kleine opoe. Ik kan mijn lachen niet inhouden en Elora lacht smakelijk mee. "Elowa gjapje memaakt (Elora grapje gemaakt)" zegt ze trots.
Wat een grappig grietje is het toch. De hele dag komt ze met van die opmerkelijke uitspraken. Als ik haar bijvoorbeeld vraag waar ze een speeltje heeft gelaten waar ze mee aan het spelen was, zegt ze:" Op de gjond in de badkamej, denk ik" Dan kun je mij dus opvegen.
En als ze iets wil laten zien roept ze: "Mamma, kom kijken, is echt jeuk (leuk), Mamma let op! Goed kijken!" Dan smelt ik van haar.
Ze weet zo goed wat ze wil en kan al zo veel zelfstandig. Wat is die peutertijd toch weer anders dan die dreumestijd.
Het grappige is als ze zelf liedjes verzint. Ze zingt nu: abcdefg... mamma heeft een goed idee.
Ik weet niet of ze dit van mijn moeder heeft geleerd, maar niet van ons in ieder geval. Als ze het niet van mijn moeder heeft geleerd (dat zal ik haar eens vragen) dan heeft ze het zelf verzonnen. En zo verzint ze meer dingen, soms een tikkeltje onsamenhangend. Vooral over de poes kan ze zelf hele liedjes verzinnen.
Aankleden is aan de ene kant veel lastiger geworden en aan de andere kant veel makkelijker. Ze kan dus heel behulpzaam zijn, zelf haar romper uit of aan trekken (mits het wel een makkelijke romper is hoor) en zelf haar broek of sokken aantrekken. Maar dat is als ze er zin in heeft. Helaas is het meestal een strijd en is ze het zelden met me eens wat ik voor haar uitkies. Dan wordt er "nee" geroepen en rent mijn speelse peuter hard weg. Ik word daar altijd kriegelig van.
Mijn regel is (en dat zeg ik haar ook) ik vraag het twee keer netjes... de derde keer niet meer. En als ze het te bont maakt, dan krijgt ze straf. Ik merk ook dat ze vaker straf heeft dan een aantal maanden geleden.
Dan moet ze op de stoutplek omdat ze niet heeft geluisterd, omdat ze me heeft geslagen of gekrabbeld... en tegenwoordig omdat ze tegen me heeft gegild. Dat vind ik toch zo irritant. Ik kan er niet tegen als ze een grote mond tegen me opzet. Ik hoop ook dat dit snel overgaat. Ze heeft het een keer gepresteerd om de boel bij elkaar te schreeuwen toen ze op de stoutplek zat. Toen zat ze met een hele harde schreeuwstem te eisen dat ze "sorry wilde zeggen". Ze heeft dat 1 keer gedaan, daarna gelukkig niet meer want ik ben heel boos geworden.
Gelukkig is ze veel vaker lief dan dat ze stout is en geniet ik echt wel van deze peutertijd... misschien wat minder van de peuterpubertijd. -
Dag speentje
Vandaag heb ik spontaan een knoop doorgehakt, het speentje gaat de deur uit. Het is namelijk niet wijs om nog langer te wachten, want hoe ouder ze wordt, hoe moeilijker het wordt. Ze is nu al zo bewust van alles.
Ik hoorde van mijn vriendin dat haar dochter, die een jaartje ouder is, er heel veel moeite mee heeft om 'af te kicken' van haar speen.
Nu gebruikte we de speen alleen maar bij het slapen gaan, maar Elora is gek op haar speen. Soms pikte ze hem wel eens uit haar bed als ik niet aan het opletten was.
Vanmiddag was de eerste keer zonder speen. Ze heeft er niet om gevraagd maar een drama was het wel. Slapen deed ze voor geen meter en ze moest erg huilen. Als ik haar dan vroeg waarom ze huilde, gaf mijn normaal mondige kindje geen antwoord.
Nu ligt ze in bed en Elora huilt bijna nooit als ze naar bed moet (alleen als ze ziek is of als ik haar veel te laat naar bed doe en ze zit er door heen) maar anders is het geen probleem. Bed is voor haar geen straf. Maar ik hoor tussen de gezellige kletspraatjes af en toe ook echt een jankstemmetje uit haar kamertje komen. En soms moet ze er zelfs een beetje van huilen.
Maar ja, beter nu dan als ze zindelijk is. Ik hoor van mijn vriendin dat haar dochter spontaan weer ging bedplassen toen de speen de deur uit ging.
Het is even hard, maar uiteindelijk is het beter voor haar. Ik ben wel nog steeds bang dat ze gaat duimen... maar dat zien we dan wel weer. -
suffe mamma
Het was weer eens zo'n dag waar alles net even anders liep dan ik het gepland had. Plots had ik door onverwachte redenen haast, terwijl ik de hele ochtend het gevoel had dat ik ruim op tijd was.
Voor die reden ging ik dus ook als een kip zonder kop de deur uit. De luiertas hing nog vrolijk aan de kapstok (maar gelukkig heb ik altijd luiers en doekjes in mijn auto) en mijn telefoon was bijna leeg.
In snel tempo probeerde ik naar mijn auto te komen, maar Elora liep tergend langzaam. Ze was iets aan het mompelen, maar ik had haast, dus lette niet goed op. Het regende buiten en de straat lag vol met plassen.
"Come on Elora, run run run" probeerde ik haar nog aan te sporen. Maar dat hielp beslist niet en Elora bleef maar mompelen. Iets over haar maillot, maar ze had geen maillot aan, maar sokken. Dus ik nam het niet al te serieus.
Toen ik haar oppakte vroeg ze: "Mag dat mamma? Met de maillot?"
Ik dacht:"He? Wat bedoelt ze toch?" En weer vroeg mijn dochter: "Mag dat mamma? Met de maillot?"
Ik zei nog dat ze sokken aan had en toen zei ze: "Mag dat mamma met de sokken?"
En plots had ik door waar ze het over had... ik was in mijn haast vergeten mijn dochter schoenen aan te doen!!! Op sokkenvoeten had ze door de plassen gebanjerd... o o o wat kan ik toch suf zijn af en toe!! -
zangvogeltje
Als ik echt van Elora's talenten wil genieten, ga ik vlak voor haar deur zitten als ze in bed ligt. Dan zingt Elora zichzelf in slaap met een eigen musical.
Als ik het eens allemaal op tel dan ben ik best onder de indruk van haar repertoire. Er zijn al behoorlijk wat liedjes die ze op z'n Eloriaans kan zingen.
Klap eens in je handjes, poesje mauw, abc, in de manenschijn, op een grote paddenstoel, alle eendjes zwemmen in het water, zagen zagen wiede wiede wagen, 1234 hoedje van papier, visje visje in het water, itsy bitsy spider, en nu dank zij haar nanna kan ze ook het liedje "rood zijn de lichtjes"
En waarschijnlijk bedenk ik me er straks nog meer.
Ze is ook zo wijs in wat ze doet en wat ze zegt. Je merkt dat ze ons erg napraat. Vooral haar nanna praat ze veel na. Soms als ze druk bezig is zegt ze ineens iets waarvan ik denk: "Oh het is of ik mijn moeder hoor"
Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest, naar Bolt. Maar een hele film is gewoon nog steeds veel te lang voor mijn kleine meid. Ze was op zich erg lief, maar gelukkig was de bioscoop bijna leeg (op een klein groepje jongens na) want Elora zat de hele tijd door de film heen te kwekken.
We moeten toch maar eens wat meer films gaan kijken met onze kleine meid, want als we straks naar Amerika gaan hoop ik dat ze ook van de shows kan genieten.
Toen we gisteren avond thuis kwamen zei Daan: "Tjonge, 2 dagen niet gezien en het lijkt wel of onze dochter 6 maanden ouder is geworden" Het is als we haar een paar dagen niet zien dat we ons pas beseffen hoe snel die ontwikkeling gaat. Hoe ouder ze wordt hoe sneller het lijkt te gaan. Ze doet ook al zoveel zelf momenteel. Het is ook heerlijk hoe ze mij af en toe helpt met dingen. Maar aan de andere kant zet ze zich ook veel meer tegen me af.
Zo probeert Elora tegenwoordig haar zin te krijgen door heel hard te gaan roepen. Als ze voor straf zit schreeuwt ze heel hard:"MAMMA, SORRY ZEGGEN... MAMMA!" En dat is niet prettig. Dus we zijn haar nu aan het leren om niet te schreeuwen.
Een van de leukste dingen vind ik momenteel dat zij mij veel wil voorlezen. Ze weet ook echt veel te vertellen over haar boekjes. En het is zo koddig als zo'n klein peutertje je voorleest. -
Niet jarig zijn
Kayden viert vandaag zijn feestje en we gaan er strakjes naar toe. Omdat we cadeautjes meenemen bereiden we Elora alvast voor. "Kayden is jarig" leggen we geduldig uit, "Dus Kayden krijgt cadeautjes en die zijn niet voor Elora". Het vorige feestje had Elora namelijk in de auto het cadeautje te pakken gehad en de boel uitgepakt. Het is toch wel een tikkeltje genant als je met een half uitgepakt cadeau aan komt. En dat is niet de eerste keer.
Onze dochter reageert behoorlijk emotioneel. "Elowa niet jarug?" zegt ze met een pruillip. "Nee, Kayden is jarig". Het lipje pruilt nog iets meer naar buiten en met een heel zielig stemmetje zegt Elora: "Awwwww, niet jarig.... Elowa geen taart... aaaawww" Ze houd haar handjes met de palmen omhoog en als een martelaar beweegt ze haar armpjes op en neer. Het duurt even voor dat ze door heeft dat ze wel taart mag maar toch echt NIET jarig is.
Het is zo'n grappig grietje af en toe. :lol: -
beekse bergen
"Dit is het antwoordapperaat van mamma, momenteel ben ik even niet bereikbaar"
Had ik maar zo'n antwoordapperaat.... vooral op die momenten dat Elora net even wat luidruchtiger is dan normaal, of als ik hoofdpijn heb. Mijn man is een lieverd, die heeft de laatste paar dagen 'daddy-duty' op zich genomen zodat ik af en toe eens kan uitslapen of even rust aan mijn hoofd heb.
Maar als ik in bad ga, staat mijn dochter onder aan de trap te roepen: "Mamma!!! Mamma!!! Mag Elowa ook in bad? Samen in bad? Ja mamma? Ja okay?? Samen??" En samen is bad is erg gezellig, maar voor mamma niet echt ontspannend. Want mijn kleine glibberige aal kan geen seconde stil zitten. En erger dan dan, haar kaken staan geen moment op elkaar.
Het is ontzettend vermoeiend als je kind echt de hele dag door kletst. Ik vraag me af of er ouders zijn die dit ook herkennen. Ik vind het echt heel leuk hoor dat ze zo goed kan praten, maar er is dus geen stil moment meer in ons huis. En soms heb je daar best behoefte aan, als moeder zijnde. Alleen als Elora slaapt en zelfs dan is het niet altijd stil, want ze praat en huilt zelfs in haar slaap.
Elora komt wel met de grappigste uitdrukkingen: "Eigenlijk" zei ze laatst tegen me, "Moet Djodje (george) even bij Elowa op schoot zittuh" Dan kan ik mijn lachen niet inhouden. En als ze aan het spelen is, vraag ik me vaak af: "Van wie heeft ze dat nu weer geleerd?". Ze verteld me ook regelmatig dat zij of haar knuffel "Zo moe is" en dan moeten er bedjes gemaakt worden.
Vandaag zijn we naar de Beekse Bergen geweest met onze wijsneus. Het was echt heerlijk weer. Elora vond het heel interessant om de dieren te zien op de wandel safari. Ze riep heel hard naar de dieren op haar nogal dwingende toon: "Hallo aap/ giraf/ leeuw/ hetje (hertje)... kijk hier, kijk naar Elowa, hier kijken!!" En ze heeft een stemmetje die behoorlijk ver kan komen. Ze was door het dollen heen. Helaas had ze overdag nogal weinig geslapen en viel ze dus om de 5 minuten op haar hoofd of billen.
De auto safari viel een klein beetje tegen. Elora was meer geintereseerd in de knopjes van de auto (ze mocht voorin zitten) dan in de dieren. Tja die had ze net al gezien. Soms was er wel een beest die haar kon bekoren.
Toch was de rit net iets te lang voor haar, op de terug weg, vlak voordat we thuis waren, moest ze er van spugen. Als ik zie hoe druk en vrolijk ze nu weer is, verdenk ik haar ervan dat ze gewoon wagenziek was. Momenteel zit ze naast me op de bank en speelt ze voor spook. Want spoken zijn nog steeds favoriet. -
Ik 'jil' niet
"Ik jil niet naar buiten, mamma", zegt mijn dochter eigenwijs, "Ik jil niet aankleden"
De hele dag krijg ik te horen wat ze wel en niet wil. Soms word ik er horendol van. Ze vertelt me wat wel en wat niet leuk is. En op alles wat ik vraag krijg ik weer lekker het antwoord "Nee" te horen.
Als ik mijn eigenwijze tante vertel dat ze soms gewoon niets te willen heeft, dan gaat ze met me in onderhandeling. Als ze niet mag weg lopen in de winkel neemt ze telkens een stapje verder en vraagt ze: "Hier jel? (hier wel?)" en als ze daar mag staan, neemt ze nog een stapje verder. Alle grenzen worden getest en we moeten echt consequent blijven anders maakt ze er een potje van.
Toch is ze niet echt vervelend momenteel. Ze is aan het uitproberen maar niet op een nare manier. Haar hardhandigheid lijkt ook al weer minder geworden te zijn en ze is op zich bijna de hele dag vrolijk en gezellig. Behalve als ze na haar middagslaapje wakker is geworden. Dan is ze een kwartiertje heel chaggerijnig en huilerig.
Ik begrijp het wel, heb zelf ook last van 'opstart-problemen' en wil 's ochtends ook graag even met rust gelaten worden. Helaas denkt Elora daar anders over en is ze 's ochtends juist extra hyper! -
mijn kleine sneltrein
Elora's ontwikkeling gaat als een sneltrein en ik heb het gevoel dat ik haar probeer bij te houden op zo'n wagen waarbij je de hendel op en neer moet pompen om vooruit te komen.
Telkens als ik denk bij te zijn met wat ze allemaal kan en wil, ontwikkelt Elora zich weer vrolijk verder. Ik word er soms echt moe van. Maar voornamelijk ben ik trots op haar. Niet alleen op wat ze kan, maar wie ze is en hoe ze is.
Want ondanks dat ze heel eigenwijs kan zijn en behoorlijk druk, heeft ze een lief karakter. Elora deelt graag met anderen, zelfs de dingen die ze extra lekker vindt. Iedereen mag proeven. Alleen haar pop deelt ze wat moeilijk, maar als een kindje er om gaat huilen, krijgt hij of zij de pop toch. En als ik zeg dat als je samen speelt je ook samen deelt, dan geeft ze de pop ook.
Ze is een kleine bemoeial, vooral als andere kinderen verdrietig zijn. Dan gaat ze er naar toe om te knuffelen en te troosten en zegt ze: "Gaat ie? Oh kom maar!".
Soms heeft ze haar kattige momenten en die zijn meestal verhuld in een wild spelletje. Als ik merk dat ze even naar me uit wil halen, dan doet ze vaak een soort aggressieve versie van "er komt een muisje aangelopen" bij me, waarbij ze me meer knijpt dan kietelt. Of ze geeft me een hengst met haar pop, onder het mom van: "mamma moet doortje kusje geven". Je merkt dan dat het stiekem niet lief bedoeld is, dat kun je aan haar gezicht zien en aan haar stem horen. Dan zet ze haar "heksen-stem" op. Dat is een heel raar stemmetje die ze speciaal opzet. Ze heeft trouwens wel meer 'stemmetjes' en ze praat met verschillende stemmen tegen verschillende poppen of dieren. Ik scheen dat ook te doen toen ik kind was.
Ook wil ze dat dingen terug tegen haar praten en dat moet ik dan doen. Dan zegt ze bijvoorbeeld: "Mamma Tinkerbell moet zeggen tegen Elowa" En dan moet ik de stem van Tinkerbell (een ballon die aan onze lamp hangt van haar verjaardag) nadoen. Ze houdt dan hele verhalen tegen Tinkerbell alsof ze echt is. Terwijl ze toch weet dat ik het stemmetje doe, maar mij lijkt ze helemaal te vergeten. Erg grappig.
Tegenwoordig als de post er komt gaan we samen brieven 'lezen'. Elora is helemaal weg van letterherkenning. Ze kent er al behoorlijk veel: "e, A, o, m/M, n/N, D, s/S, x/X, f/F en soms de p/ P" De ene letter kent ze alleen als hoofdletter en de ander alleen als 'kleine' letter. Sommige lijken zoveel op elkaar, die kent ze beiden.
Laatst was ze voor me uit een boekje aan het voorlezen waar een vriendin bij was. Elora begon de letters aan te wijzen en mijn vriendin vroeg verbaasd: "Kan zij al lezen?"
Nee Elora kan nog niet lezen, Elora kan letters herkennen. Dat is een groot verschil, al is het letter herkennen straks wel een fijne basis als ze gaat lezen. Maar het fundementele begrip achter de lettters is er nog niet. Ze weet dat de M van mamma is, dat zegt ze ook, maar ze snapt niet dat diezelfde M ook van Muis of Mens kan zijn. Daar zijn we nog lang niet.
Dit is ook niet iets wat we haar hebben opgedrongen. Het is ooit begonnen toen ze heel klein was met de letters van haar naam op haar deur. Als ze naar bed ging stopte we altijd even bij haar deur om de letters te bekijken en aan te raken. De E en de O vond ze heel interessant en dat waren ook 2 van de 3 letters die ze als eerste kende.
Verder blijft Elora een actief kind. Soms is dat best vermoeiend maar vaak is het gewoon heel gezellig. Ze huppelt letterlijk door het leven. De hele dag is ze bezig met klimmen, spelen, rennen, lachen... maar vooral PRATEN. Heel soms ben ik blij als ze even stil is, want het is best wel pittig hoor, als je kind echt de HELE dag door praat. Het is leuk en gezellig, maar een paar momenten stilte is toch heel erg lekker zo af en toe. En die zijn er maar zelden in ons huis.
Met opruimen gaat het steeds beter. Maar ik moet wel allert blijven dat ze het doet. Ik ben het namelijk zat om iedere avond de enorme ravage die ze maakt op te ruimen. Het is natuurlijk niet alsof ze alles heel netjes maakt, dus er is nog zat werk voor me, maar haar eigen speelgoed ruimt ze tenminste op. Dat is erg fijn. Behalve als haar pappa er is en ik ben even iets anders aan het doen. Dan maakt ze er lekker weer een potje van. En als ze dan samen opruimen kan ik de volgende dag alles weer op de goede plek leggen, hihi.
-
Lente kriebels
Het wordt weer warmer buiten en ik merk dat ik gelijk weer meer zin in dingen krijg.
Weg met de wintermoeheid en op met de lentekriebels. Elora heeft het me de laatste tijd niet makkelijk gemaakt. Al is ze niet echt stout of lastig, ze is me aan het uitproberen en zoekt constant de grenzen op. Dat is vermoeiend want het betekent dat ik haar heel goed in de gaten moet houden. Er is een tijd geweest dat ik haar wat meer los kon laten rennen zonder heel actief op te letten, maar dat kan nu echt even niet. Want dan doet ze gevaarlijke of gewoon lastige dingen. Kasten worden leeg gehaald en van alles wordt gesloopt. Ook stopt ze ineens weer alles in haar mond, terwijl ik maanden geleden al dacht dat we die fase eindelijk af hadden kunnen sluiten. Nou niet dus!
Ook heeft ze een tijd lang last van slaapproblemen gehad. Veel 's nachts even huilend wakker worden. Tenminste... als ze echt wakker was. Ik twijfel er wel eens aan. Maar één ding is zeker: IK word er dus wel wakker van. En al draait Elora zich meteen weer om en valt direct weer in slaap zodat ik niet eens mijn bed uit hoef, ik lig vaak nog een tijd lang wakker.
Zo gebeurde het dus regelmatig dat ze me tot 2 a 3 uur 's nachts wakker hield, zonder dat ze er zelf veel last van had. Want om 6:30 stond Elora weer paraat voor de nieuwe dag, terwijl ik als een lijk in bed lag.
Sinds twee nachten slaapt ze ineens minder rumoerig. Ik hoor haar nog wel maar niet zo vaak meer. En ze laat me in ieder geval ook weer tot 7:30 uitslapen en dat uurtje maakt een hoop verschil voor mij.
Gisteren waren we een eind gaan wandelen met de buggy. Het wandelen is goed voor mamma's lijn en als beloning na een uur wandelen (waar ze er soms wel even uit mag hoor) gaan we altijd in de speeltuin spelen. Van de winter was ik maar zelden uit mijn huis te lokken om te gaan wandelen met dit vieze weer. Maar nu vind ik het weer aanlokkelijk.
Helaas was het weer gisteren best nog fris en de wind was nog een tikkeltje guur. Elora had het wel naar haar zin. Er moest aan de krokussen geroken worden en alle hondjes waren interessant. Ook die haar bijna omver rende en haar vrolijk begon te likken. Ik vond dit wat minder, dus heb Elora maar snel weer in de buggy gehesen.
De speeltuin aan het eind van onze tocht was een sof. Alles was nat en vies en we besloten er maar niet te lang te spelen. Omdat ik dit zielig vond had ik Elora beloofd dat we de volgende dag naar Ballorig zouden gaan.
En dat hebben we gedaan. Natuurlijk was het vandaag wel leuk weer, maar ja... als je iets tegen mijn kind zegt moet je je er echt aan houden, want ze weet alles nog. Ze was druk aan het vertellen dat ze naar de ballenbak ging en dan kan ik moeilijk met een buitenspeeltuintje aankomen. Dus, in de auto maar en op naar Zoetermeer.
Ze was door het dolle heen en ik merkte dat ik er toch al weer een paar weken niet geweest was. Wat is haar motoriek ineens vooruitgegaan. Dingen die ze vlak voor haar verjaardag nog niet kon of een beetje wankelig deed, deed ze nu met gemak. Ze kon hoger klimmen en beter springen. Ik keek vol trots toe.
Omdat ze nogal moeite heeft met in het water springen in het zwembad, hebben we geoefend in de ballenbak. Zonder moeite sprong ze met een grote sprong van het randje in de ballenbak en verdween ze tot aan haar oren in de ballen. Soms moest ik haar redden, want dan ging ze echt koppetje onder. Dan riep ze "Mamma, hellup, Elora zit vast onder ballen!"
Ze had best bekijks die kleine van mij. Maar het is ook best een dapper meisje. Een moeder van een meisje van 3 1/2 vertouwde me toe: "Nou dat durfte mijn dochter nog niet hoor, toen ze 2 was". Maar ik vertelde haar weer dat ik soms wou dat Elora ietsje banger zou zijn. Want soms haalt ze stunts uit die ik toch wel heel eng vind en ze doet alles na wat grotere kinderen doen, alleen niet altijd met het zelfde success.
Om 12:00 was het afgelopen en Elora wilde nog niet weg. Toch heb ik haar zonder morren mee gekregen en omdat het weer buiten nog zo lekker was hebben we toch ook nog een half uurtje in de buitenspeeltuin gespeeld.
Onderweg naar huis had ze allemaal steentjes verzameld en ze vroeg of ze die mee naar huis mocht nemen. Natuurlijk mocht dat en we hebben nog heerlijk een half uurtje in de tuin gespeeld met de steentjes. Hele verhalen vertelde ze erbij.
Alleen toen het tijd voor bed was, werd het even moeilijk. Elora vertelde me duidelijk: "Ik jil (wil) niet bed toe, niet slapen mamma" En het toontje waarom ze het zei werd steeds jengeliger. Tja, en dan is het juist overduidelijk dat ze wel moet slapen. Toen ze eenmaal in bed lag vond ze het niet meer erg en na 5 minuten hoorde ik al niets meer.
Ik kan niet wachten tot het niet alleen tuin maar ook bikini weer is. Dan kan Elora lekker met water kliederen in de tuin. Heerlijk hoor... ik kijk er nu al naar uit. Wat een lekkere kriebels zijn dat toch... die lente kriebels. -
Straf voor mamma
Ik ben geen telefoon mens. Mijn telefoon ligt er regelmatig naast en ik heb ook niet de behoefte om mensen regelmatig te bellen, ik email liever. Met mijn moeder kan ik soms wel lang aan de telefoon hangen, omdat we het dan over mijn favoriete onderwerp hebben: "Elora". En aangezien we haar alletwee helemaal geweldig vinden en mijn moeder haar regelmatig op bezoek heeft, hebben we dan nogal wat verhalen uit te wisselen.
Heel soms heb ik ineens dat ik iemand aan de telefoon heb waar ik lang niet mee gesproken heb en daar kan ik dan lekker lang met kletsen. Vandaag was dat mijn nichtje. We hadden het over haar vakantie en de vakantie die wij gaan maken naar Florida. Ik ben er helemaal vol van, dus als iemand er over wil praten ben ik dol gelukkig, hihi.
Elora was lekker aan het spelen. Normaal zit ik beneden met haar, maar vandaag leek het me wel prima als we even boven bleven terwijl ik aan de telefoon zat. Elora was in haar kamertje en ik was speciaal in het kantoortje gaan zitten zodat ik haar in de gang bij de trap in de gaten kon houden.
Omdat Elora gezellig aan het kletsen was in haar kamer, ging ik er vanuit dat ze lief aan het spelen was. Ik denk dat ik in totaal 30 minuten aan de telefoon heb gezeten en het eerste kwartier ben ik regelmatig bij haar gaan kijken... dus ze heeft de chaos in 15 minuten weten aan te richten.
Plots was het stil in Elora haar kamer en ik ging snel kijken. Alle lage kasten waren leeg getrokken, de luiers lagen overal evenals de lakentjes en oude kinderkleertjes van Elora. Alle poppen lagen in het rond. Elora stond zelf aan haar luierbroekje te sjorren omdat ze op het potje moest volgens haar. Ze had hem al half over haar billen getrokken, wat ik in de eerste instantie niet zag want haar romper hing eroverheen.
Toen ik haar probeerde te helpen greep ik tot mijn nare verrassing midden in een half omgekeerde poepluier. Ik schrok me een ongeluk. Alles zat onder, haar rug, haar romper haar truitje en het potje waar ze duidelijk dus al op was gaan zitten... maar nog veel erger... IK zat onder *huiver*. Wat een vieze boel....
Alles is maar de douche in gegaan om het af te spoelen. Wat een naar zooitje.
Dat is dus mijn lesje geweest als ik aan de telefoon zit... volgende keer zorg ik dat ik Elora wel in het oog heb, ook al geloof ik dat het nog zo veilig is ;) -
Heel veel gebeurd
Tja ik moet me schamen, zo lang al geen update. Mensen maakten zich zelfs ongerust over me, hihi, maar hier gaat alles goed hoor.
Onze computer heeft een tijdje kuren gehad en ik kon dus niet op deze website komen. Maar goed, geen excuus want hij is al weer een aantal dagen gemaakt.
We hebben een behoorlijke week achter de rug. Druk druk druk.
EN, we hebben nu een peuter ipv een dreumes. Maandag was ze jarig en we hebben het in het weekend ervoor gevierd.
Wat een feest zeg! Ondanks dat ik de slingers van vorig jaar niet kon vinden (tja die had ik weer ergens "logisch" opgeruimd) waar ik behoorlijk van baalde (het waren ook zulke leuke!!) zag de kamer er toch vrolijk versierd uit.
Ons thema was "Fairies" van Disney en Elora was helemaal in haar nopjes met alle versieringen. De avond ervoor is ze bij mijn moeder blijven slapen, zodat Daan en ik de kamer konden versieren en haar cadeau (een keukentje) in elkaar konden zetten. Wat een gedoe was dat nog zeg!
Toen ze binnen kwam de volgende dag reageerde ze in de eerste instantie nogal lauw op de versiering. Wel werd ze erg enthousiast van het grote cadeau wat in het midden van de woonkamer stond (ik had 2 rollen pakpapier nodig om het een beetje te kunnen inpakken) met grote ballonnen er op geplakt.
's middags kwam de visite. Opa en Oma Noordeloos en tante Carla waren er het eerst van iedereen (behalve natuurlijk nanna en opa) en Elora hield ze allemaal in de ban met haar geweldige fratsen. Ze kreeg houten taartjes voor haar keukentje en heeft het er nu (bijna een week later) nog over dat ze die van Opa en Oma Noordeloos heeft gehad.
Ze is schandelijk verwend door de familie die langs is gekomen. Één van de meest vertederende dingen die ze heeft gekregen is een zusters schortje en kapje. Dat staat haar zooooo lief. Ze was overal even blij mee en het was een heerlijk ontspannen feestje voor ons, al was Elora zelf helemaal doorgedraaid. Pas om 2:00 lag ze in bed en om 16:45 was ze pas weer wakker en nog was ze moe.
De volgende dag was een gezellig zooitje. Het was super druk en telkens als er mensen naar huis gingen, kwamen er weer nieuwe mensen bij. Het was echt "feest". Elora is weer vreselijk verwend. Ze heeft heerlijk gespeeld met al haar vriendjes en vriendinnetjes en het was net een binnenspeeltuin in ons huis. Overal renden, gierden en speelden de kinderen. Het feest was pas om 21:00 afgelopen, al hebben we Elora om 19:30 lekker in bed gelegd. Geslapen heeft ze niet.
We hadden ook weer zo'n mooie taart, van Tinkerbell. Ik was er weer zo trots op, hij was echt schitterend. Als het goed is komt hij zelfs op de website van de winkel terecht. Elora vond het ook geweldig.
Ik had voor haar een eigen taart gekocht, zodat ze lekker kon kliederen. Het was erg grappig van ze mocht zelf de kaarsjes uitblazen. Dit deed ze heel serieus, al lukte het vaak maar half en kwam er veel speeksel mee (vandaar eigen taart) Ik had haar taart versierd met een plastic tinkerbell en ook daar heeft ze het nu nog steeds over. Het heeft echt indruk op haar gemaakt.
Nu, bijna een week verder vraagt ze nog dagelijks om taart. Ze zingt: "Happy Birthday to youse" voor zichzelf en is nog helemaal met "jarig zijn" bezig. Het is echt schattig.
Verder zijn we druk bezig met Potty training. Mijn moeder heeft al heel wat opgevangen, maar ik vrees dat wij nog geen 'poep' hebben opgevangen. Wel al twee keer een plasje. Ze geeft het zelf aan en vindt het potje reuze interessant. Ik heb ook het gevoel dat ze ons graag een plezier er mee wil doen en dat ze het natuurlijk ook leuk vindt dat ze er een lolly mee kan verdienen. Maar het is één groot feest naar het potje gaan. Ze wordt er helemaal enthousiast van. We houden dat er ook maar in.
Ik hoop dat ze tegen de tijd dat we naar Amerika gaan zindelijk is, dat zou wel gaaf zijn. -
Playdate bij Norah
Toen ik Elora gisteren avond vertelde dat we naar Norah gingen, riep ze heel enthousiast: "En Ajan (Arjan)" omdat we zondag Norah voor het eerst ontmoet hadden en Arjan daar inderdaad ook bij was. Toen ik vertelde dat Arjan er niet zou zijn, vroeg ze nog hoopvol: "Steffie ook bij?" Maar ik moest haar weer teleurstellen.
Ze had er wel zin in, want de hele reis zei ze dat ze met Norah ging spelen en ze zong ook telkens "We zijn er bijna".
Het klikte ook meteen. Norah die wel een tikkeltje verlegen was, keek met grote ogen toe hoe wervelwind Elora door haar huiskamer joeg. Alles werd door mijn kleine dame overhoop gehaald.
In het begin was Norah een beetje stilletjes, maar volgens mij is ze sowieso een rustig meisje. Ze is niet alleen rustig, ze straalt ook rust uit. Heel wat anders dan die doerak van mij.
Feline werd ook wakker en kwam er gezellig bij. Het viel me op dat Elora duidelijk voorkeur had voor Norah. Elora was ook constant Norah aan het commanderen. "Jorah, kom" zei Elora en samen wandelde de meiden naar Norah's slaapkamer, waar er nog meer speelgoed lag. Elora mocht overal mee spelen van Norah.
Even kreeg Elora het in haar bol toen Norah met haar beer, die we hadden meegenomen, speelde. "Is mijn beer" zei ze iets te assertief. Maar toen ik haar zei dat Norah nu even met haar beer mocht spelen omdat zij ook met Norah haar speelgoed mocht spelen, was het ook helemaal goed.
Ik had het met Petra nog over hoe het was om er een tweede kindje bij te hebben. Volgens mij heeft Petra enorm veel geluk gehad met twee van die lieve rustige meiden. Ik vrees dat Elora drukker is dan Feline en Norah samen. Maar goed, dat kan natuurlijk ook zijn omdat Norah wat verlegen was.
En toch heb ik haar wel horen babbelen. Vooral toen ze samen in het kamertje aan het spelen waren was er een dialoog gaande tussen de twee dames.
Toen we in de auto zaten zei Elora: "Ik vinnuh jeuk bij Jorah speluh, Jorah is jief" (Ik vind het leuk om bij Norah te spelen, Norah is lief) En daarna liet ze weten dat ze wel weer bij Norah wilde spelen, liever dan naar huis gaan. Ik moest haar helaas teleurstellen want ze moest toch echt naar bed.
Maar een ding is zeker, Elora heeft er weer een superleuke vriendin bij! -
CB
88 cm stond er op de meetlat bij het CB en ze woog precies (wel met een behoorlijk volle luier) 12.5 kg. Precies op de lijn volgens de dames van het CB.
Al haar testjes deed ze goed en de arts vond haar een 'gezellig' kind die al goed kon praten. Ze maakte zelfs aantekeningen als Elora woordjes gebruikte als "ik", "Op z'n kop" en "grote en kleine", dingen die ik al tijden hoor, dus het verbaasde me een beetje.
Elora was ook erg gezellig met de popjes aan het spelen. Toen ik vroeg of ze wilde opruimen deed ze dat ook keurig en ze deed alles wat de arts zei. Tot dat de arts naar haar buik wilde luisteren. Toen ging mijn kleine meisje plots een beetje pruilen en zelfs zachtjes huilen. Ze blijft het eng vinden als mensen aan haar komen. Vreemden dan.
Maar toen het voorbij was ging ze netjes een handje geven aan de arts en was ze weer helemaal vrolijk.
Als tractatie heb ik haar naar Ballorig meegenomen. Het was namelijk te vies in de speeltuin en het bleef ook telkens maar regenen. Elora had plezier voor tien. Ik liep er een beetje als een aanhangsel bij, want ze doet alles al zelf. Alleen op de trampoline mocht ik meespringen. Verder bemoeide Elora zich met alles en iedereen. Grappig, maar soms ook wel eng, want ze loop ook achter vreemden aan.
Zodra ze een mijnheer met een fototoestel zag wilde ze ook even "kijken". En ze hield ook hele verhalen op tegen een andere mijnheer, die maar een beetje nerveus naar mij zat te lachen omdat hij de aandacht een beetje genant vond. Ook bemoeide ze zich met allerlei kinderen. Ze vertelde kinderen wat ze moesten doen, probeerde sommige kleintjes te trap op te tillen omdat ze er zelf moeite mee hadden en praatte honderduit alsof ze iedereen in Ballorig persoonlijk kende.
Om 11:00 had ze er genoeg van. De kinderen om haar heen zaten aan de patat en de limonade. En al is Elora geen patat liefhebber, begon ze toch wel trek te krijgen. Ze pakte me bij mijn hand en zei: "Mamma, kom eens gauw. Elora naar huis. Elora eten". En dat was het dan, want als mijn dochter iets in haar hoofd heeft.... heeft ze het nergens anders zitten. -
zo klein en toch al zo groot
Soms vergeet ik wel eens hoe klein mijn meisje eigenlijk nog is. Nog geen twee, al is ze het bijna, maar ze is ook zo wijs.
Vanochtend moest ik toch zo om haar lachen, om haar maniertjes en haar doen en laten. Het is soms net een oud wijf. Ik had de krat met wat plastic voedsel naar beneden gehaald. Elora vond het geweldig en ging gelijk voor me koken.
Ik moest "Doortje zijn". Dat betekent dat ik de pop moet vasthouden en een stem geven. En als ik niet praat blijft Elora net zo lang door vragen tot ik als Doortje antwoord geef. Elora was lekker aan het tutten en met haar 'dip' (alles wat in een potje zit is dip, van mayonaise tot creme) broodjes aan het smeren.
Ik werd voornamelijk door haar gecorrigeerd. Ik kon echt niets goed doen. Het brood wat ik op een boordje legde, had ik verkeerd om gelegd, heb beleg wat ik op het broodje deed was niet goed. En ze zei ook telkens: "Nee mamma, moet niet zo"
Als ik bij haar wat bestelde zei ze gewoon dat ik dat niet kreeg. Ik mocht geen ei op mijn brood en ook geen kaas... ik mocht "dip" of chocopasta. En steeds meer. Tot ik om een gegeven moment het niet meer hield en in lachen uitbarstte. Ze keek me beteuterd aan en zei: "Mamma jachuh? (lachen) Nee hoeft niet mamma jachuh!" Waardoor ik alleen maar harder moest lachen.
Zo hard dat de tranen me over de wangen liepen (Tja je had er bij moeten zijn, ze was echt net een opoe) Waarop Elora dus heel lief zei: "Ahhhh mamma huilen!" En toen werd ik geknuffeld en getroost, terwijl ik bijna stikte van het lachen.
Toen ze doorhad dat ik toch nog aan het lachen was ging ze heel overdreven mee doen.
Het opruimen gaat trouwens steeds beter. Ze doet het nu soms uit zichzelf. Wel vindt ze het nog steeds moeilijk om eerst op te ruimen voor ze aan iets nieuws begint. Het liefst doet ze alles doorelkaar en haalt ze alles overhoop.
Alle poppen worden altijd uitgekleed en in haar kamer worden alle kasten leeg getrokken. Dat mag nu echt niet meer van mij. Dan maar niet even alleen op je kamer spelen. Maar het is soms zo fijn voor mij als ik de was moet doen of uitzoeken. Want als opoe zich er mee bemoeid dan trekt ze alles overhoop.
Over minder dan 3 weken is mijn dreumes officieel een peuter. Wat gaat het toch snel. Ik kan me bijna niet meer voorstellen dat Elora ooit dat kleine propje was. Ik ben trots op mijn meisje en ik hoop dat ze straks van haar verjaardag kan genieten. -
Over de O en de M
Elora is momenteel niet de makkelijkste. Als ze het woordje "Jammuh" (jammer) in haar nieuwe klaagstem zegt, gaat er bij mij een spiertje rond mijn oog zenuwachtig trekken.
Ook heeft ze tegenwoordig een kant en klare nephuil. Niet eens met tranen... ze maakt gewoon de geluidjes.
En dan het slopen... ik word gek van het slopen!!! Dat heeft ze echt niet van mij!
Maar tegen over deze mr Hyde, staat gelukkig ook een dr Jeckell. Want als ze leuk is, is ze gelijk ook zo onwijs leuk.
Ze kan al zo goed communiceren. Ze vertelt hele verhalen en het is heerlijk om haar aan te horen.
Vandaag liet ze me weer met mijn mond open staan. Elora kan een aantal letters herkennen. Met name de O, de M, de E, en de X. Maar toen ze vandaag aan het tekenen was schreef ze dus de "O". Het was een beetje een misvormd rondje, maar het was duidelijk een rondje.
En toen zei ze heel trots: "Kijk daddy, O" en daarna zei ze: "Elowa M tekenen" en wis en waarachtig... ze maakte twee soort van puntjes (als bergjes) achter elkaar... en daar stond echt een "M". Hij was echt te herkennen.
Ik weet niet of ze dit heeft geoefend met mijn moeder... maar ik vond het in ieder geval heel knap. De volgende "M" die ze tekende was trouwens iets abstracter dan de eerste. Maar nog steeds... als je er bij zegt dat het een M voor stelt, zouden mensen het er echt uit kunnen halen.
Ik vind haar zo knap!!! -
Opa
Als Elora één persoon uit de hele wereld zou mogen kiezen die ze de allerliefste vindt... dan zou dat haar Opa Beer zijn. Hoe lief ze ons ook vindt, hij is de allerliefste. Ik kom zelf helaas op een derde plaats ben ik bang.
Ik denk dat dit ook komt omdat haar opa ook zo geweldig voor haar is. Als hij haar ziet begint hij al te stralen en zij straalt dan helemaal naar hem terug. En als Elora in de buurt is zou je mijn vader, die toch al een respectabele leeftijd heeft behaald, geen dag over 25 geven. Hij tilt haar op alsof ze niets weegt, rent achter haar aan om haar te "pakken pakken" en gaat door zijn knieen alsof deze van elastiek gemaakt zijn. Alles kan met Opa. Bij Opa mag Elora lekker een boefje zijn en daar kunnen ze dan samen smakelijk om lachen.
Opa wordt het meest van iedereen geknuffeld. Er wordt over Opa gedroomd en regelmatig praat ze over hem in haar slaap. Maar ook in haar spel komt hij veel voor. Opa kan namelijk alles maken en ook al het vuil weg toveren uit speeltuinen of andere plekken. Opa is echt de beste. Ook haar poppen Doortje, Winnie the Pooh, smurf en monster krijgen dagelijks te horen hoe leuk Opa wel niet is.
Het is dat het mijn vader is dus dat ik ook geboft heb, maar anders zou ik bijna jaloers worden op zo'n leuke Opa! -
OP HET POTJE GEPOEPT!!!
Voordat ik moeder werd had ik nooit gedacht dat ik zo obsessief bezig zou zijn met de ontlasting van een ander mens. Maar het is een smerig feit, Elora haar uitwerpselen nemen een groot deel van mijn aandacht op.
En nu hebben we toch wel een mijlpaal bereikt, WANT.... (drumroll please...) Elora heeft op het potje gepoept. En niet alleen dat, ze heeft zelfs aangegeven dat ze moest poepen.
Natuurlijk gebeurde dit weer niet bij mij (het zal weer eens niet zo zijn) maar bij mijn moeder. En dat na alle fervente pogingen die ik heb gedaan om Elora op de pot/ wc te krijgen. Menig keer heeft mijn kleine Peter "wolf" geroepen, en met alle snelheid die ik dan op kon roepen trok ik haar luier uit en werd ze op de dichtsbijzijnde po of toilet geparkeerd. Om 5 tellen later te horen te krijgen dat ze "kaar" (klaar) was.
Ooit in een grijs verleden heb ik ooit eens 1 plasje weten op te vangen... en mijn moeder krijgt zonder vals alarm een aangekondigde drol.
Toch blijft het net zo leuk en blijf ik net zo trots. Nu kijken of we dit snel in de herhaling kunnen krijgen!!!
De eerste stap op de lange weg naar de zinderlijkheid... hoord daar ook een stad van smaragd bij? En een vogelverschrikker? -
Een bonk dynamiek
"Hallo neer" (mijnheer) roept Elora vrolijk over de schouder van haar pappa, "Hey!... neeeer!!!" roept ze wat harder als de man niet meteen reageert. Als de man zich omdraait en haar verbaasd aankijkt zwaait ze naar hem en zegt ze: "Hallo neer, Elowa gaat winkel met daddy" De man glimlacht wat paniekerig en loopt snel door.
In de winkel worden we getrakteerd met het ABC lied, Elora style:"ABCDEDG" is het eerste gedeelte. Nu heeft ze er een stuk achter geplakt, waar we dus helemaal geen chocola van kunnen maken. Het gaat iets in de trend van: "KEGDKAX" ofzo... maar je herkent duidelijk het liedje.
Als ze daar niet de gewenste aandacht mee behaald gaat ze snel over in het "Een tee die vier hoedje pier" (1,2,3,4 hoedje van papier) en waar ze echt goed in is: "Poesje mauw". Dat klinkt ook nog echt als het liedje. De mensen in de winkel moeten om haar lachen. En als ze dat niet doen, weet Elora de aandacht wel te trekken.
Ja bij vreemden durft ze wel, maar als ze de dokter een handje moet geven is ze plots "verlegen". Dan heb ik meteen al zoiets van "Oh ja hoor, madamme is verlegen", maar stiekem geniet ik van de tijdelijke rust.
Ik heb het gevoel dat Elora weer een "sprongetje" heeft gemaakt in haar taal. Niet zo zeer dat ze ineens veel meer woorden kent, maar ze past ze beter toe en in meer volledige zinnen. We voeren echte gesprekjes met elkaar. Ik moest erg lachen om een gesprekje tussen Elora en haar pappa voor we weg gingen:
"Elowa jas aam (aan). Deze is mij jas"
"Goed zo, dat is jouw jas ja"
"Pappa Elowa helpen jas aam (aan)? Elowa muts op"
"Nee hoor, je hoeft geen muts op, het is niet zo koud buiten vandaag"
"Elowa moet wel muts op, moet wel, wel koud buiten... echt wel koud buiten"
En zo heeft ze meer dingen waar ze duidelijk haar mening over heeft.
Vandaag hadden we even bonje met elkaar. We zijn een stukje gaan wandelen (onder het mom van gezond en fit). In de eerste instantie lag Elora er erg relaxed bij. Onze kinderwagen is een beetje raar en die krijg ik niet helemaal rechtop. Normaal gaat Elora gewoon zelf recht op zitten, maar dit keer lag ze echt achteruit. Pas toen we na een minuut of 40 langs de wipkip liepen schoot ze ineens overeind. Daar wilde ze wel even op. Het ding was helaas hartstikke vies en ik had geen doekje of zakdoek bij me (wat ik normaal wel heb)
Geduldig legde ik haar uit dat het niet kon omdat de wipkip vies was en ik geen doekje had. Toen zei ze nog doodleuk: "Opa wel doekje, opa doekje pakken?" Dus ik weer: "Ehm, ja dat is ook een probleem want opa is er ook niet"
Uiteindelijk heb ik een dreinend kind in de kinderwagen gepropt en gezegd dat als ze zo raar ging doen, we naar huis gingen. Toen hield het "nep"huilen meteen op. Tot we bij de glijbaan kwamen. Ze vroeg er niet naar maar ik zag dat de glijbanen schoon en droog waren. Helaas was er geen goede trap naar de glijbaan. Ik hielp Elora het heuveltje op zodat ze kon gaan glijden. Maar toen ik de tweede keer wilde aanwijzen dat ik verder op een trappetje had gezien waar ze wel op kon klimmen, werd ze ineens heel boos en begon ze te schreeuwen. Ik wist niet wat me overkwam, maar mijn reacties was: "DAAAG ELORA!" en ik heb haar opgepakt en in het wagentje gezet. Daarna zijn we naar huis gegaan.
Onderweg naar huis zat ze te onderhandelen: "Niet home gaan, Elowa gijbaan, niet huilen, Elowa luisteren". Morgen gaan we het gewoon nog een keer proberen en kijken of ze dan wel luistert.
Ze was wel ontzettend moe en na ons tochtje heb ik haar lekker in bedje gelegd. Daarna was ze weer het zonnetje in huis. Het is zo bijzonder om te zien hoe bewust ons kleine meisje wordt.
Ook haar spelen is zo leuk om naar te kijken. Het is echt "een beetje van mezelf en een beetje van maggie". Ik herken dingen die mijn moeder haar heeft geleerd, die ze van mij heeft of van haar pappa, maar ik herken ook dat ze zelf variaties op alles maakt.
Ze is momenteel ook helemaal van het "koken", dus heel cliché, net als alle tweejarige geloof ik, krijgt ze een keukentje voor haar verjaardag. Kan ze weer lekker rommelen (letterlijk en figuurlijk) -
Tandarts
Ondanks dat we gisteren dachten dat het ergste voorbij was met Elora haar virus, bleek ze vandaag toch weer diarree te hebben. En haar vrolijke bui was ze ook kwijt. De hele ochtend heeft ze om van alles met een "jankstem" gevraagd. Pas in de middag toen ik haar na haar slaapje toch maar weer even terug in bed had gelegd omdat ik vond dat ze duidelijk nog moe was (ze ging overal om huilen) ging het beter.
Behalve haar virusje heb ik het gevoel dat ze ook weer een sprongetje aan het maken is. Plots praat ons kindje in volzinnen. Nog wel vreemde volzinnen vol met geluidjes waar ik niet echt van kan opmaken wat ze nu betekenen maar ze zegt echt al dingen als: "Ik ga naar buiten" (dat klinkt dan als "mannuhmie Ik ga namana na buituh)
De afspraak bij de tandarts die Daan en ik hadden was een beetje apart. In de eerste instantie vond Elora het reuze interessant. We hadden het grote gebit mee naar binnen genomen en toen Daan op de stoel lag was ze erg geinteresseerd. Wel zei ze om de 5 minuten: "Daddy bijna kaar (klaar)", maar erg vervelend leek ze het niet te vinden. Ze was dapper bezig met de "Tandjes" en de "moluhs" (Molers, het engelse woord voor kiezen) te poetsen.
Maar toen ik op de stoel ging zitten, trok ze een lip. En ze ging zelfs gelijk met een "jankstem" praten en na een paar minuten ging ze zelfs een beetje huilen. Gelukkig waren de tandarts en de assistente erg aardig en mocht Elora van dichtbij kijken. Ze mocht ook met het spiegeltje in Daans mond kijken. Dat was interessant. Ik moest worden aangemeten voor een gebitje tegen het knarsetanden. (Nou ja ik bijt te hard op mijn kiezen als ik slaap, maar dat komt op hetzelfde neer)
Toen het gebitje zou worden aangemeten, raadde de tandarts aan dat Daan met Elora naar de wachtkamer zou gaan en daar zou spelen met haar. Het was nogal een naar gezicht. Dat deed Daan vervolgens en Elora vond het maar niets dat ze me daar achter moest laten.
Ik hoorde haar vanuit de wachtkamer jammeren. Ik vond het zo sneu. Maar gelukkig had haar super pappa haar snel afgeleid en toen ik de wachtkamer in kwam stond Elora zelf bekertjes water te tappen uit het waterapperaat. Ze was helemaal trots en dronk het nog op ook.
Eten ging weer niet geweldig, maar dat is maar goed ook want ze mag niet zo veel. We hebben haar maar lekker een pyjama papje gegeven, daar zit in ieder geval veel vocht in. Het blijft een ramp hoor, zo'n ziek kindje. -
nog steeds ziek
Ik ben me rotgeschrokken door een telefoontje dat ik net van mijn moeder kreeg. Elora leek in de eerste instantie aan de beterende hand. Ze spuugde niet meer en ze was onzettend vrolijk en levenslustig. Wel had ze (wat ik dacht) nog een beetje diarree. Maar dat bleek (bijna letterlijk) vies tegen te vallen. Van het spugen was Elora al enorm afgevallen, maar nu blijkt ze helemaal niets binnen te houden en komt alles er ipv haar mond aan de andere kant weer uit. Ze kan niets binnenhouden en heeft nu dus al dagen niet behoorlijk gegeten. In de drie dagen dat ze misselijk was heeft ze alleen een sultana gegeten (wel beiden koeken) per dag en tijdens haar diarree heeft ze dus helemaal niets binnen gehouden. Ik maak me dood ongerust. Vanmiddag gaan we de dokter bellen en kijken wat hij zegt en of we een afspraak kunnen maken. Nu ben ik dus helemaal geen dokter loper dus als ik daar zelfs aan denk dan ben ik goed in paniek. Ze heeft trouwens mijn ouders ook aangestoken, dus ook die liggen nu ziek in bed. Het is een heftig virus.. kan het niet helpen een soort cartoon voorstelling erbij te hebben.
-
ziek
Het is weer eens feest in huize Noordeloos want al weer heeft een gezellig virus toegeslagen. Het is één groot feest hier dus.
We dachten dat het ergste voorbij was na de eerste paar dagen met Elora. Die deed namelijk haar geweldige immitatie van Linda Blair (exorcist) nog eens dunnetjes over. Meerdere keren per nacht werden we wakker geroepen door onze kleine meid die luidkeels vanuit haar kamertje riep: "Uhoh daddy... SPUGEN!!" en dan moesten we echt rennen. Meestal ging het ook mis en waren we niet op tijd met de emmer. Dus dan ging mijn dappere man maar weer met de dweil aan de slag. Soms hadden we helemaal pech en moest haar hele bed worden afgehaald. De wasmachine heeft overuren gedraaid die nachten. :shock:
Overdag leek er bijna niets aan de hand. Elora was wel wat bleek met diepe blauwe kringen onder haar ogen en in eten had ze beslist geen zin... maar ze was verder de vrolijkheid zelve. Ik kon zelfs erg genieten van haar overdreven knuffeligheid. De hele dat wilde ze lekker bij me op schoot zitten en samen spelen. We hebben wat af gespeeld samen met smurfen, little people, megabloks en van allerlei spelletjes. Heerlijk zo'n knuffelkindje, dat ben ik niet zo van Elora gewend. En verder was ze gewoon vrolijk en enthousiast als altijd. Soms ging ze zelf spelen en dat was ook goed.
Maar gisteren nacht ging het weer mis. Het spugen was na een paar dagen voorbij maar nu was onze kleine meid ineens heel erg aan de diarree. Zo erg zelfs dat onze wasmachine er weer aan moest geloven. Het nare was, ze had inmiddels haar vader en mij ook aangestoken met haar virus. Wij waren niet zo gezellig en actief als zij was en lagen voor pampus op de bank met een dekentje terwijl Elora vrolijk aan het spelen was. Het was zelfs zo erg dat we maar besloten hebben om Elora naar mijn moeder te brengen. Ik mis haar wel mijn vrolijke druif, maar ze heeft het veel gezelliger bij haar oma op dit moment dan bij haar misselijke vader en moeder. (wel geweldig voor mijn lijn trouwens... hihi) -
Mamma, mamma, mamma
"Mamma?"
"Ja?"
"Mag 'it' deze 'vashouduh'?"
"Ja natuurlijk dat is JOUW speelgoed"
"Mamma?"
"Ja?"
"Mag 'it' 'tefoon' pakken?"
"Nee Elora dat mag niet, dat is geen speelgoed"
"Mamma?"
"Ja Elora?"
"Mag it kijken tefoon?"
"Ja kijken mag wel maar niet aanraken"
"Mamma?"
"Jaha??"
"Mag ik ktopje (knopje) drukke?"
"Nee Elora, ga spelen"
"Mamma???"
En zo gaat het maar door. Ik weet nog dat ik er over fantaseerde hoe het zou zijn als ze eenmaal zou kunnen praten. Nu ze praat fantaseer ik dat ze 5 minuten haar mond dicht houdt.
Het is schattig hoor dat brabbelen en ik ben oertrots op hoe goed ze al praat... maar soms... soms wil je gewoon als moeder zijnde even stilte... heel even maar. Ze hoeft van mij echt niet de hele dag stil te zijn... maar Elora houdt gewoon NIET MEER OP met praten.
Één van mijn vriendinnen zei laatst nog met een knipoog dat haar kind niet zo veel sprak als die van mij... nee ik denk dat er maar zeldzaam weinig kinderen zo veel praten als Elora.
Het is niet eens dat ze zich niet kan vermaken. Dat kan ze prima. Ze speelt als of het een lieve lust is. Tv kijken is niet echt haar 'ding' en ze is vaak snel uitgekeken. Elora vertelt hele verhalen met haar poppen en haar smurfen en haar andere speelgoed. Het is erg schattig en ze heeft een dreumes woordenschat daar zeg je "U" tegen.
Maar al kan ze goed zelf spelen, wil ze toch dat ik op haar let, dat ik naar haar kijk. Elora houdt van een publiek en als ze weer iets nieuws gevonden heeft moet ik haar en haar vondst even bewonderen. En al praat ze niet tegen mij, dan praat ze nog steeds. Tegen alles... haar poppen, de kat... het niets. Alles krijgt hele verhalen te horen en niet bepaald op een timide niveau. Mijn dochter is namelijk de hele dag door dolenthousiast... over ALLES. Je kan het zo gek niet bedenken of het krijgt in dit huis een staande ovatie.
Ze klapt regelmatig voor zichzelf en noemt zichzelf dan een Gjote Meid.
Als wij 's avonds op de bank voor pampus zitten weet ze onze aandacht er nog steeds bij te houden. Dan gaat ze gewoon iets doen wat ze weet dat we knap vinden. Plots komen er volledige liedjes uit de mond van mijn kind, die ik de vorige keer dat we aan het oefenen waren dus niet zo heb gehoord. Nee want als ik haar aandacht geef dan is het niet interessant om iets te kunnen. Pas als mamma en pappa even tv willen kijken na het eten en Elora even zelf moet spelen, dan komen de kunsten er pas uit.
Zo wijst ze nu op de tv de letters aan die ze herkent. Vooral de O en de E zijn erg populair. Ze krijgt het zelfs voor elkaar om letters in de ondertiteling te vinden. En bij iedere regel wel één.
En wat moet je dan als ouder zijnde? Dan kunnen we het niet helpen en gaan we mee in haar enthousiasme. En onze kleine manipulator heeft dan weer haar publiek.
-
Supermarkt
Ik weet het, ik val in herhaling, maar ik blijf stijl achterover slaan van de nieuwe ontwikkelingen van mijn dochter.
Gisteren hadden we bezoek van goede vrienden. Arjan, Stefana en Marco kwamen weer eens ouderwets roleplayen. Voorheen kwamen ze met grotere regelmaat, maar omdat Arjan en Stef aan het verbouwen zijn zien we ze iets minder vaak. De laatste keer dat ze Elora zagen was met Halloween, dus ook voor hen was ze enorm gegroeid.
Elora was voordat het bezoek er was met haar pappa naar de supermarkt gegaan omdat we geen drinken in huis hadden. Toen ze terug kwam werd ze eerst verrast met het feit dat we pizza hadden besteld. (vanaf maandag gaan we weer streng lijnen, dus we nemen het er dit weekend nog even van)
Juichend stond Elora bij de deur omdat de "mneer" pizza kwam brengen. (Echt, het kind krijgt hier bijna nooit pizza) Ze zei tegen de bezorger: "Mneer, Elowa ook pizza eten" en de man moest hard om haar lachen.
Na de pizza kwam het bezoek. Natuurlijk was Elora de eerste 5 minuten verlegen en wat stil, dat hoort er nu eenmaal bij. Toen Stef onze boom begon te bewonderen ging Elora haar vertellen wat er allemaal in hing. En ze weet al best veel dingen.
Toen begon ze te vertellen dat ze met pappa naar de supermarkt was geweest. En dat ze in het wagentje mocht rijden. Maar in de auto deed haar broek een beetje pijn. Daan zat met open mond toe te 'luisteren' wat zijn kind allemaal te vertellen had.
Ze vertelde ook van Sinterklaas, van de Efteling en van Sprookjesland. Ze wist nog best veel te vertellen.
Trouwens eerder die dag had ze ons ook versteld doen staan door spontaan Sinterklaas kapoentje en Sinterklaasje bonne bonne te zingen. Ze kende de tekst ook beter dan vorige maand, terwijl we het niet meer gezongen hebben en ook geen liedjes meer hebben gedraaid van Sinterklaas... hoe kan dat? Zou ze het bij mijn moeder gezongen hebben? Dat moet ik toch eens vragen.
Een paar nachten geleden riep Elora me met een zielig stemmetje. Ik wilde het muziek doosje voor haar aan doen zo dat ze weer rustig in slaap kon vallen. Met een vermoeide stem sprak mijn dochter: "Mamma? Mag Elowa lampje aan?" Ik was vergeten het ganglicht aan te doen voor haar. Nu vergeet ik dat niet meer. Wat heerlijk dat je kind zo kan communiceren wat ze wil.
Vanochtend hoorde ik haar tegen de kat zeggen: "Jiji waa is Doojtje nou bebleven?" (Lily waar is Doortje nou gebleven) Doortje is haar pop en Doortje krijgt het zwaar te voortduren.
Als ze Doortje eten geeft zegt ze: "Hapje?" brengt de lepel naar de mond van de pop en dan: "Mondje leeg? Aaaah? ja okay" en dan krijgt ze weer een hapje. Doortje wordt voor straf op de gang gezet als ze iets stouts doet en Elora spreekt haar dan erg streng toe. Doortje wordt een prinses als ze "bubbelwrap" om haar schoudertjes gedrapeert krijgt en prinsessen moeten dansen. Elora doet zelfs "Er komt een muisje aangelopen" met haar. Wat ze precies zegt weet ik niet meer, maar het lijkt er wel op.
Doortje moet vaak een "Uutje sjapuh" *uurtje slapen) en dan gaat Elora ook fluisteren. Haar slaap kindje slaap wordt ook steeds tekstueel correcter. En Schuitje varen klinkt ongeveer zo: "Guitje varen melk dinkuh, varen we, zoete melk, melk me (onverstaanbare klank dat volgens mij brokken moet voorstellen) Elowa niet jokkuh" Wij lachen ons een kriek als we haar horen zingen.
En zingen doet ze, de hele dag. Ze verzint ook zelf liedjes, het liefst over ons of wat ze aan het doen is. En als een soort van Tango danseres met een coördinatie probleem danst ze daar de Elora bij.
Wat is dit toch een leuke tijd! -
2009
In het begin van ieder nieuw jaar sta ik altijd even stil bij het oude jaar. 2008 is een jaar van veel veranderingen geweest.
Nu ben ik al bijna 2 jaar in "shock" hoe snel een kind groeit en verandert, dus daar is niets nieuws aan. En toch... toch is het anders dit keer.
Het was al verbazingwekkend om een klein bijna blind mensje die nog niet veel kon te zien veranderen de eerste paar maanden in een klein ontwikkelt mensje die reageerde op alles om zich heen. Die plotseling speelgoed kon vastpakken, zich bijna staande hield met haar sterke beentjes en grappige geluidjes ging maken.
En daarna, de vooral fysieke ontwikkeling, van liggen naar rollen, naar kruipen, naar staan en dan lopen en klimmen en springen. Dat is allemaal vrij rap gegaan.
De grappige geluidjes werden woordjes en de woordjes beginnen nu zinnen te worden.
Maar deze ontwikkeling is anders. Hij is minder duidelijk in bepaalde opzichten. Niet alleen leert mijn kindje nu praten, ze leert communiceren. En ik merk dat hoe overdonderd ik was door al de andere ontwikkelingen, deze ontwikkeling verbaast me nog het meest.
Ik sta versteld van hoe Elora dingen ineens onthoudt. Ze heeft het nu nog over Halloween met de spoken en de "sjoepjes" (snoepjes) en ze is ook nog heilig overtuigd dat alle cadeau's die ze krijgt van "Sjarte Piet" en "Sinterkaas" komen. Mijn ouders hebben een vriend die "Piet" heet. Dus toen de telefoon ging en Piet was aan de lijn, dacht Elora dat het zwarte piet was. Toen mijn moeder haar uitlegde dat het "Grote Piet" was (hij heeft namelijk ook een zoon die we kleine Pietje noemen) sloeg Elora dat in haar kleine hoofdje op. Toen er later een gesprek was over Sinterklaas en Zwarte Piet, vertelde Elora dat er ook een "Grote Piet" was.
Ze rakelt ook dagelijks een hele boel mensen namen op die ze nog weet. Maar niet alleen dat, vaak vertelt ze ook nog waar ze ze van kent. Zoals dat ze met 'Jotta' (Lotte) naar de 'Effewing' (Efteling) is gegaan en met 'Lilah' is ze gaan 'spejuh' (spelen) en is ze naar het 'Spjookjuhlan' (Sprookjesland) geweest. En daar hebben ze samen ijs gegeten (of terwijl, warme chocolade melk met slagroom... maar slagroom lijkt ook op ijs)
Voor de grap hebben we haar een aantal maanden geleden de letters O, M en E geleerd om te lezen. Het is heel knap want ze kan de E zelfs in verschillende lettertypes herkennen en als hoofdletter en als kleine letter. De M en de N haalt ze nog regelmatig doorelkaar, maar ik vind het nog steeds knap. Omdat we haar geleerd hebben: "De O van Opa, de M van mamma en de E van Elora" zegt ze nu ook: "Deze Opa" als ze de O aanwijst en "Deze mamma" als ze de m (of de n) aanwijst. Alleen bij de E zegt ze: "Deze E [ie]" Want ze noemt de E bij zijn engelse naam.
Nu heeft Elora een stuk speelgoed wat de schoolstraat heet. Daar zit het alfabet op. Toen ik haar zoals altijd vroeg: "Elora where is the E [ie]" drukte Elora pardoes de "i" in. Ze had er door het spel een nieuwe letter bij geleerd. En ik werd er plots weer aan herinnert dat soms het heel verwarrend voor haar moest zijn, die twee talen. De X kan ze trouwens ook al vinden. Ze heeft dus uit zichzelf nieuwe letters erbij geleerd.
En met tellen gaat het ook goed. Ze kan 1 t/m 5 oprakelen (soms vergeet ze de 2 of de 3 nog wel, maar vaak doet ze het goed) en dan ook 7 t/m 10. De hele reeks doet ze niet aan en de zes wordt heel soms bij de reeks van 1t/m 5 geplakt. Maar dit is gewoon papagaaien, dus echt tellen is het niet. Ze kan trouwens wel echt tellen, maar maar tot 2. En ze moet er ook haar bui voor hebben. Op van die momenten dat je het niet verwacht laat Elora heel genereus haar talenten zien. Zo heeft ze me al meerdere keren verteld dat ze "één, tee (twee)" smurfen had, of "tee koekjes" (één koekje in tweeën gebroken)
De gesprekken die we voeren worden ook steeds uitgebreider en interessanter. Elora heeft een mening en die zal ze geven ook. Als ze het eten niet zo lekker vindt trekt ze een vies gezicht en zegt ze: "Niet jekker (lekker), hoeft niet Elowa"
Ze kiest vaak 's middags wat ze op haar brood wil. (Vlees, sausage, pasta, kaas of pindakaas zijn meestal de dingen waar ze voor kiest) en soms zegt ze: "Hoeft niet bwoodje (broodje) Elowa consflakes (cornflakes)". Zo lang het niet te gek wordt mag ze van ons ook kiezen.
Ze benoemd ook alles wat ze doet en wat wij doen en haar zinnetjes worden steeds duidelijker. Ik merk ook dat ook vreemden haar nu goed kunnen verstaan. Al valt ze nog veel in herhaling heeft ze ook echt wel wat te zeggen en ik merk steeds vaker dat mensen om me heen onder de indruk zijn van haar woordenschat. Vooral als ik ze vertel dat ze pas 22 maanden is.
Het fijne is dat Elora haar ei kwijt kan met praten, dus als er iets is, vertelt ze het ons ook gewoon. Dit betekent dat ze nu helemaal nauwelijks meer huilt. En als ze huilt is ze echt doodmoe of er is iets.
Het is ook schattig hoe ze verbanden legt. Als ik gaap vraagt ze me: "Mamma moe? uuwtje sjapuh?" (uurtje slapen) en als ik iets doe wat zij niet wil zegt ze: "Niet doen, mamma, mamma stout!"
Haar poppen, little people en smurfen krijgen ook allemaal de zelfde liefde en de zelfde straffen die wij haar geven. Laatst was de smurf stout omdat hij aan de afstandsbediening had gezeten en werd hij voor straf in de gang gezet. Heel streng sprak ons kind de arme smurf toe: "Stout, zittuh blijfuh, op je billuh. Niet aanrakuh" en daarna werd de smurf weer op gepakt en geknuffeld en gezoend, en zei ze: "Soddy (sorry) ja okay? Over? Ja!"
Ze doet ook echt alles na, het is zo schattig.
De onderhandel fase is ook echt aangebroken. Ze probeert vaak te regelen dat ze "Stakjes" (straks) naar bed gaat. Of als ze in bed ligt en geen zin heeft of ze "Uit" mag en dan roept ze hard: "Kaar (klaar) slapen"
De hele dag door roept ze ook om hulp. Het vervelende hiervan is dat ze soms ook echt hulp nodig heeft, dus ik moet er op reageren. Ze heeft nogal de neiging om bijvoorbeeld met haar voet of haar vinger ergens vast te zitten.
Ze is ook veel zelfstandiger geworden dan voorheen. We hebben de deurklinkers toch laten zitten en ze weet nu dat ze niet de buitendeur mag open doen. Maar als we naar boven gaan om te gaan slapen loopt ze zelf naar boven (met ons achter haar aan) en doet ze haar deur open en de lichten van haar kamer aan.
Wat ook verandert is, is haar geduld. Ze heeft iets meer geduld gekregen. Daardoor is puzzelen ook leuker geworden en ze wordt er steeds beter in. Ze kijkt nu ook echt naar de stukjes en legt ze bijna gelijk goed neer. Alleen het draaien kan nog wel eens wat frustratie opleveren. En die concentratie en het geduld merk je bij meerdere dingen. Zo is het boekjes voorlezen weer leuker geworden omdat Elora niet telkens aan de bladzijdes zit te rukken. Maar ook kan ze nu zelf een beetje helpen met aankleden. Ze trekt nu vaak zonder veel moeite haar sokken aan (terwijl ze dat voorheen ook kon maar dan deed ze er een uur over en vaak had ze het na 1 sok wel gehad)
Maar ik zie het ook in haar gezicht dat er iets veranderd is. Ze is een echte peuter geworden al is ze dat officieel pas over 2 maanden. Ze snapt alles ook beter en ziet sneller overal het grapje van in. Dan trekt ze een ondeugend gezicht en houdt ze haar handje voor haar mond. Het is bijzonder om te zien hoe groot mijn meisje al is geworden en hoe knap ze al is. -
Nachtmerrie in Sprookjesland
De dag begon zo goed. Elora was niet extreem vroeg wakker en we hadden er alle drie zin in. Onze dochter was er stellig van overtuigd dat onze bestemming "Sprookjesland" het zelfde was als de "Effeling" (Efteling) en zat onderweg naar Enkhuizen de hele familie en een aantal vrienden die ze kon bedenken die allemaal mee mochten van haar.
Maar toen we daar eenmaal aankwamen veranderde onze gezellige dag behoorlijk snel. Het begon wel leuk, Elora was zoals altijd een tikkeltje verlegen maar ik merkte dat ze het erg leuk vond hoe Lilah, haar grote vriendin, haar begroette. Het kabouterdorp was erg leuk met onze twee kleine kaboutertjes die nieuwsgierig in alle huisjes stonden te staren.
En toen ging Elora ineens huilen. Niet hoe ze normaal huilt, kort maar krachtig... maar ze hield niet op. Niet dat mijn dochter zo'n engel is ofzo, maar dit ben ik niet van haar gewend. Als Elora een "bui" heeft merk ik dat meestal aan het feit dat ze koppig is, overal nee op zegt en als ik echt pech heb, dan slaat ze me met regelmaat. Maar huilen is niet haar ding.
Het was ook niet zo maar een huilbui, dit was er één met passie en vooral veel verdriet. Als Elora huilt omdat ze pijn heeft dan zegt ze dat erbij en als ze huilt omdat ze moe is vraagt ze om haar bed. Maar nu zei ze niets, ze wilde niet praten alleen maar huilen.
Ik wist me gewoon geen houding meer te geven. Wat moest ik hier nu van vinden? Aan de ene kant was ik ineens heel angstig. Dit was nieuw terrein en als Elora huilt is er meestal echt iets. Het enge was dat ze ook telkens een soort bibber reactie had. Ik wist niet zo goed of dat nu was omdat het koud was (en het was ECHT KOUD) of dat ze zich nou gewoon aan het opwinden was. Daan merkte het ook.
Aan de andere kant voelde ik me een beetje in de maling genomen. Zou dit een nieuw trucje zijn van haar om te kijken of ze haar zin zou krijgen? Maar ja, ze vroeg nergens om, ze huilde alleen maar.
Dat is niet helemaal waar... ze wilde de hele tijd gedragen worden. Dat is dus NIETS voor mijn dochter, die het liefst zelf loopt en overal met haar bemoeizuchtige neusje bovenop staat. Elora is niet een kind dat graag gedragen wordt en nu smeekte ze me om gedragen te worden.
Toch de kou dan? Maar de reactie was zo extreem.
Toen we even op een verwarmd en overdekt terrasje gingen zitten, was het ineens over. Elora was weer gezellig en had duidelijk ook weer heel veel interesse voor Lilah. Lilah is ook zo'n leuk kind en samen zijn ze zo schattig.
Daan en ik kregen een telefoontje dat de tante van mijn vader was overleden en ineens had ik er ook een beetje de "pee" over in. Toen Elora buiten weer zo raar ging huilen hebben we een eind aan ons bezoek van Sprookjesland gemaakt.
Tijdens het loopje naar de auto was Elora nog erg verdrietig, maar zodra we in de auto zaten en het een beetje was opgewarmd was ze ineens de vrolijkheid zelve.Toch de kou dus? Ik snap het nog steeds niet.
Ze heeft nog even liedjes zitten zingen over Lilah en Lotte (het kindje dat mee was naar de Efteling en dus maar één persoon was geworden met Lilah voor één of andere bizarre reden) en de Effeling en de Sprookjesboom (ipv het Sprookjesland) Ze zat de dollen en te keten en ineens sliep ze (Ze was ook wel erg moe, maar zelfs als ze moe is doet ze niet zo raar normaal)
De rit naar huis heeft ze geslapen, maar het zal in totaal niet langer dan 3 kwartier geweest zijn en onze dag was nog lang niet voorbij.
Mijn ouders hadden mijn neefje en nichtje en door het tragische overlijden van mijn vaders tante hadden ze ineens beiden hun handen vol. Mijn vader met het riool van zijn zoon die op vakantie was en mijn moeder moest allemaal dingen regelen voor de tante van mijn vader. Wij hebben dus May-Britt en Junior opgehaald en zijn naar ons huis gegaan.
Elora, die weinig geslapen had was nog drukker dan normaal. Maar het gekke was, ze was oergezellig. Hoe hard ze ook viel, niets kon haar deren en alles was één grote grap en gezelligheid. Pas om 20:00 ging iedereen weg, een uur na haar normale bedtijd en ze heeft zich als een kampioen gedragen de rest van de dag.
Ik merk dat ik erg geschrokken ben van alles wat er vandaag is gebeurd. We gaan toch maar een beetje opletten hoe lang we Elora buiten laten met dit weer. Ik weet het dus nog steeds niet zeker, maar het lijkt ons het meest logisch dat mijn dochter extreme reacties heeft op de kou. -
mamma's grote kerst-trots
Natuurlijk ben ik altijd trots op mijn dochter, maar er zijn van die dagen waar ik gewoon NOG trotser ben dan normaal. Vanavond had ik zo'n moment met ons kerstdiner.
We zijn met mijn ouders uit eten geweest in het restaurant M. Toen we reserveerden belde de eigenaar van het restaurant ons nog of het wel wijs was om met zo'n klein kind zo lang in een restaurant te zitten. Elora gedraagt zich meestal voorbeeldig dus wij vonden dat dat geen probleem zou zijn. Maar ja, we waren al een tijdje niet naar een restaurant geweest, dus ik begon hem toch een beetje te knijpen. Elora is immers wel wat drukker geworden in de laatste twee maanden.
We waren er als eerste, maar het was al 18:00. Elora gaat normaal om 19:00 naar bed. Ik had wel geprobeerd haar overdag iets meer te laten slapen, maar dat was niet helemaal gelukt.
Elora vond het zo leuk in het restaurant dat ze de hele avond super gezellig is geweest. In het begin toen er nog geen andere gasten waren was ik een beetje bang dat ze een tikkeltje luidruchtig was. Maar dat was gewoon omdat het nog zo stil in het restaurant was. Toen er andere gasten waren hoorde je haar niet eens meer aan de andere tafels.
Tot twee keer toe is er een ober naar ons toegekomen om te vragen hoe oud ze was. Ze konden het niet geloven dat ze nog geen twee was en mijn moeder-ego groeide aanzienlijk toen ik van beide heren te horen kreeg hoe knap, lief en slim mijn dochter was.
Bijna 3 uur lang heeft ons kind zonder te morren, jengelen of huilen aan tafel gezeten. Ze was echt een engeltje. Ze heeft heerlijk zitten spelen en at alles wat haar voorgezet werd. We hebben ook erg om haar wijze opmerkingen moeten lachen en ze was echt ons zonnetje.
Aan het eind van de avond kregen we nog van de rest van het personeel te horen dat ons kind zich voorbeeldig gedragen had. Een aantal mensen in het restaurant keken verbaasd op toen ze Elora weg zagen lopen, want sommigen wisten gewoon niet dat er een kind in het restaurant zat.
Ik ben zo trots en stiekem ook wel opgelucht. Elora is echt een schat van een kind, maar ze kan soms erg luidruchtig en soms een tikkeltje baldadig zijn. Een huilkind is ze niet en jengelen doet ze ook niet zo vaak, maar zelfs een gezellig kind kan storend zijn. Maar als ze wat hard begon te praten en we haar er op wezen dat ze met haar "zachte" stem moest praten deed ze daar echt haar best voor. Soms ging ze er spontaan van fluisteren.
Eerste kerstdag was een groot success. De kerstdagen zijn gewoon nog specialer als je een kind hebt!
-
Kerstavond
Na een logeerpartij van 2 nachten hebben we Elora weer op gehaald. We hadden een aantal tweedehands smurfen van het internet gehaald en daar had ik een behoorlijke stapel kleine cadeautjes van gemaakt en onder de boom gelegd.
Elora was een tikkeltje uit haar hum omdat ze een beetje uit haar ritme was, maar toen ze de boom en daar onder de "tadootjes" zag was er geen wolkje meer aan de lucht van haar humeur.
Enthousiast ging ze de pakjes één voor één zorgvuldig uitpakken. Ze keek ook goed in het papier of er niet toevallig nog een smurf was blijven zitten. Helaas was het na pakje 3 wel voorspelbaar dat er alleen maar smurfen in zaten, maar Elora leek het juist nog leuker te vinden. Ze was er helemaal vol van en riep telkens: "Oh mamma, kijk nog eentje andere murf" Sommige smurfen werden meteen aan de kant gegooid terwijl anderen echt goed bekeken werden.
Vooral de huisjes vond ze super. Ik deed met een smurfinnetje voor dat ze het deurtje open kon doen en naar binnen kon gaan. Ik liet het smurfinnetje lopen en zei :"Tumtitum". Elora deed sommige dingen precies na, maar gaf er toch ook wel haar eigen draai aan.
Ze zat op haar hurken voor het paddenstoelenhuisje en zei: "Tumtitum, murf binnen sjapen" Met haar kleine vingertje klopte ze op de deur en daarna deed ze het deurtje open. Steeds meer smurfen werden in het kleine huisje gepropt en ze vertelde er hele verhalen bij.
Ook herkende ze veel dingen in de smurfen. Zoals de clown-smurf. "Oh kijk mamma, town... em murf" (clown en smurf) Of dat er één een baby had (nog een oude smurf van mijzelf) of dat er één aan het drinken was of aan het huilen. Ze wist hele verhalen te vertellen bij haar smurfen.
Maar het allerleukste was toch hoe ze zo aan het uitpakken was. Het was zo'n koddig gezicht hoe ze kleine stukjes van het pakpapier afscheurde. En dan kan ik het niet helpen en vertel ik mezelf voor de honderste keer op een dag: "wat wordt ze toch groot" -
"Efewing"
Tja, shame on me, het is al weer een week geleden, maar ik moet toch echt even een update doen. Het zijn ook zulke drukke dagen.
Vorige week zondag zijn we met Elora voor de tweede keer in haar prille leventje naar de Efteling geweest. We hadden Elora ook al gelijk gek en die heeft de hele weg naar Kaatsheuvel gezongen: "Efewing, Efewing!".
We hadden met vrienden, Tim en Desiré afgesproken en zij brachten hun dochtertje Lotte, die 9 maanden ouder is dan Elora. Elora vond het gelijk leuk, vooral toen ze elkaar aan de telefoon hadden gesproken. "Jotta" zoals Elora haar liefdevol noemde was gelijk een vriendin.
Als eerste hebben we de droomvlucht bekeken. Elora was eerst wat verdwaast van al het pracht en praal, maar daarna ging ze dol enthousiast alles benoemen wat ze zag (Ooooh mamma, mooi... elfje... oooh mamma, kijk... elfje gommele-mije(schommelen), pele watoh (spelen in het water).. oooh donkuh (donker) )
Toen we er uit gingen wilde ze "Nog één keer tein (trein)" Want ze dacht dat we in een treintje zaten. En dat hebben we dan maar gedaan.
Alles was mooi, leuk en spannend. Ook het carnival ritje was geweldig en ze was teleurgesteld toen we niet nog een keer een uur in de rij wilden gaan staan. Van draaimolen tot het lavendorp, ze kon zich kostelijk vermaken.
Alleen na een klein deel van het sprookjes bos ging het mis. Elora viel van vermoeidheid over haar eigen voeten. Ze was die ochtend al om 7:00 wakker geworden en heeft daarna niet meer geslapen. Om 16:30 strompelde we het park uit met een oververmoeide Elora, die niet wilde begrijpen dat we eerst nog naar huis moesten rijden voordat zij in bed mocht. Huilend smeekte ze ons: "Elowa eiguh bed" (Elora eigen bed) en mijn moeder hart brak. Gelukkig wist ik haar af te leiden door het met haar over de Efteling te hebben en wat ze allemaal gezien had. Ze kwam met hele verhalen hoe ze op het paard (in de draaimolen) had gezeten en toen zei ze stellig: "Elfjes jeuk!" (leuk)
Na 10 minuten viel ze eindelijk in slaap. Helaas heeft ze die nacht niet geweldig geslapen. Om het uur werd ik wakker gemaakt door mijn morrelende meisje. En als ik dan de kamer in liep om haar weer even uit de wirwar van lakens te halen en het muziekdoosje aan te zetten zodat ze weer verder kon slapen, zei ze zachtjes tegen me: "mamma, elfje... towntje (clowntje) Elowa paardje zittuh"
Het heeft een behoorlijke indruk op haar gemaakt! -
Elora
Als ik Elora zou moeten omschrijven is het eerste woord wat in me opkomt: "Enthousiast". Want dat is ze en bijna altijd en om alles. Maar ook woorden zoals: "ondernemend" en "druk" en "leergierig" en "aanwezig" omschrijven haar heel erg goed.
Van het moment dat ik haar uit bed haal tot het moment dat ze gaat slapen is Elora aanwezig. Ze brabbelt echt de hele dag door en er is geen ophouden aan. Niet dat ik zo'n stille ben, maar Elora heeft echt het praatrecord in deze familie. Ze omschrijft alles wat ze ziet en doet.
Rustig op de bank tv kijken is er ook niet bij. Meestal rent ze heen en weer en probeert alles op de tv aan te wijzen. Heel soms zit ze even rustig te kijken, maar langer dan 5 minuten houdt ze dat niet uit.
Het is wel altijd één groot feest in het wereldje van ons elfje. Alles is mooi en moet uitgebreid bekeken worden (en het liefst ook aangeraakt) Als ze iets kwijt is (en dat gebeurd regelmatig, want ze is net zo'n chaoot als haar moeder) wordt er uitgebreid gezocht, terwijl ze vertelt wat ze zoekt en het object ook hard roept (ben je nou?). En als ze het dan heeft gevonden steekt ze haar armen in de lucht en roept ze uitgelaten: "Jaaaa vevonduh! (gevonden)" En dan komt ze het aan mij laten zien. Ze heeft aan mij gelukkig een dankbaar publiek, want een publiek heeft ze nodig.
Elora is ook niet een kind dat snel iemand zou negeren. Het valt me op dat veel kinderen om me heen soms helemaal niet reageren als iemand iets tegen ze zegt. Vooral als het iets is dat ze niet willen doen. Elora negeert je dan niet, die zegt gewoon: "Nee". Het komt uiteindelijk allemaal op het zelfde neer natuurlijk, hihi.
Ik ben benieuwd hoe mijn ouders straks op haar gaan reageren als ze terug komen van vakantie. Ze hebben haar dan 7 weken niet gezien en voor mijn gevoel is ze weer enorm veranderd in die 7 weken.
Het lijkt wel of het groeien en ontwikkelen steeds harder gaat. Ze leert niet alleen steeds meer woordjes maar ook begrippen en verbanden leggen.
Zo zegt ze altijd als iemand niest (ook als zij zelf niest) "Bwess you" (bless you) en als we gaan eten: "Eet smwakeluk" of als ze gaat slapen: "Sjaap jekker" en als ze iets knoeit zegt ze: "Oh jeetje, noeien, mamma goommaken" (knoeien, mamma schoonmaken)
Soms is ze een kattekop, maar dat is meestal in een periode. Ik weet niet of je het nog sprongetjes mag noemen, maar ik vind dat ze nu duidelijker last van sprongetjes heeft dan toen ze baby was. Dan is ze wat nukkiger dan normaal, slaat ze meer en probeert ze met huilen haar zin te krijgen. Al zet ze het niet echt door. Huilen duurt bij Elora nooit lang en vaak geeft ze het snel op. Nu moet ik ook zeggen dat ze met huilen bij ons ook echt niets gedaan krijgt, dus misschien helpt dat ook.
Maar ondanks dat ze wel heel vaak "nee" zegt, is dat 8 van de 10 keer heel gemoedelijk en doet ze toch wat ik van haar vraag. Soms mag ze ook "nee" zeggen. Het verschil is in hoe ik het zeg. Als ik haar iets vertel dan moet ze het doen, maar als ik haar iets vraag dan mag ze weigeren. Zo hoeft ze van mij nooit iemand een kus te geven als ze dat niet wil. Ik vraag het haar wel, maar ze mag weigeren.
Ik voel me echt gezegend met mijn kleine meisje en ik ben vreselijk trots op haar. -
kiekodil
Met de dag wordt Elora's woordenschat groter. Ze begint steeds meer in zinsverband te praten. Toch praat ze nog wel behoorlijk "Eloriaans" en moet ze sommige dingen een aantal keer vertellen voordat ik door heb waar ze het nu precies over heeft. Zo kan ze de L nog niet zo goed uitspreken en de W ook niet. Daar krijg je soms de grappigste woordjes van.
Op dit moment is mijn favoriete woord van haar: "Kiekodil" (krokodil)
Maar vandaag had ze ook weer een leuke. Ze heeft van mij een half lege labello gekregen, waar ze dus heel leuk mee kan spelen. Ze smeert zichzelf helemaal onder de labello. Dit noemt ze ook haar: "Stiplip" (ipv Lippestift)
Momenteel heeft ze een maillot over haar arm heen getrokken en is ze me aan het vertellen: "Elowa aankeden (aankleden), mamma ook aankeden, ja mag"
Het is een kleine wijsneus en een mini-bemoeial. Ze doet dingen het liefst op haar eigen manier en raakt een tikkeltje gefrustreerd als ik het anders doe. Dan roept ze heel hard: "nee mamma, nee!"
Ik heb nu eindelijk een getuigen dat ze de kleuren wel degelijk kent. Ze houdt me daar zo mee in het ooitje. Maar ze kan ze niet alleen aanwijzen maar weet dus ook bijna alle namen op het Eloriaans uit te spreken. Maar zodra ik wil dat ze iets doet waar een ander bij is... dan weigert ze het meestal 9 van de 10 keer. Ik moet haar echt foppen om haar iets te laten doen. -
"Kersjtboowm"
Elora werd vanochtend helemaal hyper wakker. Ze heeft tot diep in de nacht nog Sinterklaas liedjes liggen zingen en ze was nog helemaal in "the spirit".
Toen ik naar beneden kwam met de dozen met kerstversiering, stak Elora haar handen in de lucht en riep dol enthousiast: "JAAAA DOOTJES" (cadeautjes). Gelukkig was ze niet al te overstuur toen ik haar uitlegde dat het geen cadeautjes waren.
Toen ze ging slapen heb ik snel de kerstboom in elkaar gezet en heb al een aantal dingen in de boom gehangen.
Na haar slaapje kwam Elora nog wat suf beneden. Ze was helemaal onder de indruk van de kerstboom. Vol enthousiasme ging ze de dingen in de boom aanwijzen en benoemen. Zo was ze helemaal onderste boven dat er een Heffalump (Lolifant) in de boom hing.
Ze mocht ook zelf een paar onbreekbare ballen (met wat hulp) in de boom hangen en ze vond het geweldig. De kerstboom bleef haar aantrekken en ze stond er regelmatig naar te staren. Nu heb ik ook wel een aantrekkelijke boom voor kleine kinderen want er hangen allemaal poppetjes en diertjes in (ik heb bijna geen ballen)
In de namiddag kwamen de jarige May-Britt met haar mamma en Junior langs. We hadden een paar cadeautjes en Elora snapte er geen pepernoot van dat zij dus geen cadeautjes kreeg. Maar ja, Junior was jarig geweest en May-Britt was het vandaag... dus niets voor Elora. Ze vond het maar oneerlijk en ging er zelfs een beetje om huilen. Ik wilde haar net streng toespreken toen die lieve May-Britt zei dat Elora haar cadeautje wel open mocht maken. Mijn hart smolt en ik kon haar wel zoenen, zo lief vond ik dat gebaar. En toen was het goed voor Elora. Daarna mocht ze ook van Junior een cadeautje open maken, die is ook al zo lief voor haar.
Ze hebben ook met z'n drietjes heerlijk gespeeld. Ondanks dat Elora haar neefje en nicht al een tijdje niet had gezien merk ik duidelijk hoe gek ze op die twee is. Andere kindertjes vindt ze ook leuk, maar ze is NOG meer opgetogen als zij er zijn. De enige uitzondering is Lilah, daar doet ze ook zo enthousiast mee.
May-Britt en Junior gingen weer weg en ik moest even boven iets pakken. Toen ik naar beneden kwam riep Elora: "May-Bwitt" en keek helemaal teleurgesteld toen ze zag dat ik het 'maar' was.
Elora was weer door het dolle heen. Ze kan erg slecht tegen de vele prikkels van de feestdagen merken we. Ze slaapt er 's nachts ook duidelijk slechter van en is helemaal door het dolle heen. Ze rent, danst, lacht, springt en draait wat af op een dag. Tot op het punt dat wij ons een beetje zorgen om haar maken. Ze is wel weer heel lief al is ze aan het eind van de dag vaak zo kapot dat ze af en toe er ineens van moet huilen. Het komt niet vaak voor, maar ik schrik er toch een beetje van. Ook 's nachts in haar slaap huilt ze ineens veel vaker de laatste tijd.
We proberen de dag ook met haar af te bouwen. Dan gaan we even rustig ons ritueel doen: "In bad/ of in de douche.. dan nog even op het 'grote bed' van mamma en pappa een boekje lezen en dan praten over de dag, daarna tandjes poetsen, verhaaltje en naar bed". Maar het helpt niet altijd. Vaak ligt ze nog een half uur na te kletsen in haar bed en 's nachts blijft ze erg onrustig.
Het is wel erg leuk om met haar te praten over de dag. Ze kan steeds meer onthouden wat ze gedaan heeft. Vandaag vroeg Daan: "Wie kwamen er gisteren" en toen ging Elora vertellen: "Zjarte piet en Sinterkaasje" en als je dan door vraagt vertelt ze dat ze een "Dootje" (cadeautje) heeft gekregen en dat het "Dootje" een "Dolly" (pop) was en een "Boot" en als je dan vraagt wat voor een boot zegt ze "Piraat". Ze weet ook dat ze snoepjes heeft gekregen en dat ze voor Sinterklaas een tekening heeft gemaakt. Het leeft allemaal enorm.
Ze weet me ook heel goed uit te spelen met haar vernieuwde woordenschat. Want ze weet dat de kans groter is dat ze krijgt wat ze wil als ze het netjes vraagt. Zo vroeg ze vanavond aan me: "Elowa pease (please) lange vinger hebbuh?" Dan kan ik toch geen nee zeggen? (het was na het eten dus ik zag er ook geen kwaad in) Ze wordt al zo wijs.
Het woord "hebben" is ook heel populair. Maar ze gebruikt het voor alles, ook voor dingen die niets met hebben te maken hebben. Als ze iets wil doen of iets wil kijken of horen dan noemt ze het ook hebben. (Elowa liedje hebben?) Het is wel een vervelend woord want het lijkt nu net of ze alles wil hebben. Maar ja, groeit ze ook wel weer overheen.
Ze wil ook alles wat een ander doet. Als je een boterham eet wil Elora ook een "Boterwham hebbuh". Als je naar het toilet moet wil "Elowa ook cee (wc) hebbuh". Het is super schattig... maar stiekem ook soms best vermoeiend.
-
Sinterklaas middag
Het Sinterklaas bezoek heeft echt al mijn stoutste verwachtingen overtroffen. Ik kan met heel mijn hart zeggen dat dit het leukste Sinterklaasfeest was dat ik ooit heb gevierd.
Ik was een tikkeltje bang dat Elora het maar niets zo vinden, die Sint en Piet over de vloer. We hadden mijn nichtje, haar man, haar vier kinderen en mijn tante ook uitgenodigd, want Sinterklaas komt niet voor maar één kind. :wink:
Elora ontmoette de Sint en Piet al in hun incognito fase. Ze was wat verlegen maar dat was ze al snel kwijt. Toen de neefjes en nichtjes kwamen konden Klaas en Piet hun eigen kleding aantrekken en Elora ging heerlijk spelen. Het was erg gezellig en Elora kon het vooral goed vinden met Naniek, haar driejarige nichtje.
Het duurde niet lang of we hoorden iets rommelen boven. De kinderen reageerde wisselend. De één gilde het uit van enthousiasme, de ander werd er stil van. Elora bleef doodstil ergens achter in de kamer staan en keek met grote ogen naar de Piet die binnen kwam. De andere kinderen begonnen eerbiedig te zingen. En toen Sinterklaas ook nog binnenkwam dat ik even dat het oudste nichtje, Yara, in katzwijm zou vallen. Ook haar oudste broertje Joey keek met grote verrukte ogen en vertelde mij alsof hij een groot geheim wist, dat in de zak cadeautjes zaten en die mochten ze echt houden. Het was zo schattig.
Naniek vond Sinterklaas een beetje eng, maar met pappa erbij durfte ze wel iets aan hem te vertellen. Ik had verwacht dat Elora het dus ook eng zou vinden. Haar eerste reactie was een tikkeltje terug houdend. Maar mijn dochter is te koop... en ze is niet duur... 1 dreumeshandje pepernoten en Zwarte Piet was haar grote vriend. Ze wilde zelfs bij hem op schoot en kwam zelf met het idee. Maar er was er één die haar hart nog meer gestolen had... en dat was Sinterklaas zelf. Ze sloofde zich helemaal uit voor hem. Hele verhalen hing ze op en ze bleef naar hem toegaan. Ze heeft zelfs een tekening voor hem gemaakt en die ging ze geven. Ik heb haar nog nooit zo enthousiast gezien... zelfs niet met Halloween en daar was ze al half doorgedraaid.
Op een gegeven moment hebben we haar echt even weg moeten halen bij Sinterklaas, want Elora bleef naar hem toe gaan. Zelfs toen hij tegen de andere kinderen aan het praten was. Elora was gewoon helemaal in Lurve met de oude goedheilig man.
Ze heeft zelfs (een beetje halfbakken) het liedje van Sinterklaasje bonne bonne bonne voor hem gezongen (en dat zegt wat, want die zingt ze meestal alleen voor de prive publieken) Toen ze een popje had gekregen van de Sint is ze denk ik wel 30 keer (en ik overdrijf beslist niet) terug gegaan om te bedanken voor haar popje en het popje te laten zien. Ze was helemaal in de wolken.
Toen de Sint weer weg ging riep ze ook zo hard als ze kan (en dat is hard) "DAG SINTERKLAASJE" Ze was echt door het dolle heen.
Zelfs nu in bed hoor ik haar mompelen over Sinterklaas en Zwarte Piet, terwijl de Sint en zijn knecht echt al weer een paar uur geleden vertrokken zijn.
Ik vond het een groot success en heb genoten van mijn kleine meid -
Nog één nachtje slapen
Nog één nachtje slapen en dan komt Sinterklaas naar ons huis toe. We vieren het een dagje later, omdat ik het liever 's ochtends vier dan 's avonds.
Momenteel ziet ons huis eruit als of een mini orkaan er door heen is gegaan... dat is ook eigenlijk wel zo, we noemen de orkaan Elora. Ik ben een paar dagen ziek geweest en ik merk dat ik het niet heb bijgehouden. En nu, nog wat wankelig moet ik er toch echt aan geloven.
Met Elora gaat alles weer helemaal goed. Ze is weer net zo druk als altijd en weer net zo gezellig. Ik was toevallig wat oude filmpjes van haar aan het kijken en schrok hoe ze is veranderd. Wat een grote meid is het toch ineens geworden in de laatste paar maanden.
Wat leuk is dat ze dingen met elkaar begint te associeren. Zo denkt ze als ze een bewegende lijn met sterretjes op tv ziet, dat het Tinkerbell is, en mensen die op het dak klimmen in verhaaltjes zijn pieten.
Iedere dag wordt haar fantasie weer een beetje rijker en haar woordenschat een beetje groter. Zowel in het Engels als het Nederlands, al is haar Nederlandse woordenschat nog steeds vele malen groter.
Ze wijst van alles aan in haar boekjes en vertelt er dan ook van alles bij. Ze doet ook dingen na die ze anderen ziet doen.
Momenteel vraagt ze overal netjes bij of ze het mag. Dan vraagt ze bijvoorbeeld "Elowa mag bwoodje eten?", of "Elowa mag tekenen?" En als ik dan ja zeg, dan zegt ze "Mag wel". Het is ook zo'n opoe.
Ze vraagt zelf of ze naar bed mag als ze moe is. Dan wil ze met "Hefawump" (hefalump) en "bunny" gaan slapen. Die worden ook altijd eerst uitgebreid geknuffeld.
Luiers verschonen vindt ze minder erg dan vroeger. Dat komt omdat we nu luiers met Sesamstraat figuren hebben en dat helpt. Meestal vraagt ze of ze een Cookie Monster luier aan mag, want hij is haar nieuwe favoriet. Toch gaat het nog niet altijd zonder slag of stoot, want geduldig is ons kind niet.
Ze bestelt ook zelf wat ze wil op brood (meestal boterhammen worst, wat zij "bwoodjevlees" noemt of "bowst")
De poppenliefde is hier thuis een klein beetje voorbij. Ze is nu heel erg gek op "eten maken" en wil de hele dag voor me koken. Meestal krijg ik vlees, ijs of vis (in die volgorde ook) Zij bepaald ook wanneer het "op" is en dan gaat ze nieuwe maken. Daar kiest ze dan een plek voor uit en dan "schept" ze het "eten" ook uit de lucht met haar hand. Ik ga er altijd vrolijk in mee. Soms maakt ze eten voor zichzelf of voor de pluche smurfen of beren.
Haar liefste speelgoed is op dit moment de "little people". Tekenen vindt ze ook nog heel leuk, maar is ze ook minder mee bezig dan een maand geleden.
Tijdens mijn ziek zijn heeft ze met haar pappa Pizza gegeten en sinds dien als ze een piepje hoort van oven, magnetron, wasmachine of vaatwasser roept ze heel hard: "Jaaaa, PIZZA!!" Ze scheen het ook erg lekker te vinden.
Met haar pappa in de stad is ze een zwarte piet tegen gekomen. Deze piet deelde cadeautjes uit en Elora heeft het er nog over. Ze vond dat zo interessant. Ik ben benieuwd hoe ze morgen gaat reageren. Ik hoorde van Daan dat ze erg verlegen was bij de Piet en niets zei en nauwelijks bewoog. We zullen wel zien morgen. Ik hoop dat ze haar Sinterklaas liedje zingt. Ik probeer hem telkens te filmen, maar het lukt niet zo best. Zodra ze de camera ziet, wil ze kijken naar de filmpjes erop en doet ze niet meer wat ze aan het doen was. Ik heb een klein stukje van het liedje kunnen filmen, maar het was zonder veel overtuiging. Ik hoop dat ik haar echte "Bonne bonne, gooie jege jege tonne" op film kan krijgen.
-
deuren
Nou na drie dagen drama met onze mini Linda Blair, heeft Elora haar buikgriep doorgegeven aan haar moeder.
Het was een weekend vol stress en vooral vol dweilen. Godzijdank dat Daan er wel tegen kan. Ik ben zo blij met hem!!
Ons kleine meisje is ook behoorlijk afgevallen. Gelukkig kan ze het hebben. En verder is ze al de tijd vrolijk geweest. Ondanks het vele spugen. Ze gaf ook zelf telkens aan dat ze wel weer naar haar bedje wilde en dat hebben we dan ook ingewilligd.
Gisteren was ze weer helemaal de oude toen ze bij Miema vandaan kwam. Ze is weer druk en levendig (al was ze niet heel rustig hoor, toen ze ziek was, maar wel rustiger)
Tot onze schok zagen we dat Elora nu dus deuren open kan krijgen. Ik vind het maar eng, want ze moet heel erg haar best doen ervoor en de kans dat haar vingers er tussen kunnen komen is groot. Ze staat namelijk op haar tenen om de deurkruk naar beneden te halen en dan staat ze niet stabiel. Zodra de deur een beetje open is doet ze haar vingertjes er al tussen om hem open te krijgen en ze hoeft maar één keer naar voren te leunen tegen de deur en haar vingers zitten er al tussen. Ik vind het maar eng allemaal.
Maar ja, wat moet ik? Moet ik het verbieden? Aan de ene kant ben ik er nog niet aan toe dat Elora al deuren kan openen, dan moet ik nog beter op gaan letten... aan de andere kant... zij is er duidelijk WEL aan toe... -
Exorcist
Nou Linda Blair had aantekeningen kunnen maken voor de film the Exorcist vandaag. Elora heeft behoorlijk gespuugd, de arme schat.
Het was echt hartverscheurend hoe vrolijk ze er nog bij was maar ook erg zielig tegelijkertijd. Ze wilde wel lekker geknuffeld worden. En toen ik verdrietig keek omdat ze zo ziek was, ging ze nota bene MIJ troosten. Wat een lief kind heb ik toch.
Maar even kijken het vannacht gaat. Voorlopig slaapt ze heerlijk. Alle knuffels zijn al weer uit de wasmachine maar we durven niet al haar knuffeltjes in haar bed te leggen, zodat ze niet weer in één keer zonder zit. Ze was erg verdrietig toen we haar vertelde dat "bunny" nog vies is. -
Spugen
"Oh mamma... vies", hoor ik uit Elora haar kamertje roepen. Verschrikt ga ik kijken.. het zal haar luier wel weer zijn. Ze heeft in de laatste twee dagen al haar slaapzakken ondergepoept. We gingen er van uit dat het haar tanden waren die nog steeds aan het doorkomen zijn (we zien nu de puntjes al zitten)
Maar tot mijn schrik had ze dit keer haar slaapzak niet onder gepoept... maar onder gespuugd. Behoorlijk van streek zit mijn kleine meisje tussen brokjes cornflakes en restjes tosti.
Er zijn dus twee dingen waar ik ABSOLUUT niet tegen kan... bloed en spuug. Bij het eerste kan ik nog op automatische piloot gaan en daarna moet ik echt even bijkomen... bij het tweede... dan ga ik gewoon kokhalsen.
Dus kokhalsend stond ik Elora haar bed en haar onder gespuugde knuffels af te halen. Door mijn reactie raakte Elora nog meer overstuur. Aan het eind van het verhaal heb ik Daan maar gebeld, omdat ik niet meer wist wat ik moest doen. Elora raakte helemaal in paniek als ik moest kokhalsen, maar het is niet iets waar ik iets aan kan doen. Hij is naar huis gekomen en heeft dus de boel voor me op geruimd (DE SCHAT). Ik voelde me zo ellendig en wist niet wat ik met Elora aan moest. Ze wilde eten en drinken, maar alles wat ik haar gaf (water en crackers) kwam er net zo hard weer uit.
Ik merkte pas dat het beter ging toen Elora zelf ging zeggen dat ze moest spugen. Want ze vond het wel interessant om te zien hoe ik met haar onder mijn arm heen en weer rende. Voorlopig hebben we haar al weer drinken kunnen geven... maar hoe het met eten gaat... ik weet het niet. -
Gaat ie?
Met een harde klap stoot ik mijn hand tegen de hoek van de tafel. "Au!!". Elora kijkt op van haar Lid Piepul (little people) en vraagt, "Gaat ie, mamma?" Ik proest het meteen uit... wat een opoe heb ik toch.
Zo bemoeid ze zich de hele dag met me. Als ik gaap vraagt ze meteen: "Mamma moe?" En als ik dan ja zeg, zegt ze "Soddy" (sorry) en word ik meteen uitgebreid geknuffeld. Heerlijk is dat. Het lijkt wel of ze steeds meer wil knuffelen en daar ben ik dol gelukkig mee.
Als ik haar nu ophaal van mijn tante kan ik al kleine gesprekjes met haar voeren. Ze vertelt me dat het "nice" was bij Miema en Opa 'Jeen' (Leen) en dat ze met de poppen gespeeld heeft of met het hondje "Vipuh" (viper). Als ze een blond meisje ergens ziet denkt ze dat het "Keddy" (Kelly, mijn nichtje) is, want die ziet ze vaak dinsdag bij Miema. Thuis vraagt ze om Appuhsap en een kaakje. Want dat krijgt ze bij Miema altijd. En verder is ze helemaal in de ban van mijn tante en mijn oom. Het is erg schattig.
Op dit moment vindt Elora het erg grappig om ons aan het "schrikken" te maken. Ze gaat er zo spontaan van lachen dat we maar mee doen in haar gekke spelletjes. Als we vinden dat het genoeg is (met wat dan ook) dan vraagt ze heel lief met één vingertje: "Een keer mamma, not (nog) een keer" en ze probeert het ook wel eens met "Jaatste (laatste) keer, mamma, een keer". Daarna heeft ze er ook vrede mee als het niet meer mag.
Ze komt ook steeds met dingen die ik haar niet geleerd heb. Zoals: "Slaap jekker (lekker)" of "Eet smjakejijk". Het is zo schattig omdat allemaal in de goed context te horen van haar.
Elora doet me af en toe aan een verslaggeefster denken. Ik noem haar mijn kleine narrator (verteller). Alles wat wij doen wordt door haar gebrabbel ondersteund. "Mamma haartjes kammen" of "Mamma eten makuh (maken)" Ik kan niets doen zonder een verslag van onze babbelkous.
Een hinderlijke gewoonte is dat ze altijd op een andere verdieping wil zijn dan ze is. Zijn we beneden aan het spelen wil ze naar "Bofuh" en zijn we boven aan het spelen wil ze liever "Neden" zijn. Het is gewoon een spelletje.
Onze arme poes Lily heeft het ook behoorlijk te voortduren met haar. Het beest wordt tegen de wil in gek geknuffeld. Heel schattig allemaal, maar Lily vindt het maar niets. Toch laat ze al meer toe dan vroeger en tolereert ze het hardhandige geknuffel van het mini bazinnetje wel tot op een bepaalde hoogte (dan rent ze hard weg)
We hebben vandaag bijna een half uur naar de vogels in de tuin gekeken. Elora heeft met haar pappa de zakjes met mezenbollen en pinda's opgehangen en nu is het een drukte van gevederd geweld in onze tuin. Elora staat soms hard op de ramen te bonzen en roept "Voguhs, kom maar eten maken!" Dit jaagt natuurlijk gelijk alles weg en ik heb haar geleerd dat ze heel zachtjes moet zijn. Wat erg komisch is want nu fluistert ze dus halfhard naar mij en naar de vogels.
Zondag gaan we een kijkje nemen in de Megastores. Ik hoop een piet tegen te komen, want ik ben er nog geen tegen gekomen. Dan merk ik wel ineens dat ik niet meer in het centrum van Den Haag woon, hier is het allemaal rustiger. Ik ben benieuwd hoe ze reageert. Het zal een beetje een generale repetitie zijn voor 6 December. -
Huishoudblues
Als mensen me vragen wat ik nu het moeilijkste aan het moederschap vind, ben ik altijd geneigd om te roepen: "Het huishouden". Ik ben echt een huisvrouw van lik-me-vestje. En Elora is kampioene in het rommel maken (dat heeft ze niet van vreemden). Als ik net klaar ben hoef ik me maar om te draaien en zie ik mijn dochter met een triomfantelijk gezicht tussen een grote bende van speelgoed en andere 'gestolen' dingen staan. Reclame folders liggen dan verspreid door de hele kamer en je kan een spoor van 'cijntjes' (rozijntjes) volgen op de vloer.
Binnen vijf minuten kan Elora een werkelijke ravage aanrichten en wat ik ook doe, ik krijg het niet opgeruimd.
Mijn nieuwe oplossing is: Minder spullen in de woonkamer. Ik ben begonnen met het speelhuisje weg te halen. Dat heb ik gedaan onder het mom van: Even weer een woonkamer voor mamma en pappa, in plaats van een speelparadijs. De trampoline staat er nog wel, maar daar moet ik ook op sporten, dus die is voor iedereen.
Ook heb ik het speelgoed gesorteerd in "boven" en "Beneden" speelgoed. Zodat niet alles meer door elkaar ligt. Want ik had heel braaf alles in kisten of op planken gezet, maar Elora komt gewoon overal bij en niets is veilig. Madamme kiest zelf wel waar ze mee speelt. En hoe meer keuze er is, hoe minder ze er actief mee bezig is.
Momenteel is alles waar ze mee speelt verliefd en zoent en knuffelt er op los. Ze brabbelt hele verhalen, waarvan ik de helft maar kan volgen, maar fantasie heeft ze voor tien.
Natuurlijk mopper ik wel op het huishouden, maar zijn dat stiekem niet de echte zorgen. Ik denk als ik eerlijk antwoord op de vraag moet geven, wat ik nu het zwaarst aan het moederschap vind, zou ik moeten zeggen "De zorgen". Vooral als ze ziek is. Maar ook al als ik twijfel of ik het wel allemaal goed doe. Niet dat ik me de hele dag zorgen loop te maken, beslist niet. Meestal (op die paar momenten na dat Elora de kolder in haar kop heeft en ineens van alles uit probeert) is het echt genieten met mijn kleine meid. -
Grote meid
"U zal wel merken dat nu uw kind wat beter kan communiceren, zij of hij minder drifbuien heeft" stond er doodleuk in een of andere baby nieuwsbrief.
"Nee mevrouw" sprak ik hardop tegen mijn computerscherm waar een denkbeeldige schrijfster zat, "Daar merk ik nu niets van... sterker nog, mijn kind lijkt juist driftiger te zijn geworden sinds ze kan communiceren.... ze probeert ons in ieder geval een stuk meer uit dan vroeger"
De tijd schenkt me geen genade en gaat in een rotvaart door. Ik probeer me als een idioot aan te passen aan alles wat aan het veranderen is, maar soms heb ik het gevoel dat ik berg-op in wind-tegen fiets. Wat gaat het hard allemaal en wat ben ik soms ongelovelijk moe.
Elora wordt zo groot en het gaat zo hard, ik blijf versteld staan. Het is leuk, maar ook eng en vermoeiend. Ik probeer alles zo goed mogenlijk aan te pakken en op te lossen en een goed voorbeeld voor haar te zijn. Maar soms is het gewoon even op... dan wil ik niet meer, dan wil ik gewoon even zielig zijn en in elkaar duiken. Maar dat kan niet... want daar is geen tijd voor.
We hebben Elora haar slaaptijd opgeschort naar 19:00. Ze slaapt nu overdag een stuk minder en heeft het met haar drukke gedrag echt nodig. Alles lijkt ook ineens weer nieuw en interessant te zijn en de regels worden gezellig nog eens uit getest of ze nog wel van toepassing zijn.
Tja... dingen veranderen ook mee. Zo mag Elora nu de telefoon vasthouden als ze met iemand in gesprek is. Ik weet niet hoe dat gegroeid is, maar ik zie er eigenlijk geen kwaad meer in. Zolang ze het wel voorzichtig doet. Het heeft ook zijn voordelen want nu kan ze hem ook wel eens voor mij pakken als ik hem nodig heb. Zo doet ze ook de lichten aan als ik het haar vraag (meestal is het wel even onderhandelen welke lichten aan en uit moeten) en ze helpt me met opruimen (om vervolgens de hele zooi weer overhoop te halen... maar ja... slak en zoutjes)
Ze gaat hele gesprekken en ook discussies met ons aan. Het woordje "Nee" mag wat mij betreft wel uit haar woordenschat worden geschrapt. Met fases probeert ze haar zin te krijgen door ijselijk te krijsen. Dit meestal als ze met andere kinderen heeft gespeeld die dit ook doen. En tegen de tijd dat we het er weer uit hebben, komt ze weer zo'n gezellig kind tegen.
Gisteren hadden we een drukke dag. We begonnen met een reunie van de pufclub. Ik schrok een beetje hoe groot Elora leek vergeleken bij de andere kindertjes. Ze is ook wel de oudste, maar ze scheelt maar 1 1/2 - tot 2 maand met de meesten, behalve met Norah die 3 maanden jonger is. Was Elora twee maanden geleden zoveel kleiner... of is ze nou zo groot? Als ik naar de foto's kijk, vrees ik het laatste. Al was ze toch netjes op de middenlijn volgens het consultatie bureau. Maar ze is wel weer gegroeid en behoorlijk ook. Ik merk het aan haar kleding.
Elora was zoals altijd wel weer de drukste. Ik heb me er maar bij neer gelegd. Ze voerde qua volume duidelijk de boventoon. Het is ook wel grappig om te zien af en toe, want het is een echte opoe, ze bemoeid zich met alles en iedereen.
Na de pufclub zijn we naar een feestje van Petra gegaan (die Elora Petera noemt) Het was erg gezellig en ik vond dat Elora het heel lang uit hield voor een kind dat overdag maar een uurtje had geslapen. Ze heeft heerlijk met haar speeltjes gespeeld en ging bij iedereen buurten.
Om 19:45 was het echt genoeg geweest, ze was kapot. Plots was er niets meer over van mijn vrolijke meisje en moest ze ineens overal heel zielig om huilen. Een pruillip en waterige oogjes waren voor ons de doorslag lekker naar huis te gaan.
Ik merk ook wel dat ze gisteren een heftige dag heeft gehad, want vandaag slaapt ze lekker bij. Ze kwam al moe uit bed en ligt inmiddels al weer 2 1/2 lekker te slapen. Gelukkig was ze wel heerlijk vrolijk toen ze vanochtend wakker werd. Daan en ik hebben ook weer smakelijk om haar kunnen lachen.
Toen ze mocht tekenen aan het tafeltje en Daan de tafel bij haar stoel aanschoef zei ze: "Goed idee pappa" en we moesten er hard om lachen. Ik merk dat ze veel uitspraken van Miema overneemt. Als ze iets wil roept ze naar me: "Kom maar gauw mamma" of "Kom eens hier". En soms pakt ze een boekje, die legt ze dan voor haar neer, gaat op haar buik liggen en zegt heel wijs: "Even kijken" waarna ze met haar vingertje langs de woordjes gaat. Dan zoekt ze de E of de M of de O of de 0 of de 6. Het is een lust voor het moeder-oog.
Ze is ook op de leeftijd gekomen dat ze probeert te onderhandelen. Ze kijkt graag of ze ergens een slaatje uit kan slaan. Haar liefste woord is op dit moment "Chocolaatje" en ze kijkt graag of ze iets van chocolade kan krijgen. Toen ze gisteren van 'Petera' een cadeautje kreeg die ze vol enthousiasme uitpakte, keek ze Petra heel lief aan en vroeg ze "meer?". Oeps... daar ga ik met mijn goede opvoeding.
Toch komt dank je wel er wel wat beter uit en gaat ze sneller mensen een handje geven als ik dat vraag. Maar soms weigert ze het gewoon. Ik probeer niet overal een strijd van te maken, want ik moet zeggen dat ik al behoorlijk wat strijd met haar moet voeren de laatste tijd. En dat is voor mij ook niet altijd even makkelijk. -
Oh kom er eens kijken...
Dit jaar is onze Sinterklaas test-run. Elora is al helemaal wild van Sinterklaas. Een vriendin van me zei: "Maar volgens mij doen jullie er ook heel veel aan".
Tja wat is veel. We hebben Elora laten zien wat een Piet is en wie Sinterklaas is. Ze mag naar het Sinterklaas journaal kijken en we zingen en draaien de liedjes. Maar het is niet alsof we de hele dag niets anders doen. Ze was ook al heel snel enthousiast. Ik had haar pas 1x laten zien wie de Sint was en toen riep ze al overal "Sinterkaas" bij.
Vanavond mocht ze voor het eerst haar schoen zetten. Of ze het mee krijgt dat weet ik niet, maar voor ons is het super schattig. Ze vond het in ieder geval prachtig om de wortel in haar schoen te steken. En het zag er ook aller-koddigst uit, zo'n worteltje in zo'n klein schoentje.
Met veel moeite en geduld heb ik alvast de pakjes ingepakt. Ze mag 5 keer haar schoen zetten hebben we besloten en van de zolder heb ik 5 little people dieren gehaald die ik eigenlijk voor vorig jaar Sinterklaas had gekocht. Maar ja toen had ze al zoveel gekregen dat ik het wel even goed vond.
Ze zien er niet uit, de pakjes, want ik kan niet inpakken. En ze zijn in kerst papier ingepakt, want ik was vergeten Sinterklaas papier te kopen. Allemaal goede punten voor volgend jaar als Elora zich er waarschijnlijk wel bewust van is.
Het allerschattigst vond ik toen ik vroeg aan Elora of ze een liedje wilde zingen voor Sinterklaas. En dan kiest ze voor Sinterklaasje bonne bonne bonne. Die vindt ze geweldig en hij klinkt ongeveer zo: "Sinterkaasje jege jege bonne, gooien jege jege bonne, gooien laatje, dank u wel .... (lange pauze) Sinterkaasje"
Ik ben zo benieuwd hoe ze morgen op het cadeautje in haar schoen gaat reageren. En hoe op de snoepjes. Helaas heeft haar vader de pepernoten soldaat gemaakt, onder het mom van... ze werden oud. Maar goed... weet zij veel... weer een leermoment voor volgend jaar :) -
Nee, mamma... au
Er is niets zo hartverscheurends als je kind die pijn heeft en jij kan er niets aan doen. Elora werd wakker van een hevige hoestbui. Zo erg dat ze er helemaal in paniek van raakte. Ik heb haar getroost, maar dat lukte nauwelijks, want ik denk dat haar keeltje pijn deed van het hoesten.
In blinde paniek jammerde mijn half slapende kind: "Nee, mamma, au" en ik kon haar niet helpen. Ik voelde me plots zo machteloos en nutteloos en het enige wat ik kon bedenken is zachtjes over haar ruggetje te wrijven. Uiteindelijk hielp dit wel en viel ze weer in slaap. Wat zijn dit toch rotmomenten zeg! -
Zwemdrama
Het is me pijnlijk duidelijk geworden dat ik geen moeder ben voor "dreumes-zwemmen". Gewoon vrij zwemmen met Elora vind ik heerlijk, maar zo gedwongen in een klasje met mijn dikke gat in een badpak is niets voor mij.
Wat een ellende, het begon al toen ik 's ochtends de zwemtas zocht die ik klaar had gezet. Hij stond al een week klaar omdat ik eigenlijk vorige week met Elora wilde zwemmen en het enige wat ik er verder in moest doen was schoon ondergoed voor mij en een boterham voor Elora. Nergens was de tas te vinden en Daan zwoer dat hij hem niet gezien had. Uiteindelijk vond ik hem aan de kapstok... een plek waar ik hem volgens mij niet heb opgehangen... dus toch Daan.
Al een tikkeltje gestrest ging ik dus de deur uit en liet spontaan de boterhammen op het aanrecht liggen.
Bij de zwemles aangekomen merkte ik dat de kleedhokjes voor groepjes waren... heerlijk, want ik ben gelukkig HELEMAAL niet preuts ofzo. Ik had wel mijn badkleding al onder mijn kleren, dus dat scheelde weer een rit gene.
Elora was de grootste van het groepje, want ze zat net op de valreep. Ze protesteerde hard als ik haar op haar rug liet liggen en wilde al helemaal niet van de kant af springen. En ik werd steed chaotischer. Ik kende de liedjes en de gebaren niet en als ik dacht een liedje te herkennen hadden ze een eigen versie ervan en kon ik als nog niet meezingen. De juffrouw was ook erg streng en ik voelde me nogal in mijn nek gekeken.
Na een half uurtje martelende zwemles wilde Elora nog zwemmen... maar dat kon niet want het andere bad was dicht en de volgende groep was al in het water. ARGL, aankleden dus maar. Alle aankleedkussens waren bezet, behalve een paar ergens achterin in een hoekje die op een heel laag bankje stonden. Met mijn gekke hoofd had ik Elora haar rompertje ergens anders laten liggen en ik dacht in de kleedkamer. Dus met kind in luier naar kleedkamer waar het ding ook niet lag. Uiteindelijk vond ik hem op een van de andere aankleedkussens waar ik haar had aangekleed.
Na 3 kwartier waarbij ik met een rood (bijna paars) hoofd van de hitte Elora moest aankleden en toen mezelf onder een handdoekje was ik het helemaal zat. Het hielp ook niet dat ik mijn beha bijna niet dicht kreeg over mijn klamme lijf omdat ik het wel allemaal snel probeerde te doen.
Strontchaggerijnig kwamen we alletwee thuis. Zelfs een belletje van haar opa en nanna konden haar niet opvrolijken en ze reageerde maar lauw.
Elora wilde beslist niet eten, terwijl ze normaal altijd heel veel honger heeft. Ze heeft met haar cornflakes zitten knoeien en toen ik een beker pap voor haar had gemaakt gooide ze die nijdig om. Ik ontplofte op dat moment en Elora schrok zich een ongeluk. Huilend (ik ook bijna) heb ik haar in bed gelegd. Ze viel meteen in slaap en ik hoop maar dat ze even blijft slapen want ik ben gebroken. Als ze nou maar niet van de honger wakker wordt. Ik mis mijn pyjama papjes, maar ja de winkels zijn momenteel gesloten hier omdat ze gaan verhuizen, dus ik moet nog even naar Leidschendam rijden voor de boodschappen. En ik weet niet of ik daar wel zo'n zin in heb op dit moment... *zucht*... volgende week gaan Daan maar lekker met haar naar zwemles. -
Pappa
Elora heeft de nieuwe gewoonte om iedere man "pappa" te noemen. Eerst deed ze dat alleen bij mannen met kinderen, maar nu heeft ze alle mannen "pappa" bekroond. Ik merk dat de meeste mannen er een beetje ongemakkelijk van worden en ik moet zeggen, ikzelf ook wel. Ik heb toch liever dat ze "pappa" binnen het gezin houdt, als is Daan toch ook wel duidelijk "Daddy".
Ze is nog steeds erg druk, zelfs voor haar doen en kletst ons de oren van het hoofd. Als ze beneden is wil ze naar boven en als ze boven is wil ze naar beneden. Ook haalt ze graag ongein uit. Niets is op dit moment veilig. Kastjes worden open getrokken, leeggehaald en hard weer dicht geslagen als ik niet constant op haar let. Maar dat is voor mij ook vermoeiend, want als ik al naar de wc ga weet ik niet wat voor een ondeugende dingen ze aan het uithalen is. Soms voel ik me meer haar bewaker dan haar moeder.
Aan de andere kant heeft ze ook zoveel schattige momenten. Ze is ineens veel aanhankelijker, wil veel gekriebeld worden en wijst ook aan waar (op haar hand, of in haar nek of op haar hoofd bijvoorbeeld) en ze vertelt me ook heel duidelijk waar ze wil dat ik haar kriebel. Het is erg snoepig.
Ik krijg meer knuffels en kusjes (al zijn het nog steeds vreselijke snottige kusjes) en vooral als ik net doe of ik huil wordt ik helemaal stuk gezoend en geknuffeld. Dan slaat ze haar kleine armpjes om me heen en wrijft ze met haar kleine handjes heen en weer, terwijl ze als een oude tante roept: "Ah... tom (kom) maar"
Ik ben ook erg onder de indruk van haar zinsopbouw, die wordt steeds beter en duidelijker. Vandaag toen we naar de zakdoekjes zochten riep ze heel koddig: "Tissue... where are you?" Erg leuk want de meeste zinnen die ze maakt zijn Nederlands. Ze wordt ook steeds beter met het bedanken als ze iets krijgt en zegt dan heel kranig: "Dankoejel". En toen ik haar vertelde dat ze haar hand voor haar mond moest doen bij het hoesten, ging ze overdreven hoesten en deed ze keurig haar handje voor haar mond. Weer smolt ik.
Hoe ondeugend ze soms kan zijn, ze is ook echt een lieve schat en ik ben super trots op haar. -
"Sjinterkaas"
Ja hoor, de Sinterklaas gekte is ook al toegeslagen bij onze dreumes. Ze roept de hele dag "Sjinterkaas" en "Zjarte Piet". Het is zo schattig. Laatst zong ze zelfs: "Sjinterkaas poentje schoentje", dus ik ben hard aan het oefenen. Momenteel zit ze naast me met een kleine teddybeer op haar knieen en zingt schuitje varen theetje drinken en beweegt ook hoe ik dat met haar doe. Zoooo schattig.
Ik ben benieuwd hoe ze straks gaat reageren als ze de Pieten 'live' gaat meemaken. En hoe ze op het hele schoentje zetten gebeuren gaat reageren! -
verbanden
Ondanks dat Elora de laatste tijd niet te genieten is, sla ik nog steeds stijl achterover met verbazing en trots. Wat wordt mijn kind toch groot en slim. Ze heeft een beter geheugen dan ik.
Om maar een voorbeeldje te noemen. Gisteren middag was ik even bezig op de bovenverdieping. Elora was moe, maar nog net niet moe genoeg om in bed te leggen. Even niet zo pedagogisch, (maar ik zat al de hele morgen met een kind die nergens zin in had) had ik haar voor de tv gezet met een dvd van de Freggles. Het dvdtje was nog niet begonnen of ze kwam al naar me toe rennen. "Oh mamma... tijk... PINO!!" Dus ik nog "No sweety, those are Fraggles", want ik hoorde duidelijk Freggel liedjes uit mijn slaapkamer komen. maar ze bleef terug komen en roepen dat Pino op tv was. Dus ik kijken... en idd... er was iets gebeurd met de afstandsbediening waardoor hij naar 'gewone' tv was gegaan en daar was sesamstraat. De dvd speler stond nog aan, daarom hoorde ik wel de Freggles, maar je zag sesamstraat.
Ik heb de dvd uitgezet en we hebben samen even Sesamstraat gekeken. Ze was druk aan het vertellen bij alles wat ze zag. Bert en Ernie hadden ballonnen en ze wilde er ook wel een. "Mamma pakken?" vroeg ze nog hoopvol. Toen kwam er een zielig stukje over een kindje die haar opa kwijt was. Het kindje moest huilen en keek naar een ondergaande zon. Elora was zo moe dat we het niet hebben afgekeken.
's Avonds vlak voor het eten mocht ze nog een keer tv kijken, ook omdat de eerste keer maar zo kort was en ik wel heel even mijn handen vrij wilde hebben. Ik zapte wat rond en op nederland 1 was Sesamstraat bezig. Elora riep nog voor ik iets kon registeren: "Oh mamma, huilen!" en toen ik keek was het de ondergaande zon van het stukje met het huilende meisje. Ik stond echt paf dat ze dat nog wist. De aflevering van Sesamstraat was het zelfde als die van de ochtend.
Zo zijn er regelmatig van die kleine dingen waar ik me over verbaas. Dat ze weet wie Mickey Mouse is (en dan ook echt Mickey MOUSE) Dat heeft ze niet van mij. Ik ben wel een disney fan, maar Mickey vind ik niet zo bijzonder en daar hebben we niets van. Vroeger hadden we een rompertje voor Elora ervan, maar dat is al zo lang geleden. Ik weet ook niet of ze het bij mijn moeder heeft geleerd, maar die heeft het volgens mij ook niet heel vaak over Mickey Mouse.
Of toen ze met de kerststal van de little people aan het spelen was... Ik wissel de poppetjes vaak af en ik had het stalletje al heel lang niet meer gegeven (het maakt een muziekje en dat probeer ik vaak toch een beetje te mijden want anders wordt het dertigduizend keer afgespeeld) Bij het stalletje zit ook een Maria. Ik kan me nog herinneren dat ik maaaaanden geleden eens tegen Elora heb gezegd dat Maria de mamma was van het babietje. Nu zat ze te spelen met Maria en zei: "Hawwow mamma". Ik dacht nog even dat ze het tegen mij had, tot ze het poppetje aan me voor kwam stellen. Het was ook meteen haar favoriet.
Ze begint ook steeds meer verbanden te leggen met emoties en dingen die ze wel en niet mag doen. Vooral 'boos' is momenteel erg in de trek. Eerst was het verdrietig, en dat noemt ze "huilen", maar boos is echt boos. Als ze maar iemand ziet fronsen (voornamelijk in boeken) zijn ze meteen 'boos'. Het is een grappig gezicht als ze zelf even laat zien dat ze boos is.
Ook vertelt ze nu wat ze niet mag doen. Ze is weer een tijdje in een 'gil-fase' geweest (dat begint nu gelukkig af te nemen) en dan corrigeert ze zich zelf al en zegt "Niet gillen".
Eergisteren zat ze in bad toen haar vader thuis kwam. Ik stond net in geuren en kleuren te vertellen hoe vermoeiend ze was geweest aan haar vader die in een andere kamer was. Daarbij maakte ik een "Argl" geluid ter demonstratie van hoe ik me op dat moment voelde. Elora keek me bestraffend aan en zei, met haar vingertje heen en weer zwaaiend, "Niet gillen mamma!" Oh ik smolt gewoon. Ik heb haar ook maar gelijk gegeven.
Ze is momenteel vermoeiend en dwars, maar toch doet ze ook weer zoveel dingen waardoor ik helemaal smelt. Grappig dat een kind zoveel contrasten kan hebben. En grappig om te zien dat moederliefde toch sterker is dan moederfrustratie. -
mamma is een beetje boos... op de wereld
Terwijl Daan en Elora de trap afdrentelen hoor ik Daan uitleggen: "Kom maar lieverd, we gaan naar beneden... mamma is een beetje boos... op de wereld" Mijn boze bui is gelijk weer verdwenen en ik moet er hard om lachen.
Maar ik heb het niet makkelijk de laatste paar dagen. Veel slaap krijg ik niet en Elora is echt om achter meerdere lagen behang te plakken. Ze is extra aanwezig en doet alles wat niet mag. In een uur tijd had ze haar doosje rozijntjes door de hele gang verspreidt (na meerdere waarschuwingen van: SIT DOWN WHEN YOU EAT!) Ze had mijn grote vuilnisbak omver gegooid en overhoop gehaald, haar speelgoed van de trap afgegooid en de hele wasmand leeg getrokken. Fijn als je even bezig ben.
Toen ze met haar ondergekotste konijntje liep en ik hem afpakte ging ze klagelijk huilen. Toen ze het konijntje vergeten was ging ze huilen omdat haar nijntje koekje gebroken was en ik deze niet kon maken.
Ze is of extreem (en lichtelijk irritant) vrolijk en praat opgetogen met een stem die nog luider is dan normaal... of ze is chaggerijnig en dreinerig. En het wisselt elkaar ook heel snel af. Ze wil de hele dag vermaakt worden en daar heb ik ook niet zo veel zin in.
Verder heeft ze een enorme zware hoest waarmee ze me na het spuugincident dus de hele nacht wakker houdt. Ze is zelfs hees, wat wel heel schattig is. Ook druipt er vanalles uit haar neus, waar ik ook al niet veel vrolijker van word.
Ik ben moe en ik ben blij als het straks weekend is... dan is even iemand ander "on snot-duty" -
Slechte moeder
Soms voel ik me echt een vreselijke moeder. Het is soms moeilijk om te beslissen wat het beste voor je kind is... vooral als ze ziek zijn.
Elora is al sinds zondag nacht aan het pruttelen. Ze slaapt niet goed en is een beetje ziek. Het is zo zielig allemaal. De eerste nacht, zondag, schrok ik me een ongeluk want ze begon ineens heel hard en heel zielig te huilen. Ik wist niet wat mis met haar was en Daan ook niet. Na haar een aantal keer getroost te hebben is Daan haar gaan troosten. Hij kwam met Elora als klein pakketje misere terug en legde haar tussen ons in op het grote bed.
Ik vond het geen goed idee om haar tussen ons in te laten slapen, dan zou niemand een oog dicht doen. Elora was het niet gewend en wij ook niet.
Met pijn en moeite heb ik ons tweede logeerbedje (het eerste staat bij Miema) de kamer in gesleurd. Het bedje hangt met kabelbindertjes aan elkaar... maar het werkt nog wel.
Elora werd het leeuwendeel van de nacht om de 10 minuten wakker. Dit had ik met haar nog nooit meegemaakt (zelfs de eerste twee dagen van haar leven met de slechte borstvoeding sliep ze tenminste nog een half uur) en rond een uur of drie had ik het gevoel dat ze 'erop sliep' om even mijn stem te horen. We hebben haar toen in bed gelegd en idd sliep ze ineens wat beter (nog niet goed hoor, maar wel zo'n 45 minuten ipv 10 minuten achter elkaar)
De volgende dag was ze bij Miema een beetje van streek. Ze was ook niet zo lekker en heel moe en dan is het spannend als je ineens een andere oppas krijgt.
Die avond was het weer feest, alleen besloten we haar dit keer in haar eigen kamer te laten slapen. Ik heb haar 1x getroost en daarna heb ik haar even laten morrelen. Het werkte idd, want ze is maar 2 keer even wakker geweest in de nacht (allen in de vroege avond was het dus een bal)
Ik was helemaal blij dat ik er toch goed aan had gedaan, want mijn kind was een stuk uitgeruster... tot ik zag dat er dus een kleine oranje vlek in haar bed zat. Mijn kind was in de nacht over haar nek gegaan en het was mij niet eens opgevallen. Ik voelde me zo rot en voelde me zo'n slechte moeder.
Vannacht wist ik het dus echt niet meer... ik wilde Elora dus niet wakker houden door haar telkens te gaan troosten... maar ik wilde ook niet dat als ze moest spugen dat ze de hele nacht in een vies bedje zou slapen... Ik heb dus erg slecht geslapen en bij ieder kuchje van Elora was ik wakker. In de hoop dat als er iets was ik het zou horen.
Morgen is de zwemles, maar ik weet dus niet of het wel zo verstandig is om te gaan. Natuurlijk maak ik mezelf weer vreselijk onzeker over de dingen. Wat is nu wijsheid? Zal ik haar nog een dagje thuis houden, want ze is nog steeds erg verkouden en gisteren had ze zelfs nog een beetje verhoging? Maar ja, dan ga ik ook niet met haar zwemmen.
Ik kijk het vannacht wel even aan. Maar in mijn eigen hoofd doe ik het toch niet goed, lol, want als ik niet ga zwemmen baal ik dat ik niet met haar ga zwemmen en als ik het wel doe voel ik me weer een slechte moeder omdat mijn kind niet gezond is... *zucht* ik maak het mezelf soms wel moeilijk -
Halloween
Een beetje afgepeigerd wil ik toch even een verslagje doen van onze 'halloween-vrijdag". Wat ebben we een super dag en avond gehad. Het beloofde een drukke dag te worden want eerst moesten we nanna en opa weg brengen naar het vliegveld. Mijn ouders gaan 7 weken op vakantie en daar heb ik het stiekem best moeilijk mee... dus ik had voor de avond ook een druk programma.
In de eerste instantie zouden we een rustige Halloween vieren dit jaar. Elora is nog klein en ik dacht... ach laten we maar niet zo veel er aan doen. Vrienden van ons zouden langs komen om te roleplayen. Maar stiekem begon het toch te kriebelen.
Tot mijn grote vreugde vertelde mijn vriendin Marinka dat ze niet zo veel op Halloween zou doen en dat ze dat toch wel jammer vond. "Kom je toch naar ons toe?" riep ik meteen, "Dan gaan we trick-or-treaten met onze kids". Ik had er meteen weer helemaal zin in. Omdat er in onze buurt vorig jaar niet zo veel gebeurd was met Halloween en er onverwachts ineens een klein groepje kinderen voor mijn deur stond, had ik voor dit jaar posters met een pompoen gemaakt en uitgedeeld. De mensen moesten deze op hun deur plakken als de kinderen mochten komen kloppen voor snoep.
Een dag of twee voor Halloween reageerde een andere forum vriendin zo enthousiast op ons Halloween idee, dat ik zoiets had van "Joh dan komen jullie toch ook?" The more the merrier, vooral omdat ze een super schattig zoontje hebben van Elora's leeftijd.
Nadat ik verdrietig wegreed bij schiphol 's ochtends zijn we Marinka en haar dochterje Lilah gaan ophalen. Lilah is iets ouder dan Elora, maar dat is zo'n lief klein popje dat je het nauwelijks aan haar kan zien. Vooral naast onze Hollands Glorie.
Daan, Elora en ik stonden onder aan het hoge portiek van Marinka en Lilah te wachten toen Elora begon te roepen: "Jija (lila) wabeje (waar ben je) ?" En telkens als Lilah haar naam hoorde zei ze: "Jaha?" Het was zo schattig dat Daan en ik er van moesten proesten.
Het was ook love at fourth sight voor onze dames. Er werd geknuffeld en gezoend, ze riepen elkaar om de zoveel minuten en ze waren echt helemaal hotel de botel. Ik geloof dat ik nog nooit zo verterderd ben geweest als deze vrijdag.
Thuis aangekomen gingen de dames samen naar de speeltuin. Na een kleine onenigheid tussen de ladies over de pop, was alles weer koek en ei. Na het speeltuin bezoek moesten onze oververmoeide dames echt eventjes een dutje doen. We hadden Elora in onze kamer gelegd en Lilah in de kamer van Elora. Elora was zo moe... die was meteen weg. Maar Lilah kon niet wennen aan het vreemde bed en het arme wurm heeft de hele dag niet geslapen. Ik bleef me verbazen hoe een kind die niet had geslapen zo lief en gezellig kon zijn.
Toen Elora weer wakker was kon de pret weer beginnen. Er werd samen getekend en in Elora haar huis gespeeld en de dames waren echt aan het ravotten. Je merkte ook dat ze soms samen kattenkwaad aan het uithalen waren en wij konden alleen maar genieten van de ondeugende grietjes.
Zo rond etenstijd kwam ook Kayden erbij. In de eerste instantie was hij onder de indruk van twee van die giebelende meiden, maar na een tijdje begon hij al helemaal los te komen. Het is ook zo'n lief en hartelijk kereltje.
De chaos brak een beetje los toen iedereen in zijn kostuum gehesen moest worden. Overal liepen er mensen met kinderen en het was een dolle boel. Ondertussen werd er om de 5 minuten aan de deur gebeld omdat er al kinderen waren begonnen met de ronde te maken.
Na en tijdje hadden we een lieveheersbeestjes-prinses (Lilah), een beertje-bruin/ tijgertje met het schattigste zwarte neusje ooit (Kayden) en een pompoentje (Elora) in onze voortuin staan.
Elora, die van een afstand altijd erg dapper is, riep naar de kinderen die verkleed waren: "Hawwow pook (hallo spook) Hawwow monstah (hallo monster". Maar toen deze kinderen dichtbij kwamen riep ze heel hard: "Nee nee nee" en rende snel naar binnen.
De moeders gingen met de twee dreumessen en de net-peuter op stap. Ons groepje kids was echt het meest aandoenlijk omdat ze de kleinste waren van alle kinderen die er rond liepen. Je merkte dit ook aan de reactie van de mensen die de deur open deden.
Kayden nam het voortouw met op de deur kloppen. En zodra hij had geklopt renden de dames naar voren en rende hij snel naar achteren. Na een paar huizen hadden ze ook door dat ze snoep kregen en ze gingen steeds vlotter van huis naar huis.
Lilah kwam telkens alles wat ze had keurig in het tasje gooien. Elora probeerde zo veel mogenlijk in haar mond te proppen (die dacht natuurlijk.. ik krijg dit soort dingen bijna nooit... straks pakken ze het af, hihi) Kayden koos ook heel netjes de rozijntjes ipv het spekje. Elora kon erg moeilijk kiezen als er verschillende snoepjes waren. Als een echte connoisseur hing ze boven de bak en wist vaak snel een snoepje voor ieder handje mee te nemen als ik niet waakzaam genoeg was. Gelukkig wilde ze het leeuwendeel ook wel inleveren, alleen de spekjes likte ze snel aan.
Wat was het een gezicht, die optoch van de mini-beer, het mini-lieveheersbeestje en de mini-pompoen. Ik liep er als een gesmolten poelje moeder bij.
Onderweg kwamen we langs het speeltuintje die Elora in het donker herkende. Ze rende gelijk de glijbaan op, maar ik merkte toch wel dat ze het spannend vond in het donker want ze wilde spontaan een handje.
De monsters en spoken vond Elora ook duidelijk wel spannend. Kayden en Lilah waren soms ook wel onder de indruk van de grote kinderen, maar niet omdat het monsters en spoken waren. Ze gingen er gewoon tussen staan. Elora bleef echt uit de buurt maar ging wel naar ze roepen van een afstand. Ze is zo bezig met die spoken en monsters...
Na een huisje of 10 zijn we toch maar weer naar huis gegaan. Het was erg koud en het was best een lange toch voor 3 van die kleintjes. Vrolijk renden ze achter elkaar en weer smolt ik.
Eenmaal thuis gekomen werd er ook druk gespeeld. Ook Kayden kwam helemaal los en hij kan zo heerlijk schateren die knul. Elora was duidelijk ook helemaal weg van Kayden want ook met hem gierde ze het uit. Het was echt een leuke combinatie van kids.
Toen de kinderen lekker waren uit geraasd hebben we ze op bed gelegd en hebben we tijd voor de volwassenen genomen. Het was echt ontzettend gezellig en ik vond het echt een Halloween om op terug te kijken.
Omdat ik (geit) natuurlijk weer eens mijn fototoestel kwijt was heb ik niet kunnen fotograferen, dat heb ik aan Marinka over gelaten. Ik ben zo benieuwd naar de foto's!! -
Monster
Vaak vraag ik me af "Doe ik het wel goed met Elora?" Het is een belangrijke vraag en ik vind dat ik die mezelf ook moet blijven stellen. Meestal ben ik wel tevreden met het antwoord dat ik mezelf kan geven... maar soms heel soms zijn er van die momenten waardoor ik het gevoel heb dat ik alvast een spaarpotje moet aanmaken voor Elora's therapie als ze wat groter is.
Zo hadden we laatst weer zo'n moment. Halloween ligt op de loer dus van achter de schotten op zolder had ik al het engs wat ik kon vinden gepakt. Een aantal dingen waren niet eng maar wel lekker in thema (pompoenen, grappige heksjes etc) maar een van de dingen die ik vond was een schuimrubbere schedel. Best een creepy iets dus.
Omdat ik het nog niet in het huis wilde hebben had ik de schedel nog even onder in een doos laten liggen en die had ik wel mee naar de kamer genomen, maar om het hoekje bij de keuken gezet.
Elora was zoals altijd druk brabbelend aan het spelen en ik was de vaatwasser aan het uitruimen. Haar gebrabbel gaat dan vaak wat langs me heen, maar plots ving ik iets op.
"Oh monstah, sjapuh monstah (slapen monster)" Elora was druk bezig in haar huisje en ze had iets in haar armen. Toen ik het wat beter bekeek zag ik dat ze de schuimrubbere schedel uit het doosje had gevist en ze liep ermee of het een baby was. Ik wist even niet zo goed hoe ik hier op moest reageren.
"Mamma, tijk (kijk)" zei mijn kleine meisje vol trots, "Lowa (Elora) monstah sjapuh!" De scheder werd geknuffeld en vertroeteld, hij kreeg te eten en werd netjes naar bed gebracht.
En toch... toch kreeg ik het idee dat ze hem wel een beetje eng vond. Ik deed er heel luchtig over en gaf het monster een gek stemmetje om hem wat minder spannend te maken. Ik kan ook niet precies vertellen waarom ik dacht dat ze hem eng vond, want normaal laat ze het echt weten. Maar er was iets in haar lichaamstaal... ze doet toch anders met al haar andere 'kinderen'.
Toen ik later het boekje van Pipo aan het voorlezen was en er een wolf met een kip op een plaatje stonden... zei mijn kind ineens "Ow mamma... deze eng!"
Ik snap er helemaal niets meer van. -
Boos
Elora is boos... op mij. Waarom weet ik niet helemaal maar ze mekkert en zeurt en griept. Ook is ze ontzettend moe en ik schat het een beetje verkeerd in wanneer ze weer naar bed moet.
Om de ochten gezellig te laten verlopen neem ik haar mee naar het tuincentrum. Daar kopen we 2 grote pompoenen in de aanbieding, want die ga ik snijden voor Halloween. Dat is een kleine traditie die ik er in wil houden. Ik ben namelijk geen koekjes-bak-moeder, dus ik moet andere dingen bedenken om jeugdherinneringen voor mijn kind te creeëren. (hihi)
In het tuincentrum zit ik me af te vragen of ik een clone heb meegenomen en niet mijn echte kind. De hele rit zegt ze geen woord en stil zit ze naar al het pracht en praal om zich heen te kijken. De kerstspullen zijn namelijk al opgezet. Voor ons ligt een groot dorp van minihuisjes, waarin kleine poppetjes sleetje rijden, spelen en sneeuwballen gooien. Het is een lust voor het oog. Elora kijkt er met grote ogen naar en zegt geen woord... mijn kind... zegt geen woord????
Dan komen we bij de zingende pinguins, weer is Elora er stil van. Pas bij de uitgang als we de pompoenen (die een ton wegen) uit de auto hebben getild en het wagentje hebben terug gebracht, komt ze weer tot leven.
Alles gaat goed tot we thuis komen. Ze wrijft in haar ogen en gaapt, maar toch wil ik haar eerst wat te eten geven, want als ik haar nu in bed leg wordt ze snel wakker van de honger. Brood wil ze niet, cornflakes ook niet... Elora wil een papje. En ze wil rustig op de bank zitten... tot dat ze na haar papje ineens de schommel ziet.
"mamma, schomme mije?" vraagt ze eerst lief. Maar ze is moe en moet naar bed. Als ik haar nu in de schommel heis is het straks drama om haar weer in bed te krijgen. Dus ik zeg dat ze strakjes mag.
Met de zieligste stem die ze kan opbrengen vraagt ze nog een keer: "Schomme meije mamma?" en daarna barst ze in dikke tranen uit. Omdat ze zo moe is, is haar verdriet echt en het breekt mijn hart een beetje. Maar... ondanks dat ze moe is mag ze niet zeuren of huilen om dingen.
Dus ik bedenk een compromis. "Als je naar boven gaat naar je kamertje, dan zal mamma even voor schommel spelen" en dapper begint mijn dreumes vlot naar boven te klimmen. Ik moet haar halverwege de trap ineens een handje geven, alsof ze bang is dat ik niet mee ga. In haar kamer pak ik haar bij haar middel en zwaai haar tussen mijn benen heen en weer, terwijl ik schommelen-mije zing. Elora kan weer lachen en als ik haar op de commode leg begint ze alvast zelf haar slaapzak aan te trekken. Want ze is echt heel erg moe. -
Elora weer thuis
Ze is veel uit logeren geweest onze kleine meid. Het kwam me wel goed uit want ik ben zelf geveld door een nare buikgriep, dus een beetje rust was geen overbodige luxe. Toch mis ik haar enorm als ze er niet is.
Rond een uur of 8 's avonds komt mijn kind thuis. Ze is naar een kinderfeestje geweest en heeft er nog steeds geen genoeg van. Onze dreumes is helemaal hyper en als Nanna, die haar brengt afscheid neemt, worden de nodige tranen gelaten. Elora wil namelijk mee... haar middelste naam is nooitgenoeg.
Maar al snel weet ik haar te lijmen met een boekje op de bank. Tijdens het lezen bespeuren mijn neusgaten een naar luchtje van regio luier en daddy is zo lief om even de luier te verschonen. Bij daddy vindt ze het namelijk wel leuk... als ik het doe dan kijkt Elora hoe gek ze me kan krijgen door naar luiers en poepbillen te grijpen en vervolgens naar mij.
Ze mag mee naar boven, dat is altijd feest, want voordat ze naar bed gaat mag ze altijd op het grote bed en daar is ze graag. We kunnen haar sowieso niet meteen in bed leggen, ze is zo opgewonden en hyper actief dat dat alleen maar averechts werkt. Nee Elora moet eerst afkicken van haar drukke paar dagen.
Op het bed mag ze met een potlood (we hebben onze les geleerd van pen) en een stukje papier tekenen. Ik blijf me verbazen over hoe Elora haar potlood vasthoudt, want dit doet ze als een volwassene. Niets vuistje, gewoon tussen wijsvinger, middelvinger en duim. Dan vertelt ze er heel wijs bij wat ze tekent en wij moeten ook voor haar tekenen. Dit probeert ze dan over te trekken en weer zit ik verbaasd toe te kijken.
Eindelijk is het dan toch tijd voor bed. Eerst krijgen we nog even een zwak protest, maar als ze eenmaal in de slaapzak is gehesen en ze zit bij me op de schommelstoel op schoot is het goed. Mamma leest nog even een boekje voor en ik voel me even intens gelukkig als mamma. Elora bemoeid zich nog een beetje met de tekst, maar is volgens mij blij als ik aan het slaapliedje begin.
Ze mag zelf het lichtje uitdoen en dan leg ik haar in bed. Dankbaar mompelt ze: "Lowa (Elora) sapuh (slapen)" en voordat ik muziekdoosje heb opgewonden en op mijn tenen de slaapkamer verlaat, slaapt mijn kleine meisje al. -
slapeloos
Het lukt Elora maar niet om in slaap te vallen en dat krijg ik te horen ook. Ze was voor haar doen vanochtend vroeg wakker (7:45 terwijl ze normaal pas tussen 8:30 en 9:15 wakker wordt). Het vervelende is dat ze ook gisterenavond maar niet in slaap kwam en pas om 21:30 was het helemaal stil in het kamertje van mijn dochter.
Zo werd ze vanochtend dus moe wakker en zat maar in haar ogen te wrijven en te gapen. Maar slapen... ho maar.
Toen ik haar in de eerste instantie om 11:00 in bed had gelegd omdat ze over haar eigen benen struikelde van vermoeidheid, moest ze daar heel hard om huilen. Normaal gaat ze gewoon naar bed dus ik merk dat ik het vervelend vind als ik haar huilend neerleg. Na een half uurtje luidruchtig mamma geroepen te hebben, had ze me eindelijk zo ver dat ik haar er toch maar weer uithaalde. Dan nog maar even spelen. Een uurtje dan nog... maar ze werd steeds vervelender en bleef maar gapen. Om 12:20 heb ik haar weer in bed gelegd. Elora probeerde me eerst weer over te halen door hard mamma te roepen.
Toen dat niet lukte ging ze over op andere tactieken. Hard lachend vertelde ze me door de dichte deur over alle beestjes in haar kamer. "oh mamma, tijk (kijk) Tiggah (Tigger/ Tijgertje)" en "Oh mamma... tijk es... nijntje!! Mamma leesuh? (lezen) Ja? Elora uit? Ja??"
Daarna kwam de post binnen en besloot ze het over een andere boeg te gooien. De brievenbus klinkt namelijk of er iemand binnen komt. "Daddy?" riep ze hoopvol. "Mamma, daddy??" Maar ik gaf stug geen antwoord... ze moet toch echt slapen.
Nu ligt ze als een gevangene in haar bedje en ratelt met haar speen langs de spijlen van het bed. Oh... ze heeft de speen nu een gooi gegeven en ligt vervolgens om haar speentje te smeken... och och... dat kind van mij! -
fantasie
Elora zit op de grond in de slaap kamer te spelen met haar grote nijntje blokken. Ze 'rolt' ze over de grond en roept dan willekeurige cijfers die in haar opkomen. "Een".. "Viejah"... "Vijf".
"Wat zit ze nu toch te doen?" vraag ik aan Daan. "Volgens mij zit ze te rollen met haar 'dobbelsteen'" antwoord hij. En idd daar lijkt het wel op. Wat apart dat ze daar nou ineens mee komt. Wij hebben dobbelstenen voor onze roleplay hobby, maar meestal doen we dat nadat zij naar bed is gegaan. We hebben het haar wel eens voor gedaan, maar dat is echt al weer enkele maanden geleden... ik vind het bijzonder dat ze dat nog weet. En vooral dat ze nu op haar manier daar mee bezig is met dingen die helemaal geen dobbelstenen zijn maar er alleen maar een beetje op lijken.
En zo zijn de blokken dobbelstenen of ze zijn al weer een toren.. en als de toren wordt omgegooid dan zijn de blokken ineens ijsjes. Als ik dan vraag welke smaak zegt ze heel resoluut "ChocoLA" (want de LA wordt altijd net iets harder en duidelijker uitgesproken. Ze stopt mij ook als een ware moeder een ijsje toe en zegt vertrouwelijk: "Mamma, tijk (kijk), ijsje... Mamma pwoefe (proeven), lekkah (lekker)" Natuurlijk ga ik helemaal mee in het spel en Elora maakt smak en "hmmm" geluidjes terwijl we smikkelen van haar denkbeeldige chocolade ijsje. We zijn er op vooruit gegaan in de denkbeeldige ijs wereld want voorheen kreeg ik vaak ijsjes met vis of kaas smaak, omdat ze dat als enige kon bedenken.
Op dit moment is Elora in de ban van spoken en monsters. We moeten erg uitkijken wat ze ziet op tv of wat we zeggen tegen elkaar. Ze ziet en hoort echt ALLES. Zo is ze sinds kort helemaal weg van the Hoobs. Ze heeft het pas 3x gezien en na 1x wees ze al naar de tv de volgende dag en vroeg of Hoob weer op mocht. Ik had echt geen idee wanneer het programma zou zijn maar ze was echt teleurgesteld toen ik zei dat het later moest.
Bij een van de afleveringen hadden ze het over een reus. Er kwam een tekenfilmpje met een enge reus met drie ogen en Elora zei: "Oh mamma, monstah (monster)". In de eerste instantie verstond ik haar niet want het is niet een woord die we haar geleerd hadden en ineens had ik hem door. Waarschijnlijk is dat een woordje die ze bij oma en opa heeft geleerd dus dat is dan zo leuk om terug te horen zo maar uit het niets. Ze wijst ook van allerlei dingen aan als spook en wil graag dat we spook spelen of dat zijn voor spook mag spelen. Ook het liedje "ik ben een spook" van Nijntje is helemaal favoriet. Ze zingt ook de hele dag: "It (Ik) spoot (spook), it oot (Ik ook), spoot, spoot, spoot" Het is erg grappig.
Soms is ze ook wel mijn kleine spookje. Momenteel probeert madamme sinds een paar dagen haar zin te krijgen door te gaan huilen. Helaas voor haar werkt dit averechts en krijgt ze helemaal niets meer als ze gaat jammeren (hooguit een one way ticket to her bed als ze moe lijkt)
Ze is ook wel een beetje zielig moet ik eerlijk toegeven. Het arme schaap zit weer volop in de tanden hel en al weer een tijdje. Nare zure ontlasting, dan heel veel en dan weer een hele dag niet en ze kwijlt alsof ze in de keuken van een drie sterren restaurant rondloopt. Ook wil ze alleen maar pap en cornflakes en zachte hapjes voor het avondeten. Het is een ramp. Ik ben blij als die krengen eindelijk door zijn.
Haar stem geluid is nog steeds op een vreselijk volume. Ik denk ook dat ze daarom soms zo vermoeiend is. Het is namelijk best pittig als een kind de hele dag heel hard praat. Want aan haar gedrag kan het niet liggen dat ik 's avonds uitgeput op de bank neer stort. Tuurlijk is ze soms best ondeugend en de grenzen worden constant verlegd, maar toch is ze behoorlijk gehoorzaam en redelijk zelfstandig. Ik kan ook erg met haar lachen. Maar ze is en blijft de hele dag aanwezig. Ze praat hard en enthousiast, heel aandoenlijk, maar ook wel heel vermoeiend. Ze is ook de hele dag in de weer en vraagt wel veel om aandacht. Meer door dingen te komen laten zien en dan verwacht ze het zelfde enthousiasme als dat ze toont. Je hoeft haar niet te helpen en je hoeft niet eens altijd met haar te spelen... maar ze wil bewonderd worden. Ze wil laten zien wat ze kan en dan het liefst honderd keer per uur. Ze rent en danst en zingt en lacht en soms jengelt ze ook. Het is een kleine wervelstorm die met 2 paar schoenen, een handje vol little people en wat reclame post een ware post-apocolyptische setting van mijn huiskamer weet te maken. Maar alles is even mooi en even speciaal. Om het minste en geringste roept ze: "Wow, mamma, mamma WOW!" en dan vreet ik haar weer helemaal op. Ze leest boeken voor aan me en ik sta paf over hoeveel ze al weet.
Ze kan ook al heel wat communiceren, al heeft ze soms wel ondertiteling nodig. Ik heb niet echt vergelijkings materiaal dus ik weet niet of het de leeftijd is, maar ze spreekt nog veel dingen verkeerd uit. Meestal is het half goed en moet je even goed luisteren naar wat ze zegt. Zo zijn de woorden lachen en dragen bijna het zelfde in het Eloriaans. Lachen is jachen en dragen is jaaaagen. Ik merk dat de mensen die om haar heen zijn haar ook beter vestaan dan anderen, maar ik moet bekennen dat ze het soms wel vijf of zes keer moet herhalen voor ik haar begrijp. In de ergste gevallen moet ze het me zelfs even laten zien. Als ik het dan eenmaal weet is het ook heel logisch, maar ook ik heb mijn Eloriaans-Nederlandse woordenboek zo nu en dan nodig.
Wat ik ook leuk vind is dat ze steeds beter wordt met kiezen. Ze weet heel goed wat ze wil. En o-wee als ik iets anders bedenk dan wat zij in haar gedachten had, dan kan ik hoogst waarschijnlijk een ram voor mijn hoofd krijgen.
Zo is het een strijd met tekenen. Ze wil de hele dag tekenen. Eerst roept ze dan:"Teken [tekenen], bejenou?" dan: "Pehen [pen]? Benje?, of "Pensul [pencil]?" en tot slot als ze een schrijf object heeft gevonden (of eigenlijk gejat) dan gaat ze op zoek naar "Papuh" [paper / papier]. Vandaag kon ik haar uit de kast vissen (Ze was al 1 plank om hoog geklommen) om dat ik het pennenpotje wat hoger had gezet. Het is ook een echte boef. Ook haalt ze telkens al haar boekjes uit de kast. Leest ze allemaal voor 10 seconden en verspreid ze daarna heel mooi door de kamer heen. No rest for the wicked.
Tja ze is een handenbindertje... maar wel een hele leuke en gezellige ;) -
Bunny benjenou?
"MAM!" wordt er beneden aan de trap geschreeuwd op volume 'markt-verkoopster'. "Ja?" roep ik terug. Elora is beneden met haar pappa zodat mamma even een paar minuutjes lekker achter de computer kan hangen. Soms, na een drukke dag met Elora heb ik daar even behoefte aan en neemt pappa lief het even over met "daddy-duty". Toch kan ik me nooit helemaal aan onze dreumes onttrekken, want ze gaat gewoon onderaan de trap staan en dan praat ze wel een beetje harder... dat is voor haar geen probleem.
We zijn nu druk bezig met het oefenen met fluisteren. Het gaat vaak goed, maar telkens maar voor even. Als ze dan weer enthousiast voor het een of ander wordt gaat het volume dan weer naar heel hard. Het is niet dat ze schreeuwt (doet ze soms wel maar zelden) het is gewoon dat ze heel hard praat. En dat is behoorlijk vermoeiend zo af en toe.
Ik kan haar helaas ook niet meer in het ootje nemen... ze wordt echt te groot. Zo wilde ik haar niet aanwennen om telkens met dezelfde knuffels te slapen en rouleerde ik ze knuffels in bed ongeveer eens in de 2 a 3 weken. Plots mocht dat niet meer. De lolifant en het konijn moesten in bed blijven en als ik er iets anders in legde werd dat er net zo hard weer uit geknikkerd en werd er geroepen om de andere knuffels. Gisteren probeerde ik het heel stiekem nog een keer. Het konijn werd omgeruild voor een zachte teddybeer waar ze normaal gek op is. Na een minuut hoorde ik Elora roepen: "BUNNY BENJENOU?" Met mijn staart tussen mijn pootjes ben ik de beer maar weer voor het konijn gaan omruilen. -
nijntje huilt
Elora zit in haar slaapzakje bij mij op het grote bed. Soms mag dat in het weekend, voor ze naar bed gaat, dan lees ik daar een verhaaltje voor haar voor. Dit keer is de keuze een boekje van Nijntje (ze geeft het zelf altijd aan wat ze wil horen en vaak is de keuze Nijntje) Het boekje heet "Nijntje huilt". In het verhaal is Nijntje heel verdrietig want ze is haar beer kwijt. Ze vraagt het aan iedereen en uiteindelijk vindt het suffe konijn haar beer gewoon in haar bed.
Terwijl ik aan het lezen ben geef ik alle karakters stemmetjes en als Nijntje haar beer zoekt, vertel ik dit in een huilstem. Plots begint mijn dochter hard te huilen. Dikke tranen biggelen over haar wangen. Aan het huiltje hoor ik dat ze ook echt overstuur is. Ik schrik er een beetje van en durf het boekje nu niet weg te leggen, want ik wil dat ze ook weet dat er een goed einde aan zit. Ze laat zich idd troosten met een goed eind. Toch vind ze het interessant die verdrietige emotie want ze pakt het boekje dadelijk weer en bladert er in tot ze een konijntje met een dikke traan vindt. Nu maakt ze theatrale huil geluidjes ipv echte en ik kap het toch een beetje af. Het is een echte dramaqueen, dat kind van ons.
Mijn moeder heeft een dvd van een Nijntje musical. Elora is gek op de liedjes die we ook op cd hebben. Ze zingt best al een aardig stukje mee met alle liedjes. Haar lievelings liedje is het liedje van de beer. Dit is een stukje gebaseerd op het boekje Nijntje huilt. In het liedje huilt Nijntje dus ook om haar beer. Achter in de auto klinkt het regelmatig: Soekuh Soekuh Soekuh (zoeken zoeken zoeken) De beer de beer de beer" (zo gaat het liedje ook) en dan zegt ze ineens heel dramatisch: "Aaaahhh... Nijntje huile!"
Maar het spelletje van de beer gaat steeds verder. Vanochtend toen ik haar uit bed haalde was ze helemaal overstuur en vroeg ze maar naar "Beer?" Ik snapte er niets van want ze slaapt met een konijn en een lolifant in bed. In onze kamer ligt een beer waar ze mee speelt als ze 's ochtends bij ons in het grote bed ligt. Plots bedacht ik me ineens dat dit wel eens een spelletje kon zijn, of een inlevings iets... zij zocht ook een beer.. net als Nijntje. Wat een beetje zorgelijk is dat ik merk dat ze telkens ECHT overstuur is. Zou dit verhaal misschien niet zo geschikt zijn voor mijn kind? Is dit een fase? -
Hawwow!
"Hawwow! (Hallo)" klinkt het opgewekt als mijn dochter de kamer binnen huppelt. "Hawwow mamma!" roept ze uitgelaten. Het valt me weer op hoe vrolijk onze dochter toch is. Ze is een uitgelaten type die veel lacht en graag grapjes maakt. Als ze een windje of een boer laat giert ze het uit van het lachen en zegt ze: "Jakkie... POEP!" Dan knijpt ze theatraal haar neusje dicht en rent ze naar me toe. "Mamma juiken? (ruiken) poep!" Ze vind alles wat smerig is prachtig. Zelfs het denkbeeldige eten wat ze zelf maakt is soms niet lekker en dan roept ze "Bleh, eten vies!!" Wij lachen natuurlijk smakelijk met haar mee.
Wat gaat het toch hard met haar taal en wat leert ze veel dingen. Een tijd geleden zaten we tv te kijken terwijl Elora aan het spelen was. Er was een reclame van de Oreo op tv waar in het kindje uitlegt hoe je een Oreo moet op eten. Daar in zegt hij op een gegeven moment: "Draaien en hap!" Kort daarna (ik geloof de volgende dag) hoorde ik Elora ineens tegen haar pop zeggen "Djaaie... hap" en ik zag dat ze met een plastic speelgoed koekje stond. Ik was helemaal verbaasd want ik had niet eens doorgehad dat zij uberhaupt aan het opletten was wat er op tv gebeurde. Ze zat immers te spelen destijds. En dat ze dat dan nog de volgende dag wist.
Zo verbaast ze me ook telkens weer met woordjes die ik haar niet geleerd heb. Haar vader kwam een keer even tussen door thuis uit zijn werk om iets af te geven. Toen hij weg ging riep Elora: "Daddy, ben je nou?" en voor ik iets kon zeggen zei ze.. "Ohhh... daddy jeg (weg)" Ik stond echt met een mond vol tanden.
Ze heeft deze week veel bij opa en nanna gelogeerd en dat vond ze zoals altijd geweldig. Toen ik gisteren stond af te wassen kwam ze naar me toe en zei ze: "Mamma handjie (handje), mamma mee?" En ik heel leuk haar een handje gegeven en vroeg haar:" So where are we going?" en Elora, "Mamma auto, mee?" dus ik weer, "Oh we're going with the car, where are we going?" Antwoord mijn kleine meid: "Opa, mamma mee Opa!" Ik vond het zo lief dat we opa maar even gebeld hebben want ze miste hem duidelijk.
Ze kan zo lief zijn en dat is ze ook meestal. Al is ze soms een kleine kattenkop. Vooral als ze iets niet wil, dan laat ze dat graag horen door heel hard "NEE" te schreeuwen. Ze schrikt er soms zelf van en merkt aan onze reactie dat wij het ook niet leuk vinden. Dan komt ze snel slijmen en zegt ze sorry en knuffelt ze en zoent ze er op los. Toch mag ik niet klagen want ze is zo lief en ze luistert zo goed.
Vrijdag waren we op de verjaardag van mijn tante en mocht Elora met haar nichtjes in de tuin spelen. Helaas was de tuin open van achteren en vond ik dat nogal eng (ook al kwam het op een autovrij pleintje uit). Het oudste nichtje is 10 en ik had haar gevraagd Elora niet door het hekje te laten lopen. Zelf ben ik zo gaan zitten dat ik ze door het raam allemaal goed kon zien zodat als er iets zo gebeuren ik snel in zou kunnen grijpen. Ik liet Elora zien waar ze niet doorheen mocht lopen en ging eens kijken of ze naar me zou luisteren als ze me niet zo snel zou zien. Ze heeft best een tijdje buiten gespeeld en als ze bij het hekje kwam bleef ze staan alsof er een forcefield tussen zat (hihi) Ik was zo trots op haar.
Niet dat ze altijd luistert hoor... soms doet ze net of ze doof is, maar voor een of andere reden met dit soort dingen wel. Ze luistert sneller niet als ze bijvoorbeeld niet aan een boekje mag komen ofzo.
Ik ben niet zo'n familie mens dus mijn jarige tante had mijn dochter pas 1x gezien. We hadden aan Elora verteld dat dit tante Emmie was. Toen Elora zag dat er allemaal lekkers op de tafel stond keek ze mijn tante heel lief aan en zei ze: "Emmie? Eten? Toekje? (koekje)" Mijn tante was helemaal verbaasd dat ze haar naam al onthouden had. Maar dat kind van mij is ook niet gek, want die zag dat er bij haar wat te halen viel.
Omdat Elora nog steeds bezig is met haar tanden en we weer precies in zo'n vervelende periode zitten heeft ze last van hele chemische lekkende luiers. Het is vreselijk en op het feestje was het dus ook raak. Ze had alles helemaal ondergepoept en we hadden net geen extra kleding bij ons (normaal sleep ik dat altijd mee... maar dit keer had ik de luiertas van mijn moeder meegenomen want die is gaver)
We hebben haar maar in het tshirt van mijn tante aangekleed en als klein spookje meegenomen. Elora vond het maar niets, maar de nichtjes konden er hard om lachen. En Elora zei heel boos "Nee pook (spook)" en begon zich verwoed weer uit te kleden.
Het uit en aankleden is soms ook een zooitje hoor. Ze kleed zich zelf aan maar dan wel met haar kleren achterste voren, binnestebuiten en dan nog het liefst met kleding die niet haar maat is (onze kleding uit de wasmand gepikt of de kleertjes van de pop) Het vervelende is dat ze soms ook haar eigen kleding uit doet. Niet heel vaak, maar altijd op van die momenten dat je daar dus net even geen tijd voor hebt.
Het is soms best lastig met zo'n kind die ineens alles zelf wil doen en ook al zo veel kan. En het is niet gek dat je als moeder zijnde het soms best moeilijk vindt om het tempo van je kind bij te houden. Het was immers nog niet zo gek lang geleden dat ze nog niets kon. Dat ik al trots was op het feit dat ze een speeltje kon volgen met haar ogen. Het is dan ook niet raar dat ik als moeder zijnde mijn kind echt een wonder vind, want kinderen zijn ook kleine wondertjes.
Soms vind ik het moeilijk om aan te geven dat omdat ik helemaal onder de indruk van Elora ben het niet zo is dat ik andere kinderen minder knap of niet bijzonder vind. Dat is helemaal niet zo! Maar Elora heb ik bijna iedere dag van haar leven meegemaakt en ik zie hoe zij veranderd en groeit en ik ben zo trots op alles wat ze kan en doet maar ook op het persoontje die ze is.
Mijn nichtje heeft een zoontje die 2 maanden jonger is dan Elora. Hij is duidelijk wat trager in zijn ontwikkeling. Toch is het beslist geen dom of langzaam kind, het is juist een heel leuk baasje. Ik vind het soms wel eens moeilijk om vol trots te vertellen wat Elora nu weer allemaal kan en voel me dan een walgelijke opschepper. Het is ook niet mijn bedoeling want zo zie ik ook weer dat het neefje in kwestie super lief is en dat je heerlijk met hem kan knuffelen. Als hij mijn zoontje was geweest weet ik zeker dat ik net zo trots was geweest als nu met Elora en dat ik hem net zo bijzonder had gevonden.
Natuurlijk vind ik het ook wel leuk om van anderen te horen dat ze vinden dat mijn kind vlot is of lief. Daar groeit een moederhart toch immers van? Maar zo geef ik ook graag weer complimentjes aan andere kinderen. Want soms zie ik juist weer dingen in een ander dat ik denk: Wow, dat is ook leuk!!
Nou ik ga mijn dochter maar weer eens redden, die is wakker en roept me met een heel zielig stemmetje!
-
kittig kindje
Al weken neem ik me voor om nog even wat in het dagboek van Elora te schrijven, maar het komt er telkens maar niet van. Nu dat Elora met haar pappa even samen naar de supermarkt gaan, kan ik er weer even de tijd voor nemen.
Aan inspiratie kan het me niet ontbreken, Elora groeit (en bloeit) zo snel dat ik het bijna niet bij kan houden. Ze is lief, grappig, ondeugend, soms stout, vrolijk en vooral ook heel bijzonder (maar dat zijn natuurlijk alle kinderen!)
Elora wil graag zelfstandig zijn en dat laat ze thuis weten ook. Haar voeren mag ik al lang niet meer, dat doet ze helemaal zelf. Het grappige is dat ze de laatste tijd ineens heel veel met haar handen aan het eten is. En dit voor een kind die 2 weken geleden niet eens wilde eten als ik haar geen lepel of vork gaf. Het lijkt wel of ze een stapje terug wil nemen, want ze wil ook vaker geknuffeld worden en als baby vastgehouden worden. Telkens maar voor 2 seconden, maar ik geniet van al die momenten!! Want het is heerlijk als ze heel eventjes niet zelfstandig wil zijn.
We kunnen nu ook al echt hele gesprekken met haar houden. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ze de woorden op haar eigen manier uitspreekt en dat het soms wel even gissen is wat ze nou precies bedoeld. Ze zegt ook alles na (ook op haar manier) en heeft duidelijk een eigen mening. Het woordje "Nee" is nog steeds heel prominent aanwezig, maar gelukkig wordt er ook wel weer veel "Ja" gezegd, want Elora heeft ineens door dat dat ook bij keuze hoort. "Au" is een andere favoriet. Madamme roept om alles "Au" en vertelt vervolgens ook nog doodleuk aan waar ze pijn heeft. (Au beentje, au arm, au hoofd... etc)
Helaas voor ons zit ze ook weer in haar "martel-fase" en krijgen we regelmatig een lel of een krabbel van haar als we even niet opletten of als ons kleine heksje haar zin niet krijgt. Zodra ze ons ook pijn doet roept ze ook meteen "Soja" (sorry) en dat meent ze dus voor geen meter, want 2 tellen later doet ze het weer. Even hebben we haar op de gang gezet als ze ons sloeg... maar toen ze na een tijdje zelf al braaf naar de gang liep nadat ze ons geslagen had, vonden we dat we het maar anders aan moesten pakken. Hoe dan ook, we krijgen het er nog niet uit, dat slaan en knijpen. Gelukkig komt het en gaat het ook weer.
Sorry zeggen heeft ze sowieso geen moeite mee. Soms zegt ze het zelfs voor dat ze iets doet. Het is dan best moeilijk om je lach in te houden als ouder zijnde.
Boekjes lezen is echt een lust voor het oor. Elora wijst van alles aan en ik blijf me verbazen hoeveel woordjes ze al kent. En dat in het Engels EN het Nederlands. Zo zijn mijn sleutels "ties" (keys)en die van mijn moeder "sjeutol" (sleutel), ze herkent ook gewoon wat mijn sleutels zijn, zelfs als ze bij mijn moeder op de tafel liggen. Ze kiest ook niet meer de kortste woordjes, ze praat duidelijk veel meer engels tegen mij als tegen mijn ouders. Heel bijzonder en ik ben echt reuze trots op haar.
Spelen wordt ook steeds leuker met haar. Haar fantasie is duidelijk aan het ontwikkelen. Ze maakt vaak eten voor me (het liefst maakt ze ijs met een vissmaak.. ik snap het ook niet helemaal) en hangt hele verhalen op met haar little people die ze "piehphul" noemt. De pop blijft favoriet, ze droomt er zelfs over (Elora praat in haar slaap) en het liefst geeft ze de pop de hele dag de fles en laat haar slapen. Elora heeft een soort vreemde obsessie met slapen. Alles moet slapen van haar en vaak maakt ze ook een beetje voor zichzelf. En alles wat ze doet moet bewonderd worden. De hele dag hoor ik "mamma tijk" (mamma kijk) en dan vertoont ze haar kunsten aan me. Ze klautert met gemak overal op en spring van kleine randjes af nadat ze heeft geroepen "Een tee!!"(een twee)
Niet alleen haar taal maar ook haar zangtalenten gaan enorm vooruit. Je kan echt herkennen welk liedje ze aan het zingen is. De toon komt al aardig in de buurt en ze zingt (lukraak) een aantal van de woorden van de tekst (wel door elkaar hoor) erbij. Vooral de liedjes van de nijntje musical zijn favoriet en wij moeten dan altijd hard meezingen. Het is erg aandoenlijk.
Het is jammer dat het weer nou zo vies is en dat de speeltuintjes in de buurt doorweekt zijn, want naar de speeltuin gaan is ook erg leuk met haar. Vooral vroeg in de ochtend als het nog lekker stil is. De glijbaan is al geen uitdaging meer voor haar, ze klimt er al een tijdje op en glijdt er vrolijk vanaf. Heel voorzichtig kan ik haar zelfs al duwen op de 'grote' schommel waar geen steuntjes aan zitten maar die alleen een plankje is. Ze houdt zich stevig vast.
Laatst zat ik naar een foto van Elora te kijken toen ze nog een babietje was en ik herkende haar gewoon bijna niet meer. Wat grappig is dat toch om te zien hoe je kindje zo verandert.
Ik heb het wel getroffen met mijn dochter. Eigenlijk zijn er maar twee dingen waar ik me aan erger... het pijn doen (slaan en knijpen) en het periodieke gegil. Dat heeft ze meestal na dat ik haar bij mijn ouders heb opgehaald. Dan moet ze zich weer aan onze regels houden en daar gaat ze dan heel dwars tegen in. Nu is het wel zo dat ik gewoon heel slecht tegen gillen kan. Mijn ouders hebben er veel minder last van dus het zal ook wel een beetje aan mij liggen. Ik schijn toch best hoge verwachtingen te hebben van mijn ukkie die toch pas 19 maanden is. Toch blijf ik me wel vaak voorhouden... ze is nog klein. Zo mag ze van mij dus best af en toe met haar eten knoeien als ze dat wil (want ze is nog klein) en als ze telkens haar schoenen of kleding uit trekt snap ik dat ook heel goed. Maar dat gillen... nee dat vind ik niets. Mijn moeder wees me laatst heel terecht wel op het feit dat ze niet veel gilt en als ze het doet maar heel kort. Maar ik vind het zo genant en het grappige is, dat ze het bijna alleen maar doet als er andere mensen bij zijn. Thuis doet ze het niet, dus ze weet dat ik het irritant vind!
Sowieso weet ze heel goed wat wel en niet mag. Dat werkt vaak in ons voordeel, want ze komt altijd even laten zien wat ze heeft als ze denkt dat ze het niet mag. En levert het vervolgens ook netjes in. En als ze iets echt heel leuk vindt en ze wil het niet laten zien wat ze aan het doen is, gaat ze heel stil achter het gordijn zitten... dan weet ik ook dat iets mis is.
Soms is ze ook stil omdat ze geconcentreerd is en dan zijn wij al in paniek voordat er iets aan de hand is. Zo is ze graag bezig met dingen uitzoeken en uitvinden. Het spaarvarkentje (een speelgoed ding met grote plastic munten) heeft ze al helemaal door... het knopje waar ze hem mee aan kan zetten (gaat gelukkig erg stroef dus lukt haar niet altijd) maar ook de knopjes die verstopt zitten heeft ze al gevonden. Zo maakt het beestje geluid als je er muntjes in doet omdat de muntjes in het gleufje langs een knopje gaan. Elora heeft met haar priegel vingertje het knopje al gevonden, waardoor het beest geluid maakt. De muntjes (die toch al geen uitdaging meer waren) liggen nu ook vergeten in een hoek of worden opgestapeld en behandeld als nep boterham. Het grappige is als ik wil laten zien aan iemand dat ze de muntjes heel goed door het gleufje kan doen... vertikt ze het gewoon. Ik ben al blij dat ik soms perongelukke getuigen heb anders denken mensen straks dat ik ze zie vliegen.
Bij anderen is Elora sowieso een heel ander kind. Veel rustiger en veel minder uitgesproken. Niet dat ze heel stil is, maar het is anders. Thuis is ze de hele dag bewegelijk, verbaal en vooral ook erg enthousiast. Ze giert het vaak uit om van alles en praat met zoveel drama dat ze meteen kan worden opgenomen in een soap.
Wat nu ook een grote uitdaging is de trampoline die we nu in de kamer hebben staan (een kleine sport versie) ze komt zowaar een stukje omhoog. Al valt ze wel vaak op haar billen, tot haar grote plezier.
Omdat het kouder wordt hebben wij nu vaak een deken op de bank liggen, waar we 's avonds vaak lekker onder kruipen. Elora komt dan naast me zitten en zegt met een tevreden zucht "Heh, situh mamma (zitten mamma)", op een toon van "Gezellig he mam, zo met z'n tweetjes op de bank?" Dan smelt ik van haar. Het is ook zo'n grappig en wijs grietje. -
op visite bij Tessa met Kayden
Het begon allemaal een beetje chaotisch de ochtend dat we bij Tessa en Saskia op bezoek gingen. Ik had er erg veel zin in want niet alleen kon ik Tessa weer bewonderen maar dit keer zou ook Kayden meekomen en daar was ik ook zo nieuwsgierig naar.
Om maar even Blöf te quoten Elora's "buien maakte vlekken op mijn hagelwit humeur" en ze kwam een tikkeltje chaggerijnig uit bed. Het was dus een beetje een rommeltje toen we wilden vertrekken en bij alles wat ik wilde riep Elora volmondig "Nee!" Eenmaal in de auto ging het wat beter. Onze reis begon wat stroef en Elora kreeg het telkens voor elkaar haar speelgoed te laten vallen waar ik er net niet bij kon als we bij een stoplicht stonden. Ook waren we de cd van Nijntje vergeten, dus hebben we zelf maar gezongen. Ik moet altijd wel lachen om haar zangtalenten want ze zingt zo vals als een kraai met een poliep op de stembanden.
De ellende begon weer toen we in de file terecht kwamen. En toen vervolgens ook nog eens de brug open was en we helemaal stil stonden, snapte Elora er niets meer van. "Uit?" vroeg ze me om de 2 minuten, omdat ze dacht "als we toch niet rijden, mag ik toch wel lopen?" Na een tijdje had ze door dat ze er toch echt niet uit mocht en ging ze maar "daha (dag)" roepen naar de auto's in de hoop dat er iets zou gaan bewegen.
Eenmaal bij haar verre vriendin aangekomen moest Elora eerst even de kat uit de boom kijken. We werden begroet door een verlegen Tessa en een giechelende Kayden. Arme Tessa wist niet wat haar overkwam, twee van die vreemde kinderen in haar huis. Elora en ik hadden geoefend in de auto hoe ze "Tessa" moest zeggen, maar eenmaal op visite hield ze haar lippen stijf op elkaar. Natuurlijk... haar dieren geluiden maakte ze ook niet meer, dat is altijd als ik wil laten zien wat ze kan aan een ander.
Het speelgoed van Tessa vond Elora geweldig. Alle boekjes werden uit de kast gerukt en Elora liet even zien hoe een dagje "orkaan Elora" eruit zag. Wat een troep kan dat kind van mij maken. Vooral de babypop van Tessa was een grote hit. Doortje, haar eigen pop, werd op de grond gegooid en ze weigerde haar verder nog op te pakken. De kinderwagen was ook grote pret, zelfs Kayden vond die grote "auto" wel spannend.
De meiden waren echt duidelijk anders dan de knul. Ze waren veel dominanter en toen ze allemaal een spekje hadden gekregen wist Elora die van Kayden te ontfutselen. Ze had er al een grote hap uitgenomen voor ik hem af kon pakken. Kayden vond het best, die kon er wel om lachen.
Het was een grappig gezicht om te zien hoe onze drie dreumessen naast elkaar speelden. Ik herkende heel veel van Elora uit de andere twee en toch zag ik ook wel duidelijk het verschil in persoonlijkheden. Dat is zo grappig om te zien. Elora is duidelijk de lompste van het stel. Die denderd overal over heen en trekt zich bijna nergens iets van aan. Gelukkig wist Tessa wat beter van zich af te bijten. Tessa zat lekker aan de tafel en die sufferd van mij ging voor haar (en bijna op haar) staan. Elora gaf een gil en liet me verbaasd haar vingertje zien. Er stonden kleine tandjes op. Tessa's moeder was duidelijk geschrokken, maar ik moet zeggen dat ik het wel terecht vond. Dit is nu eenmaal de leeftijd waar kinderen gaan expirimenteren met bijten en krabbelen... dat doet Elora zelf ook. Het is wel eens goed dat ze ook voelt hoe dat is.
Vlak voor we naar huis gingen was Elora stik moe. Een beetje mijn schuld want ik wilde dat ze kon slapen in de auto. Maar ze werd er niet gezelliger op. Ik kreeg de ene klap na de ander en toen ik haar vieze luier wilde verschonen schreeuwde ze moord en brand. Altijd erg leuk als je op visite bent bij anderen. Het grappige is dat ze bij anderen vaak veel stouter is dan thuis. Ze zal mijn gene wel voelen ofzo.
Normaal duurt het even voor Elora om in slaap te komen in de auto, maar we waren nog niet op de snelweg of Elora was al een bezoekje aan het brengen in dromenland. Toen we thuis waren en ik de auto stil zette werd ze meteen wakker. Maar ze was nog zo moe dat ik haar nog even in bed heb gelegd. Van 15:00 tot 17:45 heeft ze geslapen, tot ik haar besloot wakker te maken. En toen was ze NOG moe.
Het grappige is dat ze thuis aangekomen dus de hele tijd Tessa heeft geroepen. Dat zal je altijd net zien he?
Ik hoop trouwens dat Wendy wat foto's heeft... want ik moet met het schaamrood op mijn wangen bekennen dat ik vergeten ben foto's te maken! -
communicatie
"Elora, wil je een boterham?"
"Nee, papiah (papje)" klinkt het uit de mond van mijn dochter. "Mamma dink?" (drinken) Ik schenk wat drinken voor haar in en word bedankt met "Da"
De zinnen die Elora maakt worden steeds "completer". Je moet trouwens wel echt goed luisteren hoor, want ze spreekt het nog een beetje op z'n koeterwaals uit. Maar het zijn ECHT woorden en ze kan zich heel verstaanbaar maken. En als ik haar eens verkeerd begrijp dan blijft ze ook net zo lang nee roepen tot ik snap dat ze DAT dus niet bedoelde.
Zo roept ze de laatste tijd bij het eten telkens "Mooi". Eerst dacht ik dat ze haar bestek en bord of kopje mooi vond.. maar toen begreep ik ineens dat ze niet "mooi" zei maar "more"... dat zegt ze dus als ze nog meer wil eten of drinken.
Als ze een spelletje nog een keer wil doen of iets anders dan zegt ze, terwijl ze haar vingertje langs haar gezicht houdt en het omhoog laat wijzen, "Eentjie noh" (een keer nog) en dat kan ze toch zo charmant zeggen als ze iets wil.
We zijn nu ook bezig met samen opruimen. Okay... het gaat ongeveer 30x zo snel als ik het even alleen doe... maar het is wel gezelliger en we maken er een soort spelletje van. Het is echt ongelovelijk hoe mijn dochter met 10 megabloks een troep van jewelste kan maken... ik blijf me verbazen. Maar samen doen we het in de doos en soms komt er eerst weer wat uit voor dat de doos dicht mag. Ach... het is wel gezellig zo en het gaat om het idee.
Het is wel leuk zo'n eigen willetje. Ze kan zoveel en zichzelf zo goed vermaken en ik vind het communiceren helemaal geweldig. Maar soms vind ik het minder leuk. Zoals vanochtend toen ik een lekker bord pap voor haar gemaakt had. Nou dat bliefte madamme niet, het was niet de pap die ze had verwacht (Elora is verslaafd aan pyjama papjes) en dus weigerde ze het op te eten. Ze proefte 2 hapjes (poefen, zoals zij het noemt) en ging zitten klieren met haar lepel. Gelukkig viel de cornflakes wel in de smaak... maar dat wordt wel altijd een troepje met de melk. Maar voeren hoef ik niet meer te proberen... daar doen we niet meer aan mee (tenzij ik met chopsticks eet, dan mag het wel)
Ons leven heeft ook een hele andere wending genomen nu ze op weg naar de Peutertijd is... wat een verandering zeg. Wat een ander kind heb je dan ineens. Het leuke is dat ze nu ook kan vertellen wat haar dwars zit. Dat is soms een hele geruststelling. Als ze pijn heeft komt ze vertellen waar ze pijn heeft "Mamma, auwww beentjie (beentje)" En dan wijst ze naar de pijnlijke plek.
Samen spelen is ook geweldig. Ze kan al zo goed bouwen met haar megabloks en speelt hele verhalen uit met de figuurtjes. Ze vertelt er ook bij wat ze doet. "Samah (samen) dansah (dansen), sjapeh (slapen), tusss (kus)" De poppetjes worden in bed gelegd, worden gezoend, zoenen elkaar, dansen, wandelen en eten. Het is een lust voor oog en oor.
En als er iets is waardoor we verdrietig zijn zegt Elora "Ahhh.. komma (kom maar)" en word je geknuffeld en gezoend. Soms omdat ze ons zelf heeft geknepen of geslagen (ze is wel weer in een behoorlijk fysieke fase) of omdat ik bijvoorbeeld laatst mijn teen stootte. Het is zo koddig als ze dat doet, net een klein moedertje. Dan smelt ik iedere keer weer.
Wat een bijzondere leeftijd is dit toch... wat ontzettend gaaf om de groei van een kind van zo dichtbij mee te maken! -
't is weer voorbij die mooie zomer
Het valt me sinds de geboorte van Elora zwaar, het eind van de zomervakantie. Plots moet ik mijn tijd weer inleveren voor een baan die ik helemaal niet leuk vind. Liever blijf ik bij mijn kleine meisje en ben ik mamma. Maar ja... zo gaat het nu eenmaal en soms heb je geen keuze. Want de hypotheek moet betaald worden en we willen toch af en toe wat leuks blijven doen en wat kleertjes voor haar kunnen kopen.
Mijn moeder verzachtte mijn pijn een beetje door met mijn kleine meid langs te komen tussen de middag. Ik was zo verrast dat mijn hart even oversloeg. Alsof ik verliefd was ofzo. Daar stond ze, mijn kleine droppie die ik zo miste, een beetje verlegen maar voor mij straalde ze.
Het afscheid viel me ook weer zwaar (en tot mijn stiekeme vreugde haar ook)
Ik had vandaag de discussie met mijn moeder over het "thuismoeder willen zijn". Als je mij dit voor mijn zwangerschap had gevraagd had ik je hard uitgelachen. Ik ben helemaal geen mens om thuis te zijn... ik ben altijd gewend geweest om te werken.
Maar nu is alles anders, ik zou zo graag wat meer van haar genieten. En vooral nu mijn baan ieder jaar een beetje veranderd en ik het niet meer leuk vind. Ik kan wel een andere baan gaan zoeken, maar ja... waar vind ik een baan waarbij ik toch veel thuis kan zijn? Het onderwijs is wat dat betreft ideaal, want ik kan 6 weken lang genieten van mijn meis. En ik heb veel vakanties... ik werk maar 2 dagen (tenminste... dat is niet helemaal waar want om de 3 weken is er wel één of andere cursus waar ik bij moet zijn en die vallen allemaal op mijn niet werkdagen) Maar ja het werk is erg denigerend en dat is weer minder.
Niet dat ik zo'n geweldige huisvrouw ben. Soms heb ik het gevoel dat ik op het randje balanceer van de afgrond van zooi. Het lijkt wel dweilen met de kraan open. Zodra ik ergens klaar ben met opruimen en schoonmaken en ik begin ergens anders is er op de eerste locatie al weer een rommeltje en kan ik weer helemaal overnieuw beginnen.
Langzaam proberen we Elora nu te leren om op te ruimen. Dit heeft nog niet helemaal het gewenste effect. Maar het begin is er. Het is ook makkelijker nu ze zo bewust aan het worden is. Het is gewoon bijzonder om al op de peutertijd af te stevenen.
Wat is het toch gaaf om te zien hoeveel Elora al begrijpt en wat voor een opdrachtjes ze allemaal kan uitvoeren. Het "nee" is wat minder... maar het is nog niet zo erg dat er veel tranen bij komen kijken.
Elora heeft ook duidelijk een geval van apenliefde op dit moment. Soms word je ineens stiekem geknepen of krijg je een pets en daarna komt ze je snel troosten en sorry zeggen. Ik weet niet helemaal waar dit sadistische tintje vandaan komt, maar ik ben er niet heel erg gecharmeerd van. Het is gelukkig een niet vaak voorkomend iets, maar als het voorkomt doet het ook wel gelijk behoorlijk pijn. En ik ben gewoon geen groot voorstander van pijn.
Als Elora moe begint te worden maakt ze ook ineens van alles bedjes. Ze spreidt haar hydrofiel luier (dat is haar poppendeken) uit als een echte strand-pro op de grond en gaat er dan heel dramatisch op liggen. Want een flair voor drama... dat heeft ons kind wel. Ze laat ook haarfijn weten wat ze wil en haar zinnen worden steeds complexer... al zijn ze niet helemaal in een normaal zinsverband.
Ze is en blijft mijn grote trots. Ik voel me zo gelukkig als ik aan haar denk en ik blijf haar zo knap vinden met wat ze allemaal al kan! -
vroeger en nu
Soms benijd ik ze wel eens, de moeders van vroeger... toen alles nog een stuk zwart witter was. Als je kind niet wilde eten liet je haar gewoon net zo lang aan tafel zitten tot ze dat wel deed en als ze niet wilde slapen, liet je haar huilen omdat dat goed voor haar longetjes was.
Tegenwoordig wordt er gezegd dat het eten 'leuk' moet blijven voor de slechte eters... MAAR... ook weer niet TE leuk, want het moet niet zo zijn dat het eten een spelletje wordt, want daar krijg je JUIST slechte eters van. Toetjes moet je niet afnemen, want daar zit toch weer wat in, ondanks dat het kind de groente niet heeft op gegeten... maar je mag het toetje ook weer niet gebruiken om te belonen, want dat creeert nou ook weer slechte eters.
En als je kind huilt mag je het niet laten huilen want dat is slecht voor het zelfbeeld van je kind. Maar je mag ook niet te veel troosten en vooral niet als ze moeten slapen... want daar krijg je verwende kinderen van.
Kortom, met al die dubbele berichten is het niet meer makkelijk om een ouder van nu te zijn. Ik word er soms horendol van!
Wij zitten nu midden in de "nee-fase" van Elora. Dit schijnt de eerste fase te zijn waar een kind een individu wordt. Het is een belangrijke fase waarin ze zich afzetten van de "ouderlijke macht" en je mag ze daar niet te veel in remmen. Maar soms is het gewoon stierlijk irritant. Soms heb ik even geen zin om de strijd aan te gaan over bijvoorbeeld aankleden. Elora vindt het allemaal een grote grap. Giechelend roept ze nee als ik met haar kleertjes aan kom en ze verstopt zich achter de bank. Soms vind ik het niet erg en ga ik rustig de discussie aan... maar soms wil ik ook gewoon: "Het is JA omdat IK het zeg!!"
Het verzet is vermoeiend en ik probeer er maar niet aan te denken dat het misschien nog wel 1 1/2 jaar zal duren voor ze er over heen is. En het wordt waarschijnlijk nog erger want nu verzet ze zich nog redelijk gemoedelijk door weg te rennen en "Nee bedje" of "Nee jumbo (jumper = engels woord voor trui)" te roepen.
Soms is het best wel eens moeilijk als je denkt aan wat jij allemaal "fout" kan doen met je kind. Je wordt er op gewezen.. en je wilt niet dat jouw kind later een onzeker iemand wordt, of dat jouw kind later er niet "bij hoort" door jouw opvoeding of keuzes toen ze klein waren. Maar je wilt ook geen verwend vervelend kind, omdat je weer te 'soft' was. Het lijkt wel of ik aan het koord dansen ben en iemand is ondertussen dingen naar mijn hoofd aan het slingeren die ik moet ontwijken.
Het grappige is, dat alles wat ik van het moederschap verwacht had, me ontzettend mee valt. Het is meer wat ik er niet van verwacht had. Een van de grootste dingen is dus de angst. Angst om het verkeerd te doen, angst dat er iets met Elora gebeurd. Ik mijd ook bepaalde prikkels van tv of boeken. Als er een kind wordt verkracht in een serie op tv, zap ik een tikkeltje gepikeerd even verder. Laatst zaten we Alien vs Predator 2 te kijken en toen er in de eerste 5 minuten een jonge jongen werd aangevallen door een fase-hugger ben ik dus maar afgetaaid. Ik heb al genoeg nachtmerries.
Een van de dingen die ik had gehoopt dat weg zou gaan is de angst als Elora wat langer slaapt. Vanocht heeft ze tot 11:00 geslapen (ze was ook kapot na een gezellig avondje uit eten van gisteren). Ik haalde me allemaal gruwelijke beelden in mijn hoofd... ze heeft iets mee in bed gesmokkeld en nu is ze gestikt... of ze heeft haar slaapzak kapot gekregen en zichzelf er per ongeluk mee verhangen.
Onzin natuurlijk, ik snap ook niet waar ik het vandaan haal. En even kijken is met risico, want Elora wordt heel snel wakker als je bij haar gaat kijken. En dat is ook zielig. Toch ga ik vaak wel kijken want dan verteld het gestoorde stemmetje in mijn hoofd: Stel je voor dat er wel iets is... en dan zit jij hier maar, je zou haar nog kunnen redden.
Pas als ik dan mijn kleine snurkende meisje heb gezien voel ik me echt geestelijk onstabiel en snap ik niet dat ik me weer zulke rare dingen in het hoofd heb laten halen. Ik snap ook niet waar ik het vandaan haal. Ben vroeger wel eens bezorgd geweest als mijn man 1 1/2 te laat thuis kwam zonder te bellen (in de file met een telefoon die leeg was bleek achteraf) maar daar haalde ik niet zulke enge dingen in mijn hoofd.
Het is trouwens niet zo dat ik me de hele dag zorgen loop te maken hoor... soms kan ik zelfs best hard zijn. Maar het zijn momenten...
Zo viel Elora vandaag achterover van de bank. Ik wist niet dat ik zo snel kon zijn, maar ik had haar gelukkig bij haar beentjes. Heel behendig klom ze zelf onderste boven van de bank af... maar het koste mij me een jaar van mijn leven.
Ik snap mijn zorgen ook niet, want het gaat super goed met ons meisje. Ze eet (gelukkig) nog heel goed, ze slaapt prima. Is toch zeker 85% van de tijd dat ze wakker is super vrolijk. Wel ben ik er van overtuigd dat ze weer in een sprongetje zit. Ze is weer erg hardhandig en is obsessief bezig met bijten. Ze vraag wel netjes waar ze in mag bijten, maar heel af en toe word ik toch door haar gebeten. Gelukkig is het zeldzaam, maar ze wordt wel meteen op haar strafplek in de gang gezet. Die gebruiken we nu regelmatig, want ze is groot genoeg om het te begrijpen. Ook is ze weer heel erg haar grenzen aan het opzoeken en voel ik me net een plaat die het woordje "No" achter elkaar kan afspelen.
Het lijkt trouwens wel of haar sprongetjes minder erg worden. Ze jengelt minder en is anders ondeugend dan bij haar vorige sprongetjes. Ze uit het nu wel met een frustratie. Alles moet snel en goed anders kreunt ze het uit. Als ze bijvoorbeeld haar stoeltje niet uit haar huisje krijgt ofzo.
We zijn ook druk bezig met potty-training en het is moeilijker dan ik dacht. Ik ren meerdere keren per dag voor niets naar het toilet met haar (want het potje werkt echt niet). Het stomme is dat ze het wel aangeeft, maar dan ben ik OF net te laat, of te vroeg en dan wacht ze tot ze haar luier weer aan heeft en is het 5 minuten later raak. Ze snapt gewoon nog niet dat het op die wc moet. Vandaag dacht ik op tijd te zijn en tot mijn walgelijke schrik kwam er een enorme drol uit haar luier vallen (gelukkig in de wc, maar het kreng raakte nog net wel even de bril) het was een chaos van jewelste.
Hoe slecht het gaat met de potty training, zo goed gaat het met haar eetgedrag. Ze kan zo netjes eten. Als het makkelijk eten is kan ze zelfs zonder te knoeien eten (zoals aardappel puree ofzo) maar vaak ben ik toch nog wel even bezig met het schoonvegen van haar kinderstoel en de vloer. Ze eet net zo goed met vork als met lepel en drink nu al zelf uit haar bekertje met twee handjes. En ze knoeit niet bij het drinken maar wel soms als ze haar beker niet meteen neer zet... dan gaat het nog wel eens alle kanten op. We hebben speciaal plastic kinder bestek voor haar en ze mag nu met een vork en een mes eten. Het is zo schattig als je haar ziet snijden. Meestal snijdt ze dingen die dus niet gesneden hoeven worden... maar anders is het nog te moeilijk.
Ook probeert ze met chopsticks te eten. Ze houdt ze ook netjes alletwee in één hand en dan doorboort ze wat op haar boord ligt en hapt het als een lolly af. Als we dan om haar moeten lachen, lacht ze smakelijk mee.
Morgen gaat Elora een dagje en een nachtje naar haar nanna. Ik moet morgen overdag werken (de vakantie zit er weer op) en 's avonds gaan we lekker een filmpje pikken, want dat is soms toch ook wel weer even leuk. Ik heb er zin in, maar weet nu al dat ik stiekem mijn grietje ook ga missen. -
overprikkeld
Een van de dingen die me aan Elora opvallen is dat ze niet goed tegen te veel prikkels kan. Ze is erg gevoelig voor veel indrukken en heeft na een drukke en leuke dag vaak een baaldag. Dit is voor mij trouwens heel herkenbaar, ik moet me meestal ook weer even 'opladen' als ik zo'n dag heb gehad.
Elora is vandaag ook heel erg overprikkeld merken we. Ze vraagt om ontzettend veel aandacht en is snel gepikeerd. Ook vertoont ze baldadig gedrag.
Het is grappig dat ik mijn kindje steeds beter leer kennen en inschatten. De persoonlijkheid van Elora komt steeds duidelijker naar voren. -
Gezellig
Zo nu en dan hebben we weer eens zin in een klein feestje.. zo'n tijd dat er heerlijk mensen over de vloer hangen en we ons weer eens lekker als grote kinderen kunnen gedragen.
Toen Elora wat kleiner was, was ik daar wat voorzichtiger mee. Ze had nog veel aandacht nodig en vooral in de tijd van de borstvoeding, kon ik er zelf ook niet echt van genieten.
Maar dat is nu anders en Elora geniet volop mee. Ze vindt de aandacht heerlijk en ik moet zeggen dat het mij best bevalt een feestje met mijn dochter erbij. Ze is een leuk en lief sociaal kind en ik hoef me niet voor haar te schamen. Het is wel een ontzettende aandacht trekster, maar gelukkig doet ze dit door veel te lachen en grapjes (op haar manier) te maken en volgens mij konden de gasten ook wel van haar genieten.
Het was helemaal feest toen een stel gasten ook een vriendin voor haar hadden meegenomen, Norah. Elora was gelijk helemaal onder de indruk van de veel kleinere Norah, alsof ze een levende pop was. Ze wilde de hele tijd haar handjes vasthouden, aan haar zitten en dat was soms best lastig voor de arme Norah om zo'n wild kind aan je te hebben hangen.
De schommel delen vond Elora wat minder. Dat begreep ze even niet en toen barste ze ook in boze tranen uit. Ik vind dat wel eens goed dat ze ook moet wachten, want dat is wel de luxe van enig kind zijn... je hoeft bijna nooit te delen. Nu kan Elora prima delen met eten en eigenlijk met haar speelgoed ook wel... maar de schommel.. 'oei'. Gelukkig is het goed afgelopen.
Voor mij was het trouwens ook wel genieten hoor dat Norah er was. Norah is op veel opzichten een heel ander kind dat Elora. Ik heb niet te klagen hoor met mijn wilde bras, en ik vind haar geweldig en super ondernemend... maar stiekem is het ook wel eens leuk om zo'n lief klein knuffelkindje op schoot te hebben. Elora wil te veel zien en ondekken en die wil niet meer klein zijn. Ik heb soms het gevoel dat de babytijd iets te snel is gegaan met onze dame. Het is leuk hoor dat ze zo snel met alles is en natuurlijk ben ik mega-trots op alles wat ze kan en doet... maar stiekem vind ik het soms best jammer dat ik niet langer van het 'klein zijn' heb kunnen genieten. Met 11 maanden was Elora eigenlijk gewoon al geen baby meer.
Norah en Elora hebben trouwens wel 2 dingen in gemeen. Ze zijn alletwee heel vrolijk en ze zijn alletwee heel sociaal. Norah hield zich ontzettend groot tussen al die vreemde gezichten, die Elora inmiddels al een beetje kent.
Even was het vreemd voor ons kleine meisje dat er een ander kindje in haar bedje werd gelegd en dat zij even in onze slaapkamer in het logeerbedje moest slapen. Maar ze legde zich er snel bij neer en was de volgende ochtend verontwaardigd dat de "babijah" niet meer in haar bedje lag. Ze ging haar zelfs zoeken. Ook in haar speelhuisje waar ze met Norah de avond ervoor had gespeeld.
's Ochtends ging het feest gewoon door want we hadden logees. Ze mocht met de ring en het horloge van Marco (haar grote vriend) spelen. Ze toonde trots aan iedereen wat ze had en vertelde ons telkens dat ze het "mooija" vond.
Een van de dingen die ik heerlijk vond was dat we gewoon een gesprek konden voeren. Ondanks dat Elora soms wat kwam vertellen, kon ze zichzelf prima vermaken en was ze geen stoorzender ofzo.
Ik denk dat ik iedere dag wel trots op mijn kind ben, maar soms zijn er van die momenten dat je er even extra bij stil staat. -
Happy 1 1/2 en CB
Wow... Elora is al weer 18 maanden. Het is vandaag haar één en een halve verjaardag. Ik ben benieuwd op welke leeftijd de halve jaartjes niet meer bijzonder zijn.
Ik vind het een bijzondere leeftijd, die 1 1/2 al weet ik soms niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Ik blijf me ook verbazen hoe slim zo'n kleintje is en wat ze allemaal ineens kan. Ze is niet meer ons babietje, ze is een klein individuutje met een eigen mening en een eigen gevoel voor humor. En een gevoel voor humor heeft ze. Ze doet de gekste dingen om ons aan het lachen te krijgen en giert het dan zelf ook uit.
83 cm lang en 11,3 kg (met luier aan), zo gaat onze dappere dreumes door het leven. We zijn gisteren bij het Consultatie bureau geweest en dat was weer een feest. Met mijn suffe hoofd was ik de vragenlijst vergeten die we hadden gekregen en moest ik die terplekken even invullen. Plot realiseerde ik me hoe gelukkig ik was met mijn kleine meid (niet dat ik me dat nooit realiseer maar er zijn van die momenten dat het even extra duidelijk was) maar ook wat een geluk ik heb gehad tot nu toe. Ze heeft geen gezondheidsklachten, huilt niet overmatig veel, kan goed met andere kinderen opschieten en is ook sociaal naar volwassenen toe (al moet ze wel heel even de kat uit de boom kijken met mensen en even op haar gemak raken) ze is (bijna) de hele dag vrolijk en haar 'uitprobeer-dagen' zijn doodvermoeiend maar zijn meestal snel over en ze is er ook wel met grote regelmaat vrolijk bij.
Ook stond er een vraag waarin ze vroegen of Elora voor was vergeleken bij andere kinderen. Volgens mij antwoord iedere moeder daar wel "ja" op... hihi, want je vraagt het nu niet aan de meest onpartijdige persoon. Toch ben ik er echt wel van overtuigd dat Elora een beetje voor is in haar doen en laten. Niet zozeer van wat ik zelf zie, want ik weet dat je niet kan oordelen op moment opnames met andere kinderen, maar wat anderen tegen me zeggen. Ik krijg regelmatig te horen dat Elora al veel praat en een grote woordenschat heeft, dat ze al veel kan en heel snel is met dingen. Dat zijn dingen die je als moeder zijn natuurlijk graag hoort.
Ik geloof trouwens ook alles wat andere moeders zeggen wat hun kind kan, want ik zie zelf hoe ik Elora soms iets wil laten doen waar een ander bij is en dat ze dat dan spontaan helemaal niet meer doet.
We hadden weer de leuke vrouw bij het CB (daar was ik erg blij om) en die jubelde over hoe groot Elora was geworden en hoe goed ze al kon praten. Elora praat tegenwoordig in een soort van bizarre zinnetjes en dat schijnt heel knap te zijn, dus ik was weer ontzettend groots natuurlijk. We kregen ook complimentjes over haar woordenschat want ze kent best wat woordjes.
Natuurlijk weigerde Elora stellig de blokjes op elkaar te zetten (wat ze al maanden kan en gelukkig de vorige ker wel had gedaan op het CB en dat was rond haar verjaardag) en de vormpjes in de vormenschoof te doen (wat ze ook echt al een tijdje kan en dus niet meer leuk vindt)
Wel liet ze de mevrouw zien wat je allemaal met een pop kon doen. Ze liet de pop zitten, gaf de pop kusjes en wikkelde het ding keurig in haar eigen handdoek. Toen ze een autootje met Ernie zag ging ze helemaal uit haar dak. Er werd meteen op de grond gekropen en ze duwde het autootje voorzich uit en riep: "Brrrrrr toet toet". Dit zal ze wel van haar neefje hebben gezien want wij spelen thuis bijna nooit met autootjes maar dat gaan we toch maar wat vaker doen.
Wat ik helemaal heerlijk vond is dat ze netjes het speelgoed weer opborg toen ik er om vroeg. Ze legde alles netjes terug in de bakjes die ik aanwees. Dat doet ze tegenwoordig thuis ook steeds beter al maakt ze nog steeds meer troep dan ze opruimt. Maar Elora kan ook met een klein beetje speelgoed een enorme bende maken.
Ik moet trouwens oppassen want ze duwt nu de post door de brievenbus... van binnen naar buiten :shock: en ook moet ik in de gaten houden wat ze in de prullenbak gooit.
Wandelingen worden steeds interessanter met onze dochter... al kan je niet meer even snel ergens naar toe lopen. Ieder putje, steentje, glimmertje in de straat of weet ik veel wat moet bekeken worden. Er gaat een nieuwe wereld voor me open. Ze gaat op haar hurken erbij zitten en wijst er naar en kijkt aandachtig. Ik moet haar tegenhouden om sommige dingen niet aan te raken of op te pakken. En ook ik moet kijken en bewonderen want er wordt geroepen: "Mamma tijt" (mamma kijk)
Ook speelt ze spelletjes met ons, verstoppertje achter palen en deuren. En dan giert ze het uit. Ze praat tegen vreemden en hangt hele verhalen op. Gelukkig vinden de mensen het wel leuk (tot nu toe) Elora is trouwens ook het type kind dat als ze naar jou toe komt is ze niet verlegen, maar als jij naar haar toe komt en je gaat aan haar zitten of tegen haar praten, dan wil ze toch eerst even de kat uit de boom kijken. Dat is zo vreemd, want tegen mensen op straat doet ze heel amicaal.
Proosten is ook een nieuwe hobbie van haar. Zelfs haar stapelbekers (die ze niet meer voor stapelen gebruikt want stapelen is toch zo passé mamma... dat snap je toch wel?) worden tegen elkaar gekletst en dan roept ze "Boost" (proost) Ieder avond tijdens het eten wordt er met onze waterbekers geproost. Op vakantie in het restaurant heeft ze zelfs uit een wijnglas gedronken net als iedereen. Daarmee kon ze proosten en drinken zonder te knoeien. Ik vind haar zo'n knappe meid... maar toch blijven de wijnglazen hier netjes in de kast want de kans dat ze er een van tafel stoot is best aanwezig en daar heb ik niet zo'n zin in. Eten kan ze netjes... maar wat ze tussen het eten doordoet zorgt voor een rommeltje. Zoals kijken wat er onder haar bord ligt ofzo... dat soort rare dingen.
Haar grote liefdes zijn nog steeds haar nanna en haar opa. Daar zingt ze de hele dag liedjes over en ze wil ze ook regelmatig bellen. Toen mijn ouders pas voor de deur stonden om me te helpen met mijn accu, deed Elora een soort van spaans uitziende dans van vreugde. We moesten er zo om lachen. Ze heeft ook pas één keer I love you (I juwa jou) gezegd en dat was tegen haar opa. Maar opa is ook speciaal. Als Elora opa's stem alleen maar hoort dan krijgt ze een ondeugende blik in haar ogen. Haar opa is haar makker, de persoon waar ze lekker een beetje ondeugend mee mag zijn, haar bondgenoot.
Buiten alle verwachtingen om, blijkt pappa de strengste te zijn van ons allemaal. Ik dacht altijd dat ik dat zou zijn, maar ik ben een grotere softie dan ik dacht. (Al ben ik best streng hoor) Maar pappa is niet alleen strenger maar pappa is ook een stuk creatiever dan ik had gedacht. Hij komt soms met ideeën waarvan ik denk... hoe komt hij erbij? Zo heeft hij laatst met haar gekookt (daar ben ik echt veel te truttig voor om zo iets te bedenken) Elora zat in de kinderstoel en mocht met een mesje van het plastic kinderbestekje stukjes tomaat, boon en andere dingen 'snijden'. Ze hebben zelfs samen de saus gemaakt voor bij het gerecht. Ze vond het geweldig en ik was zo trots.
Ik hoorde Elora zojuist beneden een behoorlijke smakker maken (dan staat toch even je hart stil) en ze kwam boven met haar pappa om getroost te worden (gelukkig wil ze nog steeds het liefst door mij getroost worden thuis) Ze wees me verdrietig aan waar het pijn deed en ik smolt. Toen wees ze naar de computer en vond dat ik maar iets anders moest doen en ze riep enthousiast: "Anere" (andere) en toen "Nijntje" :lol: Ze is zo gek op nijntje, maar alleen op de liedjes. Ze vindt de filmpjes niet bar interessant. Terwijl ze nu toch meer geinteresseerd is in tv. We zijn er nog steeds iets voorzichtig mee, maar tijdens de vakantie (vooral op van die vieze regenachtige dagen) heb ik haar wel wat meer tv laten kijken dan normaal.
Het leven met een dreumes blijft een spannend iets. Ik heb van het CB een boekje gekregen met alle gevaren. Ik wist ze wel, maar ze zo op een rijtje zien... daar moet ik toch weer even van slikken. Toch wil ik haar ook niet 'angstvallig' opvoeden, dus moet ik even door mijn eigen angsten heen. Dat is niet altijd makkelijk. Ik ben ook nog nooit zo bezorgd geweest als sinds ik moeder ben. Nu maak ik me soms echt druk over de gekste dingen. Misschien wordt dat makkelijker naarmate ze ouder wordt... al hoewel... als ik nu het idee van een stappende tiener die midden in de nacht op de fiets naar huis komt voor mijn geestenoog haal... dan word ik daar ook niet vrolijker van. Of een kind dat ruzie met haar ouders heeft en nooit meer wat van zich laat horen... :? Zoals mijn man zegt... we voeden haar zo goed mogenlijk op en hopen dat we haar de normen en waarden meegeven die ze moet hebben... meer kan je ook niet doen. -
kiezen
Er zijn van die dagen dat ik ineens besef hoe groot mijn meisje wordt. Dan moet ik soms even slikken.
Ze wordt zo lang, kan al zo veel en brabbelt zo wijs.
Elora en ik beginnen al echt kleine gesprekjes met elkaar te voeren. Het is nog allemaal met heel veel brabbelen hoor, maar we begrijpen elkaar soms echt. Zo kan ik Elora instructies geven over kleine dingetjes (doe het doosje maar open en doe de pop in de doos) en die voert ze dan ook uit. Ze gaat steeds meer dingen doen die ik van haar vraag.
Maar zij kan MIJ ook duidelijk maken wat ze wil. Ze vraagt om dingen (zoals drinken, lezen of dat ik moet kijken) of om speelgoed dat ze wil. Zo mag ze bijvoorbeeld zelf kiezen wat ze op haar brood wil en vraag ik: Elora do you want cheese or meat on your bread. Vandaag koos ze "mitah" (meat) en ze wees het aan terwijl ze het zei, dus er was echt geen vergissing mogenlijk. Ze is nu ook wat minder gek op sjeesh (cheese) waar ze een tijdje dol op is geweest.
Elora mag zelf haar bordje soms op de tafel leggen en haar bestek. Dat doet ze ook 'keurig' (nou ja, het valt nog wel eens, gelukkig is het niet breekbaar)
Ze spreekt ook graag met verkleinwoorden: Papjiah (papje), popiejah (popje), potiej (potje), babiejah (babietje), voetiejh (voetje), handjieh (handje)
Het meest vertederende vind ik nog steeds als ze om een handjieh (handje) vraagt en me dan dingen gaat laten zien. Ze is ook echt beledigd als ik er geen tijd voor heb. Het is ook haar manier van aandacht trekken. Want ze kiest graag momenten uit waar ik bijvoorbeeld sta te koken of als ik aan het tekenen ben.
Slapen gaat wel weer redelijk, al is ze af en toe even wakker tussendoor. Ik maak me wel een beetje zorgen want soms ziet ze er wat pips uit. Terwijl we toch redelijk veel buiten zijn (al zijn we met het hete weer telkens maar kort buiten geweest, maar dan een paar keer op een dag)
Ze heeft met haar pappa een heel tandenpoets ritueel. Bij mij houdt ze haar lippen stijf op elkaar en is het een gevecht en pappa mag haar tanden dus wel helemaal poetsen. En hij mag ook haar nagels knippen (ze wordt bij mij al boos als ik mijn eigen nagels knip, dan zegt ze heel boos "nee nee" en doet haar handen op haar rug)
Elora is gek op muziek. Ze zingt de hele dag. Liedjes die bestaan, zoals nijntje, of alle eendjes zwemmen in het water (dan zingt ze gewoon eendje eendje eendje) maar ook zelf gefabriceerde liedjes over mensen die ze lief vindt of dingen die ze doet. Ik moet er altijd erg om lachen. Veel liedjes hebben ook dezelfde melodie. Ze neuried ook de deense wals die herken je echt!
Nou, ik hoor weer het mamma geroep uit de slaapkamer komen, dus ik ga mijn spruit maar even redden. -
Een avondje uit
Elora is naar haar nanna toe en Paps en ik gaan een avondje uit. We hebben nog wat goed te maken voor een aantal verjaardagen en één van onze vrienden is ook daadwerkelijk jarig. Een leuk etentje dus.
's Middags neem ik al afscheid van mijn vrolijke dreumes, want dan kunnen we ook nog even rustig winkelen. Het is gewoon niet makkelijk om kleding en schoenen te passen als je zo'n kleine hyper kip om je heen hebt rennen die gezellig overal aan probeert te komen. Niet dat ze niet luistert, want als ik nee zeg doet ze het niet meer... maar voor alle dingen gelden nieuwe regels en je moet haar zo in de gaten houden want ze wil op avontuur.
Het is fijn even met z'n tweeën door de stad wandelen maar ik merk als ik thuis ben dat ik mijn meisje toch weer mis. Gelukkig heb ik niet veel tijd om er bij stil te staan, want ik moet me snel opdoffen om uit te gaan.
Tijdens het etentje moet ik er op letten dat ik niet de hele avond over Elora ga praten. Ik schaam me een beetje... ik weet toch wel meer te vertellen? Dat weet ik ook wel maar ik ben zo enthousiast over mijn kindje. Ik ben ook zo gek op haar en zo trots.
Zo wilde ik graag vertellen dat Elora tegenwoordig "sorry" [sow] zegt als ze iets heeft gedaan wat niet mag. Of dat ze ineens zo heerlijk kan knuffelen. Vooral als ik haar een pyjamapapje uit een pakje met een rietje geef, dan kruipt ze bij me op schoot legt ze haar hoofd tegen mijn borst en slaat ze haar armen om me heen en dan drinkt ze uit het rietje. Heerlijk vind ik dat. Ze wil af en toe gewoon troetelen met me en dan komt ze bij me zitten of liggen. Dan ben ik het gelukkigste mens in de wereld.
Ik vertel graag over de gekke stunts die ze uithaalt. Soms zijn ze eng en gevaarlijk en dat vind ik minder. Maar soms zijn ze stiekem ook wel heel knap bedacht. Zo schuift ze stoelen van hot naar her om overal bij te kunnen.
Wat ik ook wel bijzonder om te zien vind is dat ze bewuster wordt. Zo wil ze me af en toe slaan... maar bedenkt ze zich. Dan slaat ze niet maar gaat ze in plaats daarvan slijmen. Want ze weet dat als ze ons slaat we haar gelijk weg zetten en haar negeren en dat vindt ze VRESELIJK. En met knuffelen krijgt ze juist heel veel positieve aandacht. Dan doen we overdreven blij en leuk.
Ik ben zo benieuwd hoe ze het straks op vakantie gaat vinden. Het schijnt er erg koud te zijn en stormachtig, dus ik hoop dat we niet zeeziek worden. We zullen zien, maar ik kan bijna niet wachten... ik vind het zooo spannend. Elora moet alleen maar om me lachen als ik haar probeer uit te leggen wat we gaan doen. Ze snapt er nog niets van, maar vindt het wel grappig.
-
Stuntvrouw en drama queen
Heel overdreven hoor ik Elora's stem: "Oooooh... mamma!" roepen. "Oh jee" denk ik bij mezelf.. "Wat heeft ze nu weer gedaan?" Elora komt altijd even melden als ze iets heeft gedaan en ik heb haar niet betrapt. Ze zou geen goede crimineel worden later.
Zuchtend loop ik mee naar het plaats delict. Elora heeft het knijpfruitje wat ze lief op haar stoel zat te eten (dacht ik) op de tafel en de grond leeggeknepen en heeft het vervolgens helemaal uitgesmeerd. Ik stond te koken en had beter moeten weten dat er iets aan de hand was toen het zo stil was. Normaal krijgt ze ook haar fruit na het eten, maar pappa was een beetje laat en mamma zocht een niet al te vullende overbrugging.
Heel geschokkeerd staat mijn kleine drama queen naar het tafereel te kijken. Ze houdt haar hand voor haar mond en zegt: "Oh-hoh". Stiekem bijt ik op mijn lip om mijn lachen binnen te houden en semi streng vertel ik Elora dat dit niet goed is en dat ze er een smeerboel van gemaakt heeft. Elora blijft geschokkeerde geluidjes maken en samen ruimen we de troep op met keukenrol. Elora vertelt even aan de pop, aan de beer en aan mij dat dit niet mag. Ze schudt haar hoofd en haar vingertje heen en weer en zegt: "Oh-hoh... nee nee!!"
We hebben een kleine drama queen in huis. Je verveelt je geen moment met haar. Ze bemoeid zich overal mee (zelfs met vreemden) en vertelt iedereen hoe het moet en wat wel en niet mag.
Ze zoekt het ook op, want ze laat tegenwoordig haar pop stoute dingen doen en die krijgt dan straf. Ze laat de pop bijvoorbeeld dingen aanraken waar zij zelf niet aan mag komen (kopjes, de telefoon het glazen kastje) en dan vertelt ze de pop dat "Oh-hoh, Dootje tout" en krijgt ze een flinke preek van "Nee nee"
Die arme pop heeft het sowieso te voortduren met ons kind. Ik krijg bijna medelijden met het ding. Regelmatig wordt ze op de grond gegooid onder het mom "ze is gevallen" en dan komen de jank-geluidjes. In het begin was dat schattig, maar 100 keer op een dag wordt snel irritant.
Doortje, want zo heet de pop, krijgt ook echt eten. Elora houdt express stiekem stukjes liga of cracker of zelfs een erwt achter om in de kleine gesperde plastic lippen van Doortje te forceren (waarna mamma het er weer uit kan gaan peuteren)
Maar ze doet ook leuke dingen met de pop. De pop wordt in bed gelegd en krijgt eerst een Eloriaans slaapliedje toegezongen. Er worden spelletjes met de pop gedaan (in de maneschijn, klap eens in je handjes, op een grote paddestoel), er wordt met Doortje gedanst en geknuffeld. Doortje krijgt zelf gekookt eten (pan tegen haar harses) het is (soms) een lust voor het oog. Laatst mocht Doortje mee in het grote bad (eerste en laatste keer, want de pop was lang niet zo waterdicht als op het plaatje stond en heeft dagen gelekt)
Maar een ding is zeker, Elora is een echte poppenmoeder.
Moeder zijn is de leukste tijd van mijn leven... maar ook de engste. Vooral nu dat mijn dochter de kunsten van een stuntvrouw begint te tonen.
Ze gaat nu op haar hobbelpaard staan (zonder handen) en jaagt mij de stuipen op het lijf. Ze klimt door de ramen van haar speelhuisje, gaat op het hekje staan en roept dan om het te laten zien.
Ze klimt in kasten, staat op kisten en laatst stond ze ineens op onze eettafel (via een stoel was ze er op geklommen) Ze probeert zelfs IN haar kinderstoel te klimmen. Het is net een berggeit. Ik word er kriegel van.
Dus met haar drama en stunt-kunsten kunnen we ons kind zo naar Hollywood sturen!
-
van die dagen
Er zijn van die dagen... dan wil ik een foto van Elora op een t-shirt printen met haar ondeugende blik en daar boven laten printen: This is why I drink in the mornings....
Er zijn van die dagen waar Elora gewoon dwars is... en dat is ze dan niet één dag... dat houdt ze nu al 3 dagen vol. Dan luistert ze net even niet zo goed, dan doet ze net even dingen die eigenlijk niet mogen... van DIE dagen.
Ze is niet eens echt stout... maar gewoon ondeugend. Maar dat telt op als dat een paar dagen is. Dat ze net eventjes in haar dolle bui het glaasje water van de tafel 'stoot' en dat je je afvraagt of dat wel 'per ongeluk' was of gewoon 'goed gemikt'.
Van die dagen dat ze de dvd's pikt en achter het gordijn openmaakt. Dat mijn radar al afgaat omdat het ineens opvallend stil is geworden in de huiskamer...
van die dagen dat Elora het zelfde woord 3.000.000 keer herhaald tot mijn oren ervan gaan suizen. Waar ik 80.000 keer het zelfde boekje over dat verrotte slakje moet voorlezen omdat ze niets anders wil.
Van die dagen waar Elora last van haar tanden heeft, dus overal op kauwt, snel mekkert en slecht slaapt. Waar ze kwijlt bij het leven en de hele tijd met haar handje in haar mond zit. Waar ik haar zielig en tegelijkertijd erg irritant vind.
Van die dagen dat het te heet is om actief te zijn... dat ik grootse plannen heb de avond te voren en dat daar niets van komt.
Van die dagen dat Elora met een suikerzoet piepstemmetje praat, waar mijn nekharen van gaan staan. Waar ze constant haar pop of beer laat vallen zodat ze haar of hem kan troosten (wat in het begin heel snoezig was, maar na een tijdje wordt het "miiiiiiiiih" geluidje dat ze maakt voor de huilende pop of beer behoorlijk irritant)
Van die dagen dat Elora ineens verslaafd aan de filmpjes op de computer blijkt te zijn en waar ze 600.000 keer op een dag om Emmo (Elmo) en Ennie (Ernie) vraagt.
Van die dagen dat je dochter wilde weten hoe jouw gebit er nou eigenlijk uitziet en zo hardhandig je tandvlees en onderlip heeft gekrabbeld dat er nu een ontsteking zit waar je je doorberoerd van voelt.
Van die dagen dat je eigenlijk nog even door wilt slapen omdat je door de hitte niet goed slaapt 's nachts, maar waar je dochter (Die ook al nachten niet goed slaapt) andere ideeën over heeft.
Van die dagen waar je dochter weigert om haar luier te laten verschonen. Van die dagen dat als je eindelijk na heel veel worstelen/ dreigen/ omkopen met speelgoed waar ze eigenlijk normaal niet aan mag zitten, de luier uit hebt jouw dochter haar speelgoed door de smurrie haalt wat jij vervolgens moet opruimen.
Tja... je hebt van die dagen. Dat hoort bij het moeder zijn. En stiekem hebben zelfs deze vervelende dagen hele leuke dingen... want hoe ondeugend ze ook kan zijn, ze is ook vaak zo leuk. -
she's got my number!!!
Oh die kleine sneak... ze kan (zoals gewoonlijk) weer niet slapen. Dus ik na een uur toch maar haar luier gechecked want ze heeft niet zo veel 'vieze luiers' gehad vandaag. Ze had idd een hele zware plasluier, en dat in een uur tijd, want voor het naar bed gaan heeft ze nog een schone luier gehad...
Toen ik haar weer in bed wilde leggen, na natuurlijk eerst een slaapliedje te zingen, ging Elora me uitgebreid knuffelen. En... ik viel er met open ogen in. Elora is niet zo ontzettend knuffelig (al wordt het steeds meer) en iedere knuffel die ik krijg koester ik... zelfs als ze eigenlijk moet slapen. Wat een ondeugend grietje is het toch! Ik blijf versteld staan van de persoonlijkheid die ze aan het ontwikkelen is! -
dolle dierenboel
Pffffft... ik kan me toch herinneren dat ik vroeger niet zo moe was na een dagje uit. Ik voel me momenteel een jaar of tachtig, met knikkende knieën en suizende oren.
Vandaag leek het me leuk om eens naar de dierentuin te gaan. We zijn recent nog in de Beekse Bergen geweest, maar ik vind het gewoon een leuk dagje uit en Elora is erg onder de indruk van de dieren.
Helaas was Elora al vroeg wakker vanochtend en kon ze door alle drukte ook 's middags in de auto haar slaap niet vatten, dus het was een lange dag voor onze kleine muppet. Na nog even snel wat broodjes bij onze vriendelijke AH te halen, zijn we door geraced naar Nanna. Nog even een schone broek voor Elora en snel wat broodjes smeren en het avontuur kon beginnen.
Elora was door het dollen heen. We begonnen in het Oceanium waar ze als een soort van kangaroe met een richtingstoornis aan het rond huppelen was, giebelend wees ze alle vissen aan die ze maar kon vinden. Alles was mooi en spannend en leuk.
Vooral de "nemo" vissen (clownvissen) waren erg favoriet, maar ook de kwallen kon ze haar ogen niet van afhouden. Toen we door de buis liepen waar de vissen boven haar zwommen was ze even iets geintimideerd. Ze wilde graag een handje of dat we haar even optilde... maar ze was snel over haar gene heen en ook daarna was de tunnel een groot festijn.
Het was een geweldige dag... tot Elora moe werd. We hadden haar in het wagentje gezet en op zich ging dat nog goed... tot we haar voor de foto even uit het wagentje lieten. Toen brak de hel los, want Elora wilde niet meer in het wagentje. Ze had namelijk de wipkip ontdekt... (nou ja wipstruisvogel) en daar deed ze zo gek en wild op dat mijn moeder en ik met hartverzakkingen toe stonden te kijken. Ze heeft thuis een hobbelpaard waar ze ook zo wild mee is, maar die is laag bij de grond en daar zit niet zo'n enge veer onder. Dus nadat ik haar echt heen en weer zag slingeren heb ik haar maar van de wipkip af gehaald. Het is zelden dat Elora driftig wordt... maar als ze het doet, doet ze het goed. En ik schrik er altijd van. Ik geloof dat ik haar in haar korte leventje maar een stuk of 4 of 5 keer een driftbui heb zien hebben... dit was er één van...
Ik geneerde me dood toen ik met een krijsend kind in het wagentje de vluchtroute in Blijdorp koos. Om ons heen zag ik mensen afkeurend kijken. Een uur geleden, toen ze nog helemaal happy rond liep door het park waren mensen juist vertederd door dit kleine pratende grietje en nu... wat een klein monster. Ik wist me gewoon geen houding te geven. Het was inmiddels ook al 15:30 en Elora was al vanaf iets voor achten wakker, met geen slaapje tussen door (niet in de auto, niet in de kinderwagen, ze wilde beslist niet slapen)
Ook op de terug weg heeft Elora maar een half uurtje geslapen. Gelukkig was ze weer helemaal gezellig toen we thuis kwamen. Dus dat scheelde wel.
Al in al is het wel een super gezellige dag geweest... ondanks dat Elora er een beetje een vervelend eind aan heeft gebreid. Want behalve het laatste half uurtje was ze zo gezellig en lief en zo geinteresseerd in de dieren. Ze heeft ook allerlei geluiden naar de dieren gemaakt in de hoop dat ze op haar zouden reageren.
Waar ik trouwens wel een beetje van schrok is hoe sommige volwassenen zich gedragen in een dierentuin. Want het gebeurde vaak dat als wij ergens stonden te kijken zo'n raar mens ineens voor de neus van Elora ging staan... ik vond dat zo kinderachtig en kan me daar best wel boos om maken. En het viel me op dat Elora daar niet als enigste ukkie last van had. Alsof je niet over zo'n kind heen kan kijken.
Het blijft wel een genot naar de dierentuin gaan. Elora is zo vertederd door alles wat beweegt. Het is zo'n grappig gezicht hoe ze dieren door het glas heen aait. En hoe ze op haar tenen van de ene kooi naar de andere kooi trippelt.
En nu heeft mamma haar rust wel verdiend. Elora gaat lekker naar bed en mamma gaat heerlijk even in bad... want het is wat... zo'n dagje Blijdorp!
-
Spelen
"Wat is ze toch aan het doen in vredesnaam?" vroeg ik me vanochtend af toen ik het brood stond te smeren voor het ontbijt.
Elora zat achter de tafel opgesteld en ik hoorde telkens een harde klap van iets wat ze op de grond aan het gooien was en daarna een soort aanstellerig gejengel. Dan hoorde is haar "Oooooh" zeggen op een soort 'troostende' manier. Ik snapte er niets van en besloot toch even te kijken. Ik hoorde wel aan het gejengel dat er niets aan de hand was, het was duidelijk nep.
Toen zag ik ineens wat ze aan het doen was. Doortje, haar pop, werd telkens met een harde smak op de grond gegooid, waarna Elora een soort huilgeluid maakte en vervolgens de 'huilende pop' ging troosten. Ik moest er erg om lachen. Dit heeft ze bij mij gezien. Elora wil namelijk nogal eens gooien met haar speelgoed. Ik vind dat best vervelend want niet alles kan daar tegen. Dus als ze met de pop gooit laat ik de pop 'huilen' en troost ik de pop "Arme Doortje, ben je zo hard gevallen... en doet het zo'n pijn? " Nu doet Elora dus het zelfde. Ik blijf me verbazen over dat kind.
Als ze niet met de pop en de pannetjes aan het spelen is, dan zijn het wel de little people. Op dit moment geef ik haar vaak de ark van Noach, omdat ze echt heel erg met dieren bezig is. Ze laat de dieren ook 'praten' ik hoor precies wanneer ze met de leeuw of met de krokodil aan het spelen is. Veel dieren die ze niet weet laat ze maar paarden geluiden maken.
De ark zelf heeft 4 raampjes, 3 kleintjes aan de ene kant en een grote vierde aan de andere kant. Elora speelt kiekeboe met de dieren. Ze houdt de ark als een soort fototoestel vast en kijkt door het grote raam naar binnen of zelfs naar buiten. Ik laat dan af en toe een dier in de kleine raampjes van de andere kant verschijnen, tot grote pret van Elora. Ze schatert het uit. En als ik het niet doe, dan drukt ze me heel kittig een dier in mijn handen (meestal de krokodil) en vraagt dan "mamma, die... hap (want dat zegt de krokodil)"
Er komen steeds meer duidelijke woordjes uit haar gebrabbel. Veel lijkt nog wel op elkaar hoor, en ze spreekt veel woorden nog steeds maar half of raar uit. Maar dat is ook wel weer heel koddig. Mijn man zegt dat ze brabbelt in zinsverband. Het lijkt idd alsof ze hele zinnen zegt... alleen is 80% van de zin gewoon wartaal. Zij gelooft wel dat het woorden zijn want je merkt dat ze bepaalde klanken altijd in dezelfde combinaties gebruikt. Ik ben er alleen nog niet achter wat ze nu precies betekenen.
Ik ben trouwens benieuwd hoeveel ze staks op de vakantie van haar neefje en nichtje oppikt. Het lijkt namelijk wel of zij haar beter woordjes kunnen leren dan ik. Ze doet alles na wat die olijke twee doen.
Vannacht hebben we trouwens weer een 'tandennacht gehad'. Het was ellende. Elora werd slaaphuilend wakker (of half wakker) en ik heb er tot 2x toe charmodent in moeten stoppen om haar uiteindelijk in slaap te krijgen. Ik moet zeggen dat ik dat nu zo ook wel voel, want ik ben kapot.
Ik ben dol gelukkig als eindelijk al Elora haar tandjes door zijn. Want dit is echt een drama. -
Wat hebben we het toch getroffen
"Wat een leuk kind hebben we toch he?" vertellen wij elkaar dagelijks. Toch heb je van die dagen waar Elora echt wel het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen.
Net als iedere dreumes probeert Elora haar grenzen te verleggen en de regels te buigen. De een is er wat rustiger in dan de ander. Ons kind laat zichzelf graag horen. Niet met huilen of jammeren maar met hele verhalen.
Ik had Elora al in het rijtje "temperamentvolle kindertjes" geplaatst tot ik wat echte temperamentjes ontmoet had.
Eigenlijk is dat kind van ons maar heel tam. Ze heeft zo nu en dan haar sla buien... maar die zijn best zeldzaam en zijn vaak ook zo weer over. Heel af en toe heeft ze mopperbuien of klaagdagen... maar ook die vallen eigenlijk wel relatief mee. Ze is er gooierig... dat wel. Ik krijg het er ook niet uit. Maar wel onder het mom van "het is een spelletje". Ze gooit zelden iets serieus... alleen als ze schrikt als ik haar er op betrap dat ze iets gepakt heeft wat ze niet mag.
Je mag natuurlijk niet vergelijken want ieder kind is anders... maar stiekem doe je dat soms toch. Zo heeft het bij mij de ogen geopend door een paar kindertjes te zien die wel "pittig" waren. Een week of wat geleden hadden we al een goed voorbeeldje van een klein dametje die overal om ging jengelen als ze haar zin niet kreeg.
En vandaag hadden we een echte schreeuwerd om ons heen. Het was een agressief dametje van dezelfde leeftijd als Elora.
Het ergste vond ik nog dat het kleine monstertje telkens mijn kind sloeg. Niet hard, want Elora gaf geen krimp en ging lekker door met wat ze aan het doen was. Elora trekt wel dingen uit de handjes van kinderen, maar dit doet ze nooit op een 'gemene' manier. En als het kind in kwestie (of een ander kind) het weer uit haar handjes trekt vindt ze het ook best. Ze is er vrij makkelijk in. Soms probeert ze wel eens iets af te schermen en zegt ze heel duidelijk "nee nee". Maar ja... als het dan toch afgepakt wordt... jammer dan.
We waren op een kinderfeestje waar een groot deel van de kindertjes van Elora haar leeftijd waren. Er werd wat af gejengeld, gegild, geduwd en gesloopt. Elora vond het allemaal best. En ik, die toch af en toe best kan zuchten over dat 'drukke kind' van mij... merkte dat ik toch een paar keer dacht... "ai... je zou er maar zo-een thuis rond hebben lopen" Ik voelde me schuldig dat ik het dacht... maar stiekem was ik wel heel trots op mijn dochter.
Want Elora kwam netjes niet aan de tafel, zoals we haar geleerd hadden. En toen ze een snoepje van een bordje op een stoel pakte (iets waar ze nog te klein voor was) en mijn moeder haar streng toesprak dat ze dat niet mocht, legde ze het netjes terug. Elora gilde ook niet, al had ze af en toe wel hele verhalen te vertellen.
's Avonds zijn we na het drukke kinderfeestje naar een restaurant gegaan. Ook daar was ze weer een engeltje. Ze heeft zo lekker zitten eten en ik was nog wel het speelgoed in de auto vergeten. Maar ook met een ritsje van een jas, een escargot grijpertje en een lepen kan mijn kleine meid zich prima gedragen.
En ik... ik ben trots op haar en ik hoop dat ze mijn dagboek ooit eens terug zal lezen en weten hoe verschrikkelijk groots ik met haar ben. -
Slapenloosheid
"Mamma... beer" galmt het nu nog om 22:00 uit Elora haar kamertje. Ze heeft nogal moeite met slapen en zit plotseling in een raar ritme. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het 's ochtends minder erg vind als mijn dochter zich pas na negenen meld... helaas hebben de overenthousiaste verbouwers daar vanochtend een stokje voor gestoken door om 7:15 te beginnen met heien.
Elora vind momenteel alles gezellig en wil maar niet slapen. Het kleine voordeel is wel dat ze ontzettend gezellig is. Ik merk een enorme verandering in haar sinds ik vakantie heb. En misschien ligt het wel niet aan mijn kindje... misschien lag het wel aan mij.
Een aantal weken heb ik van hot naar her moeten rennen en ook Elora moest mee in mijn vreemde ritme. Ik heb haar erg veel uit moeten besteden aan mijn moeder, maar wilde haar zelf ook tussendoor zien. Dus er werd wat afgezeuld met mijn arme dreumes. Ze werd er thuis ook niet gezelliger van.
Maar nu is de rust weer terug gekeerd. Overdag slaapt ze wel lekker lang, soms wel dik 3 1/2 uur achter elkaar... maar wat wil je als je de hele tijd zo actief bent.
We zijn vandaag gezellig op bezoek geweest bij mijn zus. Die heeft een kleindochter, Bailey, die 4 1/2 maand jonger is dan Elora. Bailey wordt morgen een jaar. En wat klein is dat dan plots weer als je alweer richting de 17 maanden gaat met je dreumes. Het is zo schattig om dan weer zo'n waggelend kindje te zien. Ik kan het me bijna niet meer voorstellen dat die rennende uk van mij ook zo waggelde nog geen 6 maanden geleden. Wat eng is dat ook om te zien.
Natuurlijk was ik weer supertrots op mijn kleintje. Ze was eventjes verlegen, maar Elora moet altijd even de kat uit de boom kijken. Daarna wond ze mijn zus helemaal om haar vingertje met haar geweldige brabbeltjes en lachjes. Mijn zus heeft ontzettend veel knuffeldieren in huis en als ik een euro kreeg voor iedere keer dat Elora "Biejah" (beer) riep, zou ik een jaartje eerder op vakantie naar Amerika kunnen ;)
De pret was helemaal compleet toen Bailey met haar moeder kwam. Elora wilde haar maar al te graag knuffelen. Toen ze Bailey per ongeluk onderuit trok in haar enthousiasme en Bailey zo schrok dat ze moest huilen stond Elora geschrokken toe te kijken. Heel voorzichtig probeerde ze Bailey te troosten door haar te aaien en te zoenen, maar toen dat niet hielp haalde ze verdrietig haar schoudertjes op... mijn hart brak gewoon.
Toen we naar huis reden viel ze na 5 minuten in de auto in slaap, ze had ook weer zoveel indrukken opgedaan.
We hebben ook nog even met haar buiten gespeeld, toen ze 's avonds wakker werd. Ze was ook zo enthousiast. Ze had dik 3 1/2 uur geslapen dus het leek ons wel een goed idee om haar even te laten razen.
Iedere dag besef ik me weer hoe ik het getroffen met mijn kind. Ze maakt me zo gelukkig. Ik heb geloof ik nog nooit een leuker persoon ontmoet in mijn leven.
Het moederschap heeft gewoon iets magisch. -
Baldadig
Niet iedereen zal het op prijs stellen zo'n giebelen kind die het liefst nog rent ook... maar ik moet eerlijk zeggen dat ik zo kan genieten van Elora haar uitbundigheid. Alles is een groot feest met haar.
Toen we gisteren even met z'n drietjes naar de supermarkt gingen, was Elora door het dollen heen. Ze is nu zo groot dat we haar niet altijd maar in het wagentje zetten. Omdat ze zich netjes laat verbieden dingen uit de schappen te halen en redelijk goed op ons let, mag ze los rondlopen... MET eigen wagentje. Helaas vergeet ze meestal na 2 minuten dat ze een wagentje had en loop ik uiteindelijk met een piepklein supermarkt karretje rond.
Ze rent wel en het liefst gierend van de lach, zo door de supermarkt. Maar zodra ze een hoek om gaat stopt ze met rennen, want ik merk dat ze ons toch ook wel graag wil zien. Dan gaat ze ook meteen "mamma" of "Daidie" (daddy) roepen, dus kwijt zijn we haar nooit.
Ook bij het gemeentehuis, waar ik vanochtend mijn paspoort moest ophalen was het dolle pret. Iedereen zwaaide terug naar haar en ze hield hele gesprekken op met mensen die duidelijk vertederd van haar waren.
Vanochtend hadden we een minder leuk moment. Ze heeft vannacht in haar luier gepoept en dat heb ik vanochtend pas ondekt. Alles was rood en schraal en zo erg had ik het nog nooit gezien, dus de tranen sprongen me echt in de ogen. Het verschonen is vandaag ook geen pretje. Als ik creme op haar onder regio smeer gaat ze huilen van de pijn en ik moet dan echt even slikken.
Het heien blijft hier een ramp. Elora heeft moeite met slapen met dat kabaal. Ze heeft ook 's avonds ineens moeite om in slaap te komen en soms valt ze pas tussen 21:30 en 22:00 in slaap. Gelukkig haalt ze het overdag in.. maar toch.
Omdat ze nogal wispelturig kan zijn met haar avondeten (al is het al een tijdje gewoon weer als van ouds) geef ik haar voor de zekerheid overdag ook al groenten. Zoals tomaat of komkommer of advocado bij haar brood. Het lekkerste vindt ze de cherry tomaatjes (wij hebben dan romaatjes die zijn wat groter en kan ze niet helemaal in haar mond steken wat mij een hartverzakking scheelt) die bijt ze open en daar zuigt ze het sap uit. Het schilletje vindt ze niet bijzonder en dat hoeft ze dan van mij niet op te eten.
Op dit moment vind ik een van de meest vertederende dingen om te kijken hoe ze met de dieren van de little people speelt. Als ze met de leeuw speelt dan maakt ze er erg gromgeluiden bij. Het is zo leuk, ook de muis, het schaapje, de vogel, de poes, de krokodil en het paardje maken allemaal de juiste geluiden. De rest laat ze geluiden maken op de dieren waarop ze een beetje lijken. Zo doen de ezel en de kameel het zelfde als het paard.
Haar dieren geluidenschat is al behoorlijk uitgebreid. Het aapje doet: "oe oe", het koetje doet "moe", het paardje "klik klak", het schaapje "baa" en het geitje "meee" (die draait ze nog wel eens om trouwens), het hondje doet "woe woe", de leeuw doet "raaargh", de krokodil "hap hap", de olifant "reteh" (met handgebaar) het muisje doet "pie pie", het vogeltje "tiet tiet" en als je vraagt hoe doet het visje, dan doet ze haar mond open en dicht. We zijn nu bezig met het konijntje en de wiebelneus, maar tot nu toch gaat ze daar alleen maar hartelijk om lachen.
We hebben een dvd van nijntje gekocht... voor het eerst hebben we met een heel ritueel onze dochter voor de tv gepland.... maar het mocht niet baten, ze keek nog geen aflevering af. Wel was ze er erg enthousiast over.
Tot nu toe is het enige waar Elora stil voor zit "Bumba", die roept ze ook. Ik vind het een verschrikkelijk programma... maar ja, het is het enige wat ze echt leuk vindt. Dat en liedjes natuurlijk, dat blijft leuk. Maar het liefst danst ze daarop.
Zingen gaat ook steeds beter, ik kan al herkennen als ze "Ik zag twee beren broodjes smeren" zingt. Dan zingt ze "hihihi" Erg grappig. Elora zingt nu vaak zelfs zonder muziek en danst er ook zelf bij. Het liefst nog met een pop of een beer in haar armen.
Ik ben blij dat het vakantie is, het is namelijk echt weer genieten met mijn meisje... helaas dat de bouwers nou precies besloten om in de vakantie te beginnen... *zucht* gelukkig nog maar 23 nachtjes slapen en dan gaan we op vakantie!!! -
Beekse Bergen
De regen tikte wat somber op de ramen, dreigend om onze hele dag in het water te laten vallen, toen we 's ochtends wakker werden.
Toch besloten we er een lekker dagje op uit te gaan. Beekse Bergen was ons doel. We hebben wel even gebeld of de dieren ook met regen buiten waren en de mevrouw deelde ons vriendelijk mede dat ze voor een beetje regen de dieren niet naar binnen zouden halen.
Vol goede moed en bepakt en bezakt met broodjes en drinken, ging de familie Noordeloos op pad. We maakten ons nog even zorgen omdat Elora zat te gapen en maar niet in slaap wilde vallen in de auto. Daan grapte nog dat ze waarschijnlijk in het park in slaap zou vallen en alles zou missen... maar niets was minder waar!
We begonnen met de auto safari omdat het nog een beetje regende. Elora mocht bij mij op schoot voorin de auto, omdat we toch stapvoets reden. Ze keek haar ogen uit. Haar kleine vingertje wees alle dieren aan en zij zag ze vaak sneller dan wij. Soms wilde ze dichterbij komen en stootte ze haar hoofd tegen het glas van de voorruit... ze moest er gelukkig zelf ook om lachen.
Na ge-'boe'd te hebben naar de koe en alle vogels die voorbij kwamen, te hebben aangewezen, kwam het meest spectaculaire... de giraffen. Het miezerde weer een beetje en de giraf besloot het water van onze motorkap, voorruit en dak af te likken. Ik heb nog nooit een giraffenkop van zo dichtbij mogen bewonderen. Elora was helemaal in trance.
We reden nog een tijdje door en zagen van alles en nog wat, tot het opklaarde. Daarna hebben we de kinderwagen uit de kofferbak gevist en gingen we de wandelsafari doen. Elora heeft nauwelijks in de kinderwagen gezeten. Ze rende van hot naar her, wees alle dieren aan, maakte geluidjes naar ze en deed spelletjes met de mensen in het park (of ze wilden of niet)
Op een gegeven moment had ze het in haar bolletje om een jongen van een jaar of 10 te gaan volgen. En als hij dan achterom keek rende ze gierend weg. De arme jongen snapte er niets van, maar Elora had pret voor tien. Ik vraag me dan altijd af... doen andere kinderen dit ook?
Van de mevrouw in de rolstoel die een beetje dezelfde route liep als wij, was ze een beetje bang. Een handje wilde ze niet geven maar ze zwaaide wel heel vriendelijk van een veilige afstand.
Wat hebben we genoten met haar. Ze luisterde op zich ook heel goed en liep netjes mee als we dat vroegen. Soms ging ze ineens de andere kant op en dan riepen wij: "Bye bye Elora", waarna ze zich snel omdraaiden en hard op ons af kwam rennen. Ze had ook weer praatjes voor 10.
Vogels vond ze bijster interessant en ze riep telkens:"Biej" (even voor de niet native Eloriaanse speakers onder ons: Bird)
De aapjes vond ze ook geweldig al vielen de chimpansees meer in de smaak dan de bavianen, want die vond ze ook wat spannend.
Het was weer eens een geslaagde dag en het valt me op dat ik meer geniet van dit soort dingen als Elora erbij is. Misschien zie je minder (want je bent telkens naar het kind aan het kijken en zo snel loop je niet meer) maar het is zo veel leuker!
Op de terug weg sliep Elora wel in de auto. Sterker nog we waren nog geen 2 minuten onder weg of ze lag al te snurken. Wat was ze toch moe. En ondanks dat heeft ze niet een keer gehuild of gejengeld, terwijl het arme kind op het laatst haast omviel en ze zelfs bij me kwam slijmen of ik haar wilde oppakken. Lopen ging gewoon bijna niet meer. Ze knuffelde mijn benen en piepte en tja... daar kon mijn moeder hart niet tegen op. Maar zelfs op mijn arm was ze nog actief en wees ze van alles aan.
Een uurtje heeft ze geslapen in de auto en toen we thuis waren kon ze er weer helemaal tegen aan. Het was echt een superdag! -
ziek
Al sinds woensdag is Elora ziek. Ze heeft zelfs 2 dagen koorts gehad, maar dat lijkt nu over. Toch is ze nog steeds niet lekker en dat merk je aan haar gedrag. Ze probeert soms heel vrolijk te doen, maar vaak is het maar voor kort. Ze is loom, een tikkeltje jengelig en ze weet niet wat ze wil. Het liefst zit ze veel op schoot en wordt ze geknuffeld maar ook dat wordt haar soms te veel (wat niet zo gek is met dit warme weer)
Het ergste is haar slapen. Ze is heel moe, maar kan de slaap maar slecht vatten. Ze jengelt als ik haar in bed leg en ze jengelt als ze wakker wordt. Dat is helemaal niets voor Elora die toch bijna altijd vrolijk is. Soms ligt ze heel zachtjes te klagen in bed en als ik dan om het hoekje kijk, reageert ze niet eens op me. Normaal haal ik haar vrolijk roepend en staand uit bed, nu ligt ze er bij als een hoopje ellende en laat ze het horen ook.
Helaas voor mij doet ze dit ook meerdere keren op een nacht. Plots voel ik veel sympathie voor de mensen die dit in de baby-tijd hebben meegemaakt. Wij zijn altijd redelijke spek-kopers geweest met Elora. Dit is best zwaar en ik merk dat ik ook kapot ben.
Vandaag toen het even beter leek te gaan zijn we lekker in de buurt naar de speeltuin geweest. Met haar vader heeft ze op een soort ronde houten plateau's op veren gesprongen. Toen haar paps haar een vestje probeerde aan te doen zette hij haar op een bankje neer waar Elora plots vanaf viel. Ik schrok me dood want ik zag zo mijn kind weg zakken. Ik schrok nog meer toen ik bloed in haar mond zag, maar het viel allemaal best mee. Een dikke lip en een krabbel op haar wang... maar toch...
Thuis ging het weer helemaal mis. Elora was zo moe terwijl ze nog helemaal niet zo lang uit haar bed was. Ik heb haar maar in bed gelegd maar heb haar al 4x in het laatste uur moeten troosten en weer terug leggen. Ze is zo zielig want ze kan niet communiceren waar het nu pijn doet en waarom ze zo boos is. Je merkt ook het verschil tussen: "Nu gaat het slecht met me" en "Nu ben ik gewoon aan het uitproberen of ik met zeuren mijn zin krijg", want omdat we wat gemakkelijker zijn probeert ze het wel op haar 'beter momenten.
Heel af en toe doet ze nog een spelletje met ons, maar meestal is het hangen. Ze heeft haar ups en haar downs.
Ik was wel weer bijzonder trots op haar, want ik merk dat haar woordenschat zich langzaam aan het uitbreiden is. Zo zegt ze ook al: Home, Mag ik (al geloof ik dat ze de betekenis niet helemaal begrijpt want volgens mij denkt ze dat het betekent dat ze iets gaat pakken ipv een vraag) en ze maakt weer nieuwe dieren geluiden. Het hondje zegt nu: "woe woe", het muisje "pie pie" en de koe zegt de ene keer "boe" en soms ook "moe".
Ondanks haar "downs" is ze toch nog een grappig grietje die graag wil dat je om haar lacht. -
Liefste kind
"Als ze geen honger heeft en ze heeft goed geslapen is het ook het liefste kind van de wereld", verklaarde mijn moeder vol trots aan de aanwezige omstanders op mijn vaders verjaardag.
Vandaag heeft Elora weer eens bewezen dat ze dat echt ook kan zijn. Eigenlijk is Elora zelden vervelend. Veel jengelbuien heeft ze niet, dus als ze er een heeft ben ik gelijk helemaal van mijn stuk gebracht. Elora is meer van ondeugende streken uithalen, maar dit doet ze dan ook met een grote lach.
Ik kan me even niet bedenken wanneer ze vandaag heeft gehuild of gejengeld. Een keer heeft ze een piep gegeven toen ze van het hobbelpaard afviel, maar dat was wel een behoorlijke klap en ze was er binnen 3 seconden weer overheen want toen probeerde ze vrolijk weer op het houten ding te klimmen.
Wat kan ik toch genieten van haar! Heerlijk om haar zo te zien spelen in de tuin. Kletsend probeert ze van alles in elkaar te bouwen. Ik vraag me soms af of alle kinderen deze fase hebben of dat het echt Elora haar persoonlijkheid is. Ze wil alles helemaal onderzoeken en in elkaar zetten en weer uit elkaar halen.
Ze ruikt aan de bloempjes en dan mag de pop ook even ruiken. De hele dag maakt ze "hapjes" voor me om op te eten met haar pannetjes en kopjes en dan ga in enthousiast mee in haar spel.
Elora had het vandaag zowaar voor elkaar gekregen om haar eigen schoen aan te doen... (het zal wel een groot deel geluk geweest zijn hoor) en hij zat waarrempel nog aan de juiste voet ook... ik was helemaal verbaasd.
Het heeft vannacht erg geregend dus de glijbaan in de speeltuin was erg stroef. Elora keek me een beetje verbaasd aan toen ze in een soort jichtige slakkengang met een naar piepend geluid naar beneden zakte (inplaats van glee... want dat kon je echt geen glijen meer noemen)
Toch kon ze er geen genoeg van krijgen en ik stond als een bezorgde moeder kloek toe te kijken hoe ze zelf de trap op klom (het is een grote trap en geen laddertje) en op de glijbaan ging zitten om er af te 'glijden'. Ik voelde me weer trots. Ik merk dat ik dat snel heb als ze weer iets 'onafhankelijk' kan.
Ze is ook de hele dag aan het dansen. Voorheen was ze al een muziek kind, maar dat lijkt nu nog sterker het geval. Ze danst tot ze er letterlijk bij neervalt. Tegenwoordig kiest ze ook danspartners, zoals de beer en de pop. Die houdt ze dan bij de handjes vast en dan draait ze in het rond.
Vandaag had ze een (speelgoed) pannetje op haar hoofd gedaan en toen ze zag dat ik er om moest lachen kwam ze me even vermaken en zette de pan op haar hoofd waarna ze gek ging doen. Dan giert ze het zelf uit.
Een van de grootste zoethoudertjes, die ik bijvoorbeeld gebruik tijdens het verschonen zijn dingen die ze open en dicht kan doen, of waar ze knopjes van kan indrukken of waar ze dingen in en uit kan doen. En nog het liefste een combinatie van alles wat. Ze is razend geintereseerd in hoe dingen werken en ik verbaas me hoe goed haar fijne motoriek al is. Ze kan zelf rietjes in een limonade pakje doen, van die kleine dunne rietjes in zo'n dun gaatje (ik moet hem dan wel eerst open prikken anders gaat het fout)
Laatst bij mijn vader op zijn kantoor zat ze net zo lang te priechelen met een heel klein slakje die een opwindsleuteltje had tot ze het kleine sleuteltje in het piepkleine gaatje had gedaan. Als het haar dan lukt geeft ze zich zelf ook een daverend applaus.
Ik heb zo het gevoel dat het "sprongetje" waar ze inzat een beetje voorbij is. In alle eerlijkheid heb ik een tijd lang erg slecht in mijn vel gezeten en misschien kan het wel een beetje komen dat haar gedrag daarom ook wat minder gezellig was, en/of dat ik er ook wat gevoeliger voor was.
In ieder geval is het weer helemaal gezellig on ons huishouden van Jan Steen. -
Boos
Elora is boos op me en ik weet niet precies waarom. Ze is vandaag de hele dag niet echt aardig tegen me geweest. Ze ging huilen toen haar oma haar terug kwam brengen en ook in de Ikea kon er geen lachje naar mij toe vanaf. Wel naar haar nanna en haar neefje Junior, maar ik kreeg alleen maar haar beklag te horen als ik haar optilde.
Haar vader wilde ze ook al niets van weten toen hij thuis kwam. We hebben er niet aan toe gegeven en haar lekker in haar sop laten gaar koken. Aan het eind van de avond kwam ze weer gezellig buurten. Maar dit na een dagje van vervelende schreeuwtjes, klagen en jengelen.
Ik merk ook aan haar dat het drukke dagen zijn geweest. Ze heeft vandaag overdag nauwelijks geslapen en was helemaal door het dollen heen. Dan heb ik toch altijd een beetje medelijden met mijn humpie dumpie. Maar dit is een gekke week en er komen nog een paar van die gekke dagen ben ik bang. Dus volgende week gaan we het maar even rustig aan doen met haar dat ze weer even tot rust kan komen.
Want ze was zo over vermoeid dat ze pas om 22:00 is gaan slapen vanavond. Ik heb haar zelfs om 20:45 weer uit haar bed gevist want ze wilde gewoon niet slapen... hoe moe ze ook was. Morgen gaan we in ieder geval de ochtend lekker rustig aan doen en de middag gaan we de foto's afhalen van onze fotosessie.
Vrijdag moet ik ook weg dus wordt het weer een drukke dag, zaterdag hebben we een bbq van de pufclub en zondag hebben we een feestje van Gerard. Druk druk druk en het was al zo'n vreemde week.
De spulletjes die ik bij de Ikea heb gekocht vallen wel in de smaak. Alleen het kastje hebben we nog niet in elkaar gezet, maar Elora gebruikt de lades als "bad".
Ze mocht haar pappa helpen met het in elkaar zetten van de stoel die we speciaal voor haar hebben gekocht. Ze was zo enthousiast dat ze er al op klom voordat de schroeven er inzaten en we kregen haar met geen mogenlijkheid er meer vanaf. Ze was ook zwaar beledigd toen ik haar eraf tilde. Eenmaal in elkaar mocht de pop er meer opzitten dan zijzelf en ze was een beetje teleurgesteld dat dit stoeltje niet schommelde. Maar het leuke was wel weer dat ze er zelf in kon klimmen.
Ook het zitkussen in de vorm van een bloem was een groot success. We hebben al besloten om een groen badmatje te kopen en deze in de vorm van een waterlelieblad te knippen en de bloem daarop te zetten. Stiekem is het al een beetje voor haar volgende kamertje. Als ze in een peuterbed gaat slapen krijgt Elora ook een nieuwe kamer, een tinkerbell/ fairies kamer. Dus ik ben nu stiekem al rond aan het kijken wat er allemaal leuk in zou passen. Zo komen we niet in een keer voor grote kosten te staan... hihi.
Ik ben benieuwd hoe laat ze morgen wakker is na al die drukte van vandaag. En ik ben benieuwd of ze morgen wat liever voor me is. Ze baalde duidelijk dat ze niet met haar nanna mee mocht. Tja... tegen zo veel leuks kan je als moeder zijnde ook niet op ;) -
Luisteren en swingen
"Ze luistert meestal best goed naar me" vertel ik een tante van me, maar ik zeg het niet met dezelfde zekerheid als dat ik het een maand geleden had verteld. Terwijl ik dit sta te verkondigen rent Elora als een gek van me weg. Ik roep nog "Stop" een woord wat meestal heel goed werkt, maar ze luistert niet.
Ergens achter in mijn hersenen roept een klein stemmetje "Mayday Mayday!!!" en Elora wringt zich tussen een tweetal glazen kasten met taartjes en gebakjes en is al op weg naar de keuken van het restaurant. Ik ga er als een dolle mina achteraan. Haar tot halt roepen werkt dus echt voor geen meter en ik vraag me af wat er nu zo plots veranderd is.
Tot voor kort kon ik altijd vol trots verklaren dat mijn dochter erg goed luisterde. Ze had haar dagen dat het wat minder was, maar over het algemeen... als ik nee zei... dan DEED zij het NIET. Maar nu...
Het lijkt wel of Nee juist een uitnodiging is om je nog ondeugender te gaan gedragen. Met een stoute glimlach daagt ze me uit. Net alsof ze wil zeggen: "Kom op mam, wordt nou booohooos, dat is zo grappig!"
En ze blijft ons uitproberen. Ik merk wel dat ik misschien niet helemaal consequent ben geweest met bijvoorbeeld de tafeltjes. Vroeger mocht ze er helemaal niet aan komen, maar tegenwoordig laten we haar haar speelgoed er op zetten en eraf halen, als ze maar niet aan onze spullen zit. Maar ja... geef je een vinger, dan nemen ze de hele hand, en zo probeert Elora plots bekers en andere dingen van de tafel te pakken. Dus nu maar weer terug naar af... terug naar "NIET AAN DE TAFEL KOMEN"
Grenzen verleggen hoort bij de leeftijd denk ik. Zo verlegt ze ook haar grenzen op een positieve manier. We puzzelen bijvoorbeeld samen. Ze kan al redelijk de makkelijke figuurtjes in een houten puzzel leggen... MITS ze de stukjes er zelf uit heeft gehaald en ze er nog op redelijk dezelfde manier boven heeft gehouden. Het lukt haar niet als ze erg moet gaan draaien ofzo... dat begrijpt ze nog niet (maar ik denk dat ze daar ook nog iets te klein voor is)
Muziek blijft een feest hier in huis... (muziek of lawaai, want dat vindt ze net zo mooi)
Ze danst en draait rondjes tot ze er letterlijk bij neervalt en giert het dan uit. Alles is een grote grap in het leven van ons kind. Het is echt een lust voor het oog.
Elora is sowieso een uitslover. Gisteren in het restaurant ging ze gezellig de tafels af en hield ze een heel verhaal op tegen wild vreemden die zaten te eten. Als ze dan wat terug zeiden ging ze er heel hard en overdreven om lachen. Die nep lach van haar is zo bizar. Ik moet er altijd wel om lachen, maar ik hoor toch liever haar echte lachje, die is zo veel schattiger. Ze lacht eigenlijk alleen maar nep als ze zich aan het uitsloven is. Het is zo'n gek grietje.
Ze is gelukkig weer heel gezellig vandaag en het uitproberen lijkt wel weer een beetje terug te nemen. We moeten vooral veel lachen met elkaar en dat is maar goed ook! -
Poepkoningin
"Ach gut kijk... ze kan haar eigen broekje uit trekken" zeiden we eerst vol trots. Die trots was snel over toen Elora ook haar eigen luier wist uit te doen. Dat was toch wat minder. Gelukkig doet ze dit niet vaak.
We zijn al een tijdje bezig met Potty training, maar ik merk dat ik er minder trouw mee ben sinds de mei-vakantie. Het is namelijk zo dat Elora het concept potje gewoon nog niet zo begrijpt. Ze gaat gezellig op het potje spelen en laat zich door mij (die haar zo lang mogelijk op het potje wil houden) vermaken. Ze gaat in alles mee tot ze er genoeg van heeft. De laatste paar keer stond ze op en liep ze naar een hoekje van de tuin waar ze vrolijk ging staan plassen. :roll: Alsof ze het potje niet vies wilde maken ofzo... :?
We hebben al een keer een ongelukje gehad met de 'grote boodschap', waar ik ergens wel om kon lachen maar niet vrolijker werd om het op te ruimen. Gelukkig voor mij was er nog niet veel aan de hand en was ze er niet mee gaan spelen ofzo... Mijn moeder, die op haar past als ik werk, had minder geluk. Mijn kleine kunstenaresse was geinteresseerd geraakt in de geurige klei die ze had geproduceerd en had er gezellig in zitten kneden. Fijn hoor, zo'n nieuwsgierig kind. -
traphekjes blues
"Is het traphekje dicht?" gilt de ouder die niet net van de trap is gekomen terwijl Elora als een malloot de kant van de trap op rent. Tja, dat kun je nu niet meer vergeten, het traphekje dicht te doen als je de trap op of af gaat. Want Elora is momenteel net een klimgeit.
Als ze in bed is komt de vraag: "Zijn de traphekjes open?" want tja... anders kan de kat niet naar de kattenbak. Ik word er tuureluurs van, die stomme traphekjes. Het feit dat mijn dochter soms zo kan rammen dat ze er ook een daadwerkelijk open krijgt is ook al niet heel erg gerust stellend.
Zwarte vegen sieren mijn behang waar het traphekje dicht moet. En dan maar niet te spreken over mijn nachtelijkse toilet bezoek waarin ik vaak met mijn slaapdronken hoofd en wiebel benen tegen het openstaande traphekje aan bots, wat menig blauwe plek op bil en dij heeft veroorzaakt.
Momenteel zie ik trouwens dat Elora weer een van mijn bh's heeft weten te pikken en deze probeert ze nu over haar armen aan te doen... *zucht*.
Ik verdenk Elora ervan in een sprongetje te zitten. Dan zitten haar handjes meestal een beetje 'los' en daar heeft ze nu ook last van. Zelfs al is het 8 van de 10 keer onbedoeld, ze is gewoon erg wild. Ik wil eigenlijk altijd aan andere ouders vragen: "Is uw kind ook zo lomp?" want ons kind is echt wel een tikkeltje lomp.
Iedere dag neem ik me weer voor om haar alleen nog maar met zacht speelgoed te laten spelen, want zelfs de pop, die toch met veel liefde behandeld wordt, is in haar kleine handjes een moordwapen.
Ik ben ook ineens wat voorzichtiger geworden met boekjes aan haar te geven, want ze slaat zelfs zichzelf er mee voor het hoofd.
Wat wel heel leuk is, is dat we in de 'dieren geluiden' fase zijn gekomen. Ze doet er eigenlijk maar een paar na en ik denk dat menig mens veel moeite zal hebben met het ontcijferen van wel dier Elora na doet. Ik vraag me wel eens af of ze uit het land van dr Seuss komt ofzo.
De poes in het land Eloriania doet "Ma" en de paardje doet "klak klak" (klikken met haar tong. Een varken snuift en een hondje, een koe en een kip doen allemaal: "Ooooeee". (wat trouwens soms zich ook afwisseld voor een ander geluid) Ja ik snap het ook niet helemaal, maar we komen langzaam wel ergens.
Als een zwakzinnig ben ik dus ook de hele dag dierengeluiden aan het maken. Zelfs in de auto werken we het repertoir helemaal af, terwijl mijn mede mobilisten me paniekerig aankijken omdat ze waarschijnlijk denken dat ik één of andere aanval aan het krijgen ben.
Het geluid van het poesje is het meest effectief. Ik kijk wel eens animal planet kids met haar (een van de weinige programma's waar ze echte interesse in toont) en als er dan een poes (of een leeuw of een tijger of wat voor een katachtige ook) voorbij komt dan begint ze te wijzen en roept ze als een soort van schaap met een spraak gebrek: "Maaa!"
Het is leuk hoe ze verschillende woorden al met iets kan associëren. Zo gaf ik haar vanmorgen haar babypop op de commode aan en zei ze heel blij verrast: "He... bebie!" waarna ze het popje goed bekeek en toen nog verraster naar mij riep: "Duhtjuh!" want het was idd haar popje Doortje.
Doortje is haar grote vriendin. Laatst had ze een flesje slasaus van tafel gepikt en met het dichte flesje was ze Doortje aan het 'insmeren'. Ze hield het flesje boven de pop en schudde het (gelukkig kwam er niets uit) waarna ze met haar mollige handjes over de buik van het popje heen begon te wrijven. Net als wij doen als we haar met olie of met baby body lotion insmeren voor haar droge huidje. Het was zo'n schattig gezicht weer.
Ze roept ook tegenwoordig de vogels: "Bibi" (Bird) en als ik zeg: "Bird says tweet tweet" roept zei: "Bibi... tiet tiet".
Nazeggen is dikke pret voor Elora. Maar niet alle woordjes die ze nazegt neemt ze ook echt op in haar woordenschat. Sommige woordjes veranderen ook met regelmaat, maar er zijn een aantal die ze wel echt opslaat. Zo noemt ze een sleutel 'Teutoh' maar ook wel 'Tieh' (key).
Ze is vandaag niet ongezellig, maar ze probeert ons nog steeds behoorlijk uit. En ondanks dat we gek op haar zijn en heel veel plezier met haar beleven, zijn we blij op dit soort dagen dat ze af en toe lekker even gaat slapen *bloos* -
NEE!!!
Ik voel me momenteel net een plaat met een enorme kras erin: "No! Don't do that! You are not allowed to do that!! No Elora!!!" Vervolgens kijkt mijn 15 maanden oude meisje me aan alsof ik gek geworden ben. Regels die ze dondersgoed weet lapt ze vrolijk aan haar laars vandaag. Mijn geduld begint op te raken als een glas water die de hele dag in de sahara staat.
Elora wil momenteel alles wat gevaarlijk is. Ze klimt overal op en gaat dan staan en het liefst ook nog lopen. Deze fase kost me echt tien jaar van mijn leven zeg... wat een ellende. Ze rent als een dolle mina over de bank heen en ik kan waarschuwen tot ik blauw in het gezicht ben, zodra ik me omdraai om iets anders te doen, doet ze het gewoon weer!
Over het algemeen is ze normaal best gehoorzaam. Als ik haar iets verbied dan gaat ze er wel telkens bij staan maar wijst ze naar de 'verboden vrucht' en laat ze door met haar vingertje heen en weer te zwaaien en 'nee nee' te zeggen duidelijk zien dat zij weet hoe het hoort en dat ze braaf is. Maar eens in de zoveel tijd lapt ze dat ineens een dag (als ik pech heb twee dagen) lang aan haar laars en is alles 'fair game'. Ze piept ook om van alles. En met piepen bedoel ik letterlijk piepen want Elora maakt een soort cavia geluid als ze iets wil hebben en dan zegt ze "die die" op een toonhoogte die onvoorstelbaar hoog is.
Ze babbelt ook alles na, dus je moet nog oppassen wat je zegt ook. Laatst vroeg haar opa een beetje jolig of ze zat te poepen en vrolijk riep Elora de rest van de avond "Poepoe". Ze reageert sowieso erg op wat wij zeggen. Als we het over een bal hebben in het gesprek gaat zij deze gelijk halen.
Omdat ik gisteren een dagje meer moest werken dan normaal, heeft ze een dagje bij mijn tante gespeeld. Elora vond het geweldig en ik was ook erg blij want mijn tante is echt geweldig met kleine kinderen. Ze mocht van mijn tante ook een mini stofzuigertje lenen. Het is een geweldig ding. In het midden zitten een soort piepschuimbolletjes die je echt kan opzuigen. Helaas maakt hij bijna net zo veel lawaai als de echte stofzuiger en Elora zet het ding de hele dag aan. Ik werd er tuureluurs van. Het is wel een ontzettend doddig gezicht om haar te zien 'stofzuigen'. Ze doet ons duidelijk na want ze neemt zelfs de bank mee in haar stofzuig-manie. Ik kan niet wachten tot ze groot genoeg is om het echte ding te hanteren
Verder gaat alles goed met Elora (behalve het klierige gedrag dan) Ik denk wel dat ze nog steeds aan het sukkelen is met haar gebit. Wat een gedoe zeg, die tanden ik had eigenlijk wel verwacht dat we daar nu wel doorheen zouden zijn... maar ze heeft er echt nog steeds maar 8. Wel valt het me op dat haar tandvlees wat dik is en ze kwijlt regelmatig, dus we wachten op de kiezen. Dat zal trouwens wel lekker zijn, want zo wordt appel eten (waar ze gek op is) een stuk makkelijker -
Woordjes met betekenis
"Mamma?" zegt Elora op vragende toon achter in de auto. Ze wacht netjes tot ik 'ja' zeg en anders vraagt ze nog eens mamma. Dan krijg ik een hele barage van prutel woordjes er achter aan. Ze communiceert ze met me. Maar plots zegt ze: "Mamma?" en ik zeg braaf "Ja?" en dan roept Elora "Auto!". Verbaasd kijk ik om (haar vader reed) en Elora zit de auto's die voorbij razen aan te wijzen. Ze roept het nog een paar keer en wijst. Het woordje Auto kon ze al zeggen, maar eigenlijk zei ze het meer na als haar pappa (of nanna) op een plaatje wees en het woord auto zei. Nu is ze ze zelf aan het ontdekken. Er bestaan ook auto's buiten de kleurige plaatjesboeken.
Als haar pappa 's avonds voetbal kijkt roept ze vrolijk: "BA!" (bal voor de niet-Eloriaans sprekenden onder ons)
Ik verbaas me dat ze dat kleine rondstuiterende stipje op het scherm herkent.
Met foto's deed ze het al een tijdje, mensen aanwijzen er vertellen wie ze waren, maar dat zijn altijd 'stilstaande' dingen geweest.
Elora vertelt ook grapjes die wij niet verstaan. We weten dat het een grapje is omdat ze het ten eerste met een ondeugende toet verteld en vervolgens er zelf heel hard om moet lachen. Wij lachen mee... je kan niet anders met zo'n clowntje.
Ik blijf gefascineerd kijken hoe ze tegenwoordig speelt. Nog steeds is ze in mijn hart het kleine babietje dat niets kon, dat nog niet eens een rammelaar kon vasthouden en nu presteert ze het om de veter van mijn schoen door het gaatje te steken.
Het is ook zo vertederend om te zien hoe ze met haar popje speelt. Doortje, zoals pappa het popje gedoopt heeft, heette voor Elora eerst Duruhtje, maar is nu Durtjuh geworden. Ze wordt de hele dag meegesleept, mag in Elora's mini schommelstoel, of in een bedje dat haar gramps heeft gemaakt. Ze krijgt eten, mag mee praten aan de telefoon, krijgt kusjes en wordt gewiegd en geboerd. Het badderen blijft een eng gezicht... arme Doortje.
We hebben van mijn schoonzus een mini schommelstoel gekregen, maatje Elora. Ze is er helemaal weg van! Er in klimmen kan ze nu ook, maar dan moeten we haar wel even recht zetten en de stoel moet naast een plek staan waar ze zich aan vast kan houden zonder dat het dan wiebelt. Ik blijf het eng vinden, maar laat het wel toe. Een paar keer is de stoel omgekukeld maar niet hard en Elora moest er zelf wel om lachen... dus dat zat wel goed.
Ze klimt ook de kinderwagen in. Ze kan er zelfs op een vernuftige niet enge maar wel bijzondere manier weer uitglijden...
De dreumes tijd is toch echt een wonderlijke tijd. Iedere dag weer verbaas ik me over hoe hard ze gaat. Ze lijkt niet stil te staan met haar ontwikkeling. Ik vind het geweldig maar ook soms best een tikkeltje emotioneel. Want ik ben nog maar net aan de nieuwste 'kunsten' gewend of ze kan al weer iets nieuws. Het is als moeder zijnde soms moeilijk bij te houden.
Het voordeel van het communiceren is dat ik merk dat ze minder snel gefrustreerd raakt als er iets gebeurd wat ze niet wil of niet kan. Ze kan nu roepen "nee" en wij respecteren haar nee op veel fronten.
Ook kan ze zelf aangeven wanneer ze honger heeft, of juist dorst en dat is ook prettig. Ze vertelt bijvoorbeeld ook als ze een appel ziet dat ze de appel wil hebben. En vraagt helaas de hele dag door of ze een ijsje mag (die ze trouwens zelden krijgt alleen als het echt heel warm is geweest en het is weekend of een speciale dag)
Ze begint nu ook handgebaren te maken bij bepaalde woordjes. Zo heeft mijn moeder haar geleerd dat de schaap knip knip doet en dan maakt ze met haar vingertjes een soort schaar beweging (het is het niet helemaal maar het lijkt er al best op) Knip knip in Eloriaans is [Nien nien]
Ze kan ook tot 3 leren tellen (het is gewoon nazeggen hoor, het is niet alsof ze echt begrijpt dat ze tot 3 telt) en ik heb haar geleerd met haar vingertjes mee te tellen. (niet dat ze met haar vingers echt 1, 2,3 laat zien maar ze wiebelt ze een beetje heen en weer) Een twee drie klinkt als [ee thee die]
Groots vertoont ze ook haar kunsten aan een publiek.. (tenzij je het haar vraagt, dan doet ze niets meer)
We zijn nu bezig om haar te leren van de trap af te klimmen (onder begeleiding natuurlijk) Elora is heel snel en ik ben als de dood dat we een keer ergens komen met trappen en dat we er te laat bij zijn. Hoe ze nu de trap af wilde gaan was gewoon zich in het trapgat storten. Ik heb liever dat ze weet hoe ze het moet doen en als ze dan als nog valt valt ze waarschijnlijk zachter en / of kunnen wij er nog op tijd bij zijn. Ze moet dan gaan zitten en zich dan omdraaien (billen eerst dus) en langzaam kan ze dan zelf naar beneden klimmen. Beneden gekomen krijgt ze een applaus en ze geeft zichzelf ook even een applaus want ook zij vindt het heel knap :)
En dat is ze ook... want laten we eerlijk zijn... kinderen zijn gewoon wonders!
-
knap en ondeugend kind
"Mamma?"... "Mamma?", klinkt 's ochtends vroeg vanuit het kamertje naast ons. En ik maar denken dat ik geen genoeg kon krijgen van het mamma geroep... maar om tien voor half acht ben ik er toch minder gecharmeerd van. Vooral als je een beetje een slechte nachtrust hebt gehad.
We reageren nooit meteen als ze wakker is, laten haar rustig wakker worden, dat is vaak ook goed voor haar bui. Ze is net als ik 's ochtends zo af en toe een beetje chaggo als ze niet rustig wakker geworden is.
Maar dan hoor ik: "Nee nee" en vervolgens... "Uhoh". Meteen zit ik rechtop in mijn bed... Elora is iets aan het doen wat ze niet mag. Als ik me naar haar kamertje haast blijkt dat wel mee te vallen. Ze heeft iets van het badmeubel weten te pikken en heeft het op de grond gegooid... Och... niets ergs dus. Niet dat ze veel kan doen in haar bed, maar ons kind is creatief.
Mijn moeder waarschuwde me gisteren al dat als je haar geen romper maar een onderbroek aan geeft, dat ze dan haar luier uittrekt. Fijn...
Het was trouwens erg gezellig bij mijn ouders gisteren toen Daan en ik Elora op kwamen halen. Elora heeft weer zo veel bijgeleerd. Ik blijf me verbazen over dat kind. Vooral als ik haar 2 dagen niet gezien heb. Mijn moeder heeft van die stokjes waar je kralen op kan rijgen en Elora rijgt nu dus kralen aan een stokje. Het is echt geweldig hoe goed en snel ze het kan en ik straal echt van trots als ik haar zo geconcentreerd bezig zie.
Ze kan ook best veel als ze maar rustig is. Dat is een beetje het probleem, vaak is ze erg ongeduldig. Daardoor komt het wel eens dat ze iets niet 'kan' of het snel opgeeft.
Ook is me aangeraden om weer met de houten puzzels te beginnen. Ik had ze eigenlijk al weer opgeruimd maar mijn moeder zei dat ze nu ineens meer interesse had. Nu ja, interesse had ze wel, om de stukjes te pakken en te verstoppen en daar werd ik een beetje kriegel van.
Dat verstoppen is trouwens wel vervelend hoor. Ik ben zo dus ook een van haar schoenen kwijt geraakt. Ik kan het ding nergens vinden. (nu ben ik ook niet zo'n held met zoeken hoor)
Ik ben blij dat ze weer thuis is, want ik merk wel dat ik haar erg mis als ze er niet is. Ondanks dat het wel lekker rustig is, hihi, want het is echt een drukte maker!
-
Wily E. Coyote
Het enige wat er nog ontbreekt aan mijn leven is irritant vrolijke achtergrond muziek en misschien een paar pratende muizen, want soms heb ik het gevoel dat ik in een tekenfilm leef.
Niet iedereen kan zeggen dat ze 's ochtends om 10:00 een piano op hun hoofd hebben gekregen. Ik wel... (okay het was een kinderformaat piano, maar toch, het deed best zeer)
Zo word ik dagelijk in elkaar geslagen door van allerlei speelgoed en boeken. Meestal niet bewust hoor, mijn kind heeft gewoon de motoriek van haar vader ge-erfd en voor één of andere reden is de regel daarbij: "raak mamma" (want ook pappa raakt mij regelmatig in zijn onhandigheid)
Ik heb er ook een behoorlijk zenuwen tikje van over gehouden, hihi, en begin mijn gezicht al te bedekken als Elora haar speelgoed even komt laten zien.
Sinds gisteren heeft ons kind ook weer een nieuwe vorm van mobiliteit gevonden, ze kan nu ook op haar loop auto rijden (nieuwe manieren om over mamma's tenen heen te walsen of tegen haar enkels te rammen)
Maar ook het arme beertje van Elora moet het ontgelden. Het idee is erg lief hoor, ze doet het beertje in bad, geeft het beertje te eten, het beertje mag aan haar telefoon praten en het beertje mag mee in het wandelwagentje. In de praktijk ziet het er toch iets anders uit. Ik denk dat met Elora's natuurlijke talenten, ze menig dapper man in het huilen kan laten uitbarsten en zijn hele familie laten verraden.
Tot grote hillariteit van ons bezoek demonstreerde Elora haar telefoon kunsten op de kapotte afstandsbediening die we hebben gedoneerd. Eerst mocht beertje ook even praten en kreeg het arme pluche ding de afstandsbediening zo hard tegen zijn snuit geduwd dat ik de visite even zag terug schrikken. Daarna ging ze er zelf mee aan de haal. Het was erg grappig want je kon duidelijk zien dat ze naar haar vader had gekeken. Als een mini zakenvrouwtje hield Elora de afstandsbediening/telefoon tussen haar schouder en haar oor terwijl ze er heel serieus in ratelde. Soms was ze even stil en zei dan vervolgens "Ja??" Mijn vriendin Petra proestte het uit toen ze haar zo zag. Het zag er nog bijna echt uit ook (ware het niet dat het een afstandsbediening was)
En om het cartoonesque gevoel compleet te maken in ons huis, lijkt het wel of ons meubulair een eigen leven heeft gekregen. Stoelen schuiven langzaam door de kamer... als je goed kijk hebben de stoelen dan ook ineens 4 poten en twee mollige beentjes gekregen. Maar als ik even in de keuken bezig ben kan het heel goed zijn dat onze eethoek plot opnieuw is ingericht. Volgens mij heeft Elora last van een soort mieren instinct.
Het voordeel van in een tekenfilm leven is wel dat je ontzettend veel kan lachen... ondanks dat je af en toe toch echt vogeltjes om je hoofd ziet vliegen. -
wat wordt ze toch groot
Wat wordt dat kind van ons toch groot, ik blijf me er over verbazen hoe snel ze zich ontwikkelt.
Gisteren hebben we voor de lunch soep met 'ballen' gegeten en toen ik de balletjes voor Elora neerlegde zei ik: "Eerst blazen" en ze deed het nog ook. Het was zo'n grappig gezicht.
Ze doet nu ook steeds meer kleine opdrachtjes. Ze helpt de tafel dekken (met kleine onbreekbare dingen, zoals bekers van plastic etc) en ik kan haar specifieke dingen vragen. Zo wilde ik dat ze me een boekje aangaf, maar er lagen er een stuk of drie op de grond (want ze smijt nog steeds alles op de grond) en ik vroeg of ze me het boekje met de bal kon aangeven... dat deed ze meteen. Ik was zo trots als een pauw.
Beer mag nu ook in de wandelwagen die ze heeft. Eerst niet, want eerst mocht er alleen een gieter in (vraag me niet waarom) en ze maakt hem nu ook netjes vast. Het is best moeilijk om hem recht op in het wagentje te zetten merk ik, want haar motoriek is nog niet echt 'verfijnd', maar als het haar dan lukt geeft ze zichzelf een daverend applaus.
Ook is ze haar eigen beste vriendin op dit moment. Tot voorheen was ze niet zo geinteresseerd in haar eigen spiegelbeeld, meer in dat van mij, maar nu gaat ze met regelmaat even voor de spiegel in de gang zitten en trekt dan rare gezichten of kletst tegen het 'tintje' in de spiegel.
Toen ze me laatst weer eens gezellig in het gezicht sloeg en ik mijn hoofd weg draaide (zo van, jij slaat mij dan ga ik jou negeren want ik vind slaan niet lief) trok ze aan mijn neus zodat ik haar moest aankijken en zei ze: Nee nee! en gaf me vervolgens een dikke zoen en een knuffel. Ik ga er van uit dat dat Elora's manier van 'sorry mamma' is.
Ze gaat zich ook steeds beter gedragen, al probeert ze me nog wel uit. Maar het lijkt of ze makkelijker te corrigeren wordt, misschien ook omdat ze nog bewuster aan het worden is.
Zo kreeg ik haar gisteren eventjes zo gek om te fluisteren. Ik was helemaal verbaasd, want dat heeft al maanden niet meer geholpen. We waren in de winkel en Elora was luidkeels aan het vertellen en toen ik zei dat ze moest fluisteren (met een fluisterstem natuurlijk) ging zei ook heel even met een fluisterstem praten. Na 5 minuten was het gewoon weer op Eloriaans volume, maar het begin is er.
Ze is nog wel verschrikkelijk onvoorzichtig. Ik kan haar niet zelf van die 'pop-up' boekjes laten lezen, want ze snapt niet dat ze dan niet aan de figuurtjes mag trekken. Erg jammer dus. Ook wordt er nog steeds van alles hard op de grond gesmeten en tijdens het eten vindt ze het erg grappig om dingen die ze niet lekker vind of als ze vol zit op de grond te gooien. Dat krijg ik er nog niet helemaal uit.
Ze roept dan ook: Uhoh! als ze iets gegooid heeft.
Verder is ze een vrolijke uitslover. Ze wordt erg verlegen van mensen om haar heen, maar dat zal wel een fase zijn. Ze giert het vaak uit om van alles en nog wat en ik merk dat haar lachen aanstekelijk voor ons is. En hoe harder wij lachen, hoe meer ze zich gaat uitsloven.
Ze wisselt veel van favoriet speelgoed, alleen boekjes lezen blijft een constante favoriet. Dat heeft ze met eten eigenlijk ook. Toen we uit eten gingen op dinsdag en we zalm (wat ze normaal met veel gusto opeet) bestelden, zat ze er alleen maar mee te klieren. Maar de krab en de noedels gingen er in als zoete koek. Je weet dus nooit waar je precies staat met haar, maar ja.... dat heeft ze niet van een vreemde ;)
Schoenen aan doen wordt ze al steeds beter in. Laatst is het haar gelukt om een van haar sandaaltjes aan te krijgen (wel open en aan de verkeerde voet, maar een kniesoor die daar op let) Liever pakt ze onze schoenen, die zijn makkelijker aan te trekken. En meestal met haar eigen schoenen bungelt er nog ergens een teen uit en/of zit haar hiel niet goed. Maar ze kan zich uren vermaken met een paar schoenen. Of met een stokje en een hoesje waar ze het stokje in kan stoppen. Het is een lust voor het oog.
Aan en uitkleden is ook niet zo'n drama meer. Ze helpt tegenwoordig zelfs mee, dus dat scheelt. Ik vind het nu ook minder erg om te doen. Uitkleden is ze vooral een ster in. Als ze niet wil slapen doet ze vaak gewoon haar slaapzak uit... tja wat moet je daar nou mee.
Ik merk trouwens dat ze veel interesse heeft in simpele boekjes. Het liefst met een of twee plaatjes waar ze kan aanwijzen wat het is. Ik heb een boekje met plaatjes van het strand. Daar staat op een pagina een bal en op de pagina ernaast een ijsje. Ze roept dan "Ba" (bal) terwijl ze naar de bal wijst en "etih" (eten) als ze naar het ijsje wijst en vervolgens rent ze naar de vriezer in de hoop dat er toevallig een ijsje in zit voor haar. In het begin had ik helemaal niet door wat ze deed en dacht al, waarom rent ze telkens naar de keuken, tot dat ik door had dat ze de vriezer ook echt aanwees. En nog de goede kant ook want wij hebben zo'n tweedeurs vriezer/koelkast geval, met aan de linkerkant de vriezer en aan de rechterkant de koelkast.
Als het plaatje van de zonnenbril komt wijst ze haar neus aan. Dat vond ik ook zo knap.
Ik heb trouwens het gevoel dat ze met haar kiezen bezig is, ze stopt haar hand zo ver in haar mond. Ik vind het erg jammer dat ze nog steeds erg veel dingen in haar mond stopt. Ik moet niet perongeluk over iets heen kijken wat ze op de grond heeft laten vallen qua eten, want dan stopt ze het later alsnog in haar mond en dat vind ik zo smerig. Maar ik krijg het er gewoon echt nog niet uit. Ze snapt niet waarom het vies is als het op de grond heeft gelegen.
Nu ligt ze lekker te slapen, mijn grietje. Ze heeft gisteren avond een beetje gespookt. Het was pas tien uur toen ik echt niets meer uit haar bedje hoorde komen en ik heb idd één keer haar slaapzak opnieuw aan moeten trekken. Ze blijft een vreemd slaappatroon hebben. -
Het Eloriaanse woordenboek
Ons kind kletst wat af en er komen steeds meer 'echte' woordjes in haar zinnen. De meeste spreekt ze nog wel heel vreemd uit, maar dat maakt het des te schattiger. Hier een greep uit het Eloriaanse woordenboek:
Da: Dank je wel / mag ik die hebben (als ik dank je wel zeg krijg ik het vast)
Dahaaa: Dag
Doh: Done (klaar in het engels)
Bah: Bah (vies)
Bahna: Banaan
Bnana: Banana
Ba: Bal
Nenna: Nanna (oma)
Mahmah: Mamma
Dada: Daddy
Pahpah: Pappa
Nehneh: Nee Nee
Tie: Die
Teze: Deze
Doruhtje: Doortje
Mayjuh buh: May Britt
Nunu, nunior: Junior
Umbuh: Amber
Upah: Opa
Oh: Oeps
Uthuh: Auto
Tiets: Fiets
Iji: Lily
Iddy: Kitty
Niddy: Nicky
Husss: Horse
Schm: Schoen
Tiss: Kiss
Tinkuh: Drinken
Tete: Eten
Buh: Boek
Nijnah: Nijntje
Noing noing: Smikkel geluidje
Lekih: Lekker
-
Calimero
Elora moet naar de kapper, want haar haar is geen gezicht zo. Het is net Calimero met een mini-varen die uit het ei groeit, want een pluk van haar haar, achter op haar hoofd, staat recht overeind. Het is wel een grappig om te zien, maar het staat voor geen meter.
Ze slaapt slecht en raar de laatste twee dagen. 's Ochtends is ze vroeg wakker en daarna wil ze niet meer slapen maar is ze wel dood en dood moe. Ik weet niet zo goed wat ik met haar aan moet.
Rollenspel is helemaal 'je van het' tegenwoordig. Er wordt gespeeld dat we eten, dat we de poppen en de beren eten geven en ook maakt Elora haar eigen 'bedje' midden in de woonkamer, van een aankleedkussen, een kussentje van de bank en een dekentje. Soms moet mamma wel even helpen, want ze kan nogal in de knoop raken als ze het zelf doet.
Als het bed op zijn plek ligt gaat zij erin zitten en dan legt ze heel dramatisch haar hoofd op het kussen of op haar benen en doet haar ogen dicht. Alles voor 2 seconden (dus ik ben steeds te laat met mijn foto's en heb haar alleen zittend). Vervolgens kijkt ze me dan heel triomfantelijk aan.
Ze kan ook geen genoeg van knuffelen krijgen tot mijn grote blijdschap. Ik krijg heel veel heerlijke knuffels waar ze me echt stevig beetpakt. Ik merk trouwens ook dat ze tegenwoordig minder slaat. De intentie is er wel, maar meestal halverwege bedenkt ze zich en aait ze me ipv slaan. Dat is al een hele vooruitgang, alhoewel ze me nog wel af entoe heel venijnig wil knijpen. Maar ook dat wordt snel goed gemaakt met een kusje en een knuffel.
Momenteel zijn dierenboekjes erg in de smaak bij Elora. Ik word er gek van want ik ben de hele dag aan het blaten, mekkeren, hinniken, loeien, tokken en knorren. We hebben het boekje "Where's my cow" van Terry Pratchett en dat is tenminste voor mamma een leuke afleiding om voor te lezen. Soms stuur ik haar ook wel weg hoor, na het zelfde boekje 36 keer voorgelezen te hebben, onder het mom van: Ga nu maar even zelf lezen.
Een paar keer per dag zet ik de radio of MTV hard aan en dan gaan we dansen. Ik moet zo lachen om de variatie die ze in haar dansen aanbrengt. Het is zo'n grappig kind als ze danst. Nu doet ze een soort van epileptische variatie op tap-dansen. Het ziet er echt niet uit... maar ze heeft in ieder geval een bijpassend kapsel.
Elora is ook gek op uitdagen. Zelfs aan de telefoon weet mijn vader haar helemaal door het dollen heen te krijgen. Ze rent weg voor zijn stem.
Iedere dag moet er ook wel even getelefoneerd worden, want Elora is er gek op. Het liefst belt ze met pappa of haar nanna en opa. Dan hangt ze enthousiaste verhalen op en gaat steeds harder praten. Ze mag de telefoon niet aanraken wat ze echt heel jammer vindt, dat merk je ook aan haar. Maar toch vindt ze het geweldig. Als de persoon aan de andere kant dan om haar moet lachen (wat meestal het geval is want ze is zo enthousiast aan de telefoon) dan gaat ze meelachen alsof het het grappigste in de wereld is.
Één ding is zeker, met Elora verveel je je niet snel ;) -
Moe
"Het monster is geveld" hoor ik de vermoeide stem van mijn moeder aan de andere kant van de telefoon zeggen. Daarna volgt een diepe zucht.
"Je vind het toch nog wel leuk hè mam?" vraag ik haar twijfelend. Ja... mijn moeder vindt het geweldig om op Elora te passen... maar ze moet wel toegeven dat mijn kleine meid behoorlijk vermoeiend kan zijn.
En ik maar denken dat het aan mij lag, want 's avonds tussen 19:30 en 20:30 als mijn kleine stuiterbal naar bed gaat, ben ik gevloerd en wil ik gewoon alleen maar hangen op de bank, verstand op nul. Ik wil dan niet eens meer opruimen, want dat heb ik de hele dag al gedaan.
Ik kan er niet eens precies mijn vinger op leggen WAT nou zo vermoeiend is, want ze luistert erg goed, is eigenlijk over het algemeen lief en vrolijk en ik heb weinig te maken met huilbuien. Zo af en toe laat ze even horen met een mekkerend geluid dat ze het ergens niet mee eens is, maar dat is met een beetje negeren vaak snel over.
Elora is heel erg hyper... en dat is ze van het moment dat ze als een soezellig uit haar ogenkijkende muppet die net uit haar bed wordt gevist, tot het moment dat ze als een kangeroe aan de speed weer in bed wordt gelegd. Ze zingt, praat (het liefst op oorverdovend volume), rent, danst, stuitert, knuffelt, gooit... de hele dag. Alles is spannend, alles moet worden bekeken en alles moet ook worden getoond. En als ze stil is is ze iets aan het doen wat ze niet mag. Dus die zeldzame momenten van stilte brengen eerder paniek met zich mee dan rust.
Ze is zo wild dat ze zich ontzettend vaak stoot, veel valt en ook van alles omgooit. Ik ben al blij dat ze nu een aantal activiteiten heeft gevonden die ze in alle rust kan doen (in bekertjes roeren, blokjes stapelen etc)... maar daar toont ze niet altijd even veel interesse voor.
Ze is koddig en aandoenlijk en als je niet regelmatig alleen met haar bent, zal je waarschijnlijk niet begrijpen wat een energie vreter ze kan zijn. Ik voel me er een tikkeltje schuldig over, want ik zou graag een moeder zijn met grenzeloze energie... maar dat ben ik helaas niet. Als Elora gaat slapen ruim ik meestal nog even de ergste rommel op (en het is hier soms een bende waar je stijl van achterover slaat... hoe het kind het voor elkaar krijgt is mij een raadsel) en dan wil ik zitten. Achter een goed boek of achter de computer en eventjes weer tot mezelf komen.
Het is gezellig hoor... begrijp me niet verkeerd. Net als een dag naar een pretpark gezellig is. Ik vind het geweldig en voel me helemaal voldaan aan het eind van de dag... maar ik ben wel moe na zo'n dagje pret. En dat is met Elora ook zo.
Natuurlijk ben ik ook vreselijk trots op haar, want met haar vreselijk drukke gedrag doet ze ook zo veel leuke dingen en kan ik zo van haar genieten. Maar ik zou een leugenaar zijn als ik niet zo bekennen dat ik soms blij ben als haar pappa thuis komt 's avonds en dat ik dan heel eventjes rust mag van het Elora pretpark ;) -
Weer eens tijd voor een update
We hebben net de mei-vakantie achter de rug en ik ben vreselijk lui geweest met mijn 'updates' over Elora. Niet dat er niets te schrijven is, maar soms moet ik eerlijk bekennen dat ik gewoon geen zin heb om te schrijven. Vooral als het weer zo mooi is buiten.
We hebben bijna drie weken zalig weer gehad en Elora en ik hebben het leeuwendeel van de dagen in de tuin door gebracht. Daar heeft mijn kleine meisje heerlijk met water gespeeld. Het is ook soms net een ekster, overal vindt ze wel wat. Ze sleept de hele dag met takken, schelpjes en andere dingen die ze kan vinden.
We hebben een andere vormenschoof aangeschaft omdat die wij hadden gewoon te moeilijk was. Onze oude had geen gewone vormen zoals een rondje of een driehoek, maar sterretjes, bloempjes of eendjes vormpjes. Dit gaat een stuk beter en ineens kan ze het. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het goed gaat als ze geduldig is. Ze heeft van die momenten dat ze heel ongeduldig is en dan doet ze gewoon het klepje open en gooit ze de vormpjes er in. (net als het kind op de reclame)
Sinds kort kan ze eindelijk ook op de deurbel van haar huisje drukken. Dat is nogal een moeilijk knopje en ze is er helemaal groots mee dat ze het nu kan. Ze geeft zichzelf ook een daverend applaus als het lukt en gooit daarna haar handjes in de lucht.
Applaus is trouwens erg populair momenteel, ze klapt voor alles dat ze leuk vindt. En als ze in haar element is loopt ze met haar armen te zwaaien en in haar handen te klappen, dat is zo;n ontzettend snoezig gezicht. Ze is ook echt de hele dag vrolijk en we krijgen vaak te horen van mensen: wat een vrolijk kind hebben jullie toch.
Het gekke is, ze is ook ineens wat meer verlegen geworden. Maar dit alleen naar mensen toe die haar uit zichzelf aandacht geven. Want als er gewoon mensen op de straat lopen, gaat ze er uit zich zelf naar toe en flirt ze met iedereen. Maar zodra we visite hebben die haar veel aandacht geven, kruipt ze haast in mijn nek.
Tegenwoordig maakt Elora 'kopjes' (ook wel pannetjes, bloempotjes, bloembakken etc) thee voor me. Dan moet ik die met een heel overdreven geluid opdrinken. Daarna doet ze het zelf ook. Ze geeft mensen hapjes van haar plastic gebakken ei en maakt zelf overdreven "HAM" geluiden als ze het zelf zogenaamd op eet. Ook krijg ik hapjes onzichtbaar eten uit haar handje. Ze vind het super interessant allemaal. Ze is ook gek op de cover van de kleine zeemeermin dvd. Maar de film zelf interesseert haar niet. Tv blijft maar matig interessant, Elora kijkt liever naar haar buik... hihi.
Vandaag moest ik haar op haar buik kietelen. Ze hield zelf haar shirt omhoog en greep mijn hand om te kriebelen. Dat heeft ze van haar pappa, die houdt ook van gekriebelt te worden.
Ik heb een hekel aan stofzuigen, maar gelukkig vindt mijn dochter het machtig, dus met een beetje mazzel in een paar jaar wordt dat haar huishoudelijke klusje. Ze pakt telkens de stang van de stofzuiger (die kan je lostrekken) en loopt de hele woonkamer rond om te stofzuigen. Ze gaat zelfs haar eigen huisje in. Het is een leuk gezicht.
Momenteel is het boekje Dinosaur dinner helemaal favoriet. Ze roept er zelfs om en dan zegt ze: "Dinna" (dinner) Ze brabbelt ook echt de hele dag door. Als ze stil is dan ga ik snel kijken wat ze aan het doen is, want meestal doet ze dan iets wat niet mag.
Haar sla fase was dit keer heel kort, want ze is er al weer overheen. Het heeft maar een paar dagen geduurd dit keer en was behalve het klappertjes-pistool incident behoorlijk tam. Wel slaat ze nu op benen, maar dat is niet omdat ze wil slaan maar omdat ze ons dat heeft zien doen met muziek maken. Dus nu probeert zij het ook.
Haar dansen is niet minder stijf geworden maar wordt wel steeds gevarieërder. Als een moderne kunstenaar zwiept en zwaait ze met haar armen, hoofd en boven lichaam en soms gaat ze pardoes door de knieën, terwijl wij lachend toekijken.
Een van de dingen waar ze uren zoet mee kan zijn is met een flesje of een beker en een lepel of een stokje. Ze roert, maakt muziek en doet allerlei dingen. Ze is ook gek op stokjes in kleine gaatjes te steken of rietjes in een gaatje te stoppen (wel een opengeknipt gaatje, maar ze kan ze in behoorlijk kleine gaatjes stoppen)
Een van mijn favoriete momenten is als Elora mij gaat voorlezen. Dan pakt ze een boekje en het liefst grijpt ze mijn vinger vast en wijst ze dingen aan terwijl ze onverstaanbaar brabbelt. Heel soms komt er ineens een woord naar boven die bij het plaatje past. Dat is meestal bij een bal, een appel of een poesje (kitty) heel soms ook bij een baby of een kind. De rest vertelt ze me nog in het Eloriaans.
Ik heb haar trouwens voor het eerst echt bang gezien. Als je dat niet gewend bent is het eventjes schrikken. Het was in Madurodam en Bert en Ernie liepen rond. Elora kroop haast in me en ze kneep me heel hard toen ze me vasthield. Het was dus geen success. Tja, ik schijn vroeger bang geweest te zijn van Ome Willem... hihi, dan zijn Bert en Ernie natuulijk ook wel eng. -
dagje tuin
Ik vind het lang als Elora drie nachtjes weg is... te lang. En ondanks dat ik gisteren nog bij mijn ouders op bezoek ben geweest omdat ik haar zo miste, was ik blij haar vanochten weer te zien.
Daan en ik waren gesloopt na onze start met ons evenement, the Awakening. Om 4:30 in de ochtend rolden we ons bed pas in en om 10:00 was ik brak maar wakker en miste ik mijn kind ontzettend. Gek eigenlijk dat ik me zo 'incompleet' voel zonder dat kleine geitje.
Ze sliep toen we aankwamen en werd een beetje chaggerijnig wakker. Maar eenmaal in de auto was ze weer een zonnestraaltje. Het leuke was dat we nog visite van de dag ervoor hadden, Arjan, Stefana en Marco waren de nacht blijven slapen en die zaten heerlijk in de tuin toen we met ons elfje terug kwamen.
Elora, die toch in de eerste instantie een beetje verlegen is en de kat uit de boom moet kijken als er mensen op bezoek zijn, bekeek de boel van een afstandje. Raar eigenlijk want bij wildvreemden is ze zelden verlegen en ze kletst tegen iedereen die ze op straat tegen komt, maar als het in een huiselijke situatie is, vindt ze het toch een beetje eng.
Toen we haar eenmaal op de schommel hadden gehesen begon ze al weer praatjes te krijgen. Marco trok de schommel heen en weer, maar het was pas echt feest toen haar pappa dat deed. Elora schaterde het uit en dat is het mooiste geluid wat er is voor mij.
Ik had haar een drinkbeker water gegeven, maar ze wil liever niet het bovenkantje erop, en er gewoon uit drinken als een beker. Natuurlijk betekent dat dat ze daar drijfnat van wordt. Het was een nog groter feest toen ze water uit mijn beker kreeg en binnen no-time gooide ze het water over van de ene naar de andere beker en nam af en toe een slokje. Ze vond het geweldig.
Daan zette een teiltje met een heel klein laagje water buiten, zodat ze daar met haar bekers kon spelen. Elora gooide snel de bekers opzij en klom pardoes, met kleding en schoenen in het teiltje. Binnen twee tellen was het teiltje bijna leeg en Elora klets nat. Ze vond het geweldig. Toen ze eenmaal uit het teiltje kwam kieperde ze de rest van het water ook nog even over zich heen. We moesten natuurlijk weer erg om haar lachen, die gekke clown van ons.
Ook 's avonds was het weer een feest om haar om ons heen te hebben, ze was weer zo lief. Al is ze wel een stuk onvoorzichtiger ineens met boekjes... ze scheurde pardoes een bladzijde uit een oud boekje, dus daar moeten we even op letten.
Ook is ze erg met krabbelen bezig omdat ze merkt dat het een tekentje achter laat. Ze krabbelt bijvoorbeeld op papier van een boekje, maar ook op mijn been of arm. Ik zie aan haar gezicht trouwens dat het niet venijnig is... dus het zal wel nieuwsgierigheid zijn. Toch is ze wel bij tijd en wijlen weer wat venijniger en dreigt ze af en toe te gaan slaan. Dus er zit volgens mij weer een pijnlijke periode aan te komen van ons.
Ik probeer haar nu te leren dat ze dingen niet uit iemands handen mag trekken. En dat ze ook niet zomaar mijn boekje mag afpakken of iets anders waar ik mee bezig ben. Zij mag het pas als ik klaar ben. Met andere woorden ik laat haar een paar minuten wachten en sommige dingen mag ze helemaal niet. Soms wordt ze daar boos om, gelukkig nooit lang, maar toch. Ze moet het leren. Ik wil niet dat ze een kind wordt die altijd maar haar zin krijgt. Dat zijn meestal niet de gezelligste kinderen. -
Water-vrij
"Zo... die is al 'water-vrij' hoor de stem van de bad-juffrouw boven mijn hoofd zeggen, terwijl ik trots naar mijn dobberende dochter kijk.
We zijn gaan zwemmen met Elora en met bandjes om, kan ze al los 'zwemmen'. Ze kan zelfs al een beetje sturen, zo kan ze zich omdraaien en heel langzaam komt ze zelfs een stukje vooruit. Het is nog niet echt zwemmen hoor, maar ik ben er ontzettend trots op.
"Ze zwemt iedere dinsdag met mijn moeder" vertel ik de juffrouw trots, "Ze zit ook op baby-zwemmen". De juffrouw is onder de indruk van mijn dochter van 14 maanden en ik ook.
Het was veel te lang geleden dat ik met haar ben gaan zwemmen en terwijl ze het hoogste woord heeft in het zwembad, neem ik me voor om weer vaker te gaan. Ik voel me dan wel niet zo happy in mijn badpak en publique, maar Elora maakt veel van mijn gene goed met haar vrolijke gespetter.
Ze zoekt haar vader overal als hij onderwater naar haar toe komt zwemmen en giert het uit als hij dan plots naar boven komt. Ze praat met alle bad-meesters en juffen in het zwembad en probeert voorbij zwemmende kindertjes te zoenen.
Gek op de bandjes is ze niet, soms roept ze ineens: 'nee-nee' en probeert ze af te doen. Maar dan geeft ze het weer op... het wordt geen drama en ik ben trots dat ze zo duidelijk communiceert... maar ja... bandjes om betekent nu een maal meer vrijheid in het water voor haar.
Als we na 50 minuten intensief zwemmen in het bubbelbad belanden is ze moe. Eerst wil ze nog even ronddobberen maar dan kruipt ze lekker tegen me aan. Haar vader gaat zich als eerste aankleden en komt dan met een handdoek om haar van me aan te pakken. Als hij weg is roept ze hem en als hij niet komt gaat ze haar 'nanna' maar roepen, want ze snapt niet dat die er niet is.
In de auto heeft ze het hoogste woord en ze is bekaf. Eenmaal thuis slaapt ze als een roosje. Nu hoor ik haar weer en ga haar uit haar bedje redden.
Dat moeten we echt vaker doen dat zwemmen... het is zo leuk. Niet alleen voor haar, wij vonden het ook geweldig! -
huishoud terrorist
"Eli", zoals Elora zichzelf liefdevol noemt, ligt momenteel in bed, overdreven te zoenen met haar knuffels. Elora wil niet naar bed... Elora wil spelen al is ze nog zo moe. En zij is niet de enige die moe is.
Nee... ze is niet vervelend, zo zou ik het niet willen noemen... ze is op ondekkingsreis. En deze ondekkingsreis drijft mij tot wanhoop...
Alle kastjes moeten open, alles wordt eruit getrokken en door het hele huis verspreid. Ik krijg er een punthoofd van en kan niet meer op tegen alle troep. Het lijkt wel of ik bezig blijf.
Het stomme is dat ze eigenlijk niets doet wat ze voorheen ook niet mocht. Ze blijft netjes van de dvd's af, komt niet aan specifieke laatjes en loopt ook beslist de keuken niet in. Ze jengelt niet echt en gaat niet om alles huilen (behalve als ik haar ga verschonen of naar bed ga brengen... dat is iets nieuws dan is het net een hondsdolle wolf en schopt en schreeuwt ze... gelukkig vaak maar heel even en dan geeft ze het op, maar net lang genoeg om mij een halve zenuwen inzinking te geven)
Ook speelgoed weet ze goed door het huis te verspreiden. Ze kan nu zelf haar speelgoedkisten open maken, dus niets is meer veilig. En ze 'verstopt' dingen. Ik vind het maar niets allemaal.
Nu heb ik haar geleerd om papiertjes, prulletjes en andere dingen die ze vindt of heeft gesloopt in de prullenbak te gooien. Helaas is dit tot resulaat dat ze nu ALLES in de prullebak gooit en ik dus telkens tussen het vuilnis lepeltjes, bekers, speelgoed en vooral sokken kan gaan zitten vissen.
Ze is ook zo snel. Als ze haar vork op de grond heeft gegooid (meestal knap onder de tafel dat ik er niet zo makkelijk bij kan en maar denk... komt straks na het eten wel) is zij er eerder bij dan ik en rent ze er hard mee weg. Alles kan ze ook gappen. Zelfs dingen op de tafel zijn niet meer veilig (en we leggen dingen al een tijdje niet meer heel dicht bij de rand)
Tassen die we vergeten aan de kapstok te hangen worden geplunderd en ik vind de inhoud op de meest creatieve plekken terug.
De hele dag is ze ook aan het praten, zingen en vooral ook veel aan het uitdagen. Op een opzich heel lieve manier blijft ze de aandacht trekken.
Als ik haar even stil wil hebben geef ik haar een bekertje, een lepeltje en een knuffeldier. Dan gaat ze die zitten voeren. Of ze komt naar mij en dan word ik gevoerd. Ze maakt haar eigen sound effects erbij (mmmmm of yum of slurp)
En slapen wil ze gewoon niet meer, dus ze is uren baldadig door het huis aan het stieren terwijl ik als een huishoudster achter haar aan ren om de boel een beetje op orde te houden. Ik denk dat ik het maar opgeef en vanavond, als ze heerlijk in haar bedje ligt, de zooi maar ga opruimen. Ik moet eerlijk zeggen... ik ben het goed zat.. die troep. -
Misverstanden en headbangers baby
"Ja want jouw dochter is een 'pittige tante' volgens mij" is iets wat ik regelmatig te horen krijg. Ik weet niet zo goed wat ik hier mee moet om eerlijk te zijn. Ik vind Elora namelijk ontzettend lief. Het is geen sloom of rustig kind, eerlijk is eerlijk en er komt bijna altijd wel geluid uit. Maar ze is verder ontzettend lief, wordt niet snel boos (op een paar boze dagen na) en is bijna de hele dag aan het lachen en knuffelen.
Zo kan ik haar bijvoorbeeld makkelijk uit de schommel halen terwijl ze er liever nog even in had gezeten. En ondanks dat ze eventjes moppert als ze in de autostoel wordt gezet (want dat vindt ze vreselijk) is dat vaak meteen weer over als ze zich realiseert dat het toch wel gaat gebeuren. Soms probeert ze echt wel haar zin door te drijven maar ze geeft het vaak ook snel op.
Ze is lief, deelt graag met anderen en is begaan met dieren en andere kindertjes. Dus ik weet niet of ik haar als "pittig" zou willen beschrijven. Wel als LUIDRUCHTIG. Wat ik er ook aan doe... ze praat gewoon heel hard. Ik kan het haar nog niet afleren. Ze houdt ook hele gesprekken die ook echt op gesprekken lijken en het valt me op, iedereen (zelfs vreemden) praat maar een beetje terug tegen haar omdat ze hen zo duidelijk aanspreekt.
Een van de misverstanden is vaak door mensen die haar aan de telefoon horen. (meestal op de achtergrond) Elora wordt erg enthousiast van de telefoon en wil graag mee praten... of eigenlijk meer mee-roepen. En dat roepen klinkt niet altijd 'vriendelijk' al is het wel vriendelijk bedoeld. Maar ik kan me voorstellen als je haar gezicht niet kan zien dat het niet altijd even aardig overkomt. Vooral ook omdat het erg hard is... hihi. Ze heeft nu eenmaal een belachelijk volume in haar stemgeluid.
Gisteren waren we op de verjaardag van mijn achterneefje (het zoontje van mijn nichtje) Elora is 9 weken ouder dan hij is, net als ik 11 weken scheel met zijn moeder. Erg grappig dus. De rest van de kinderen waren ouder. Vooral het jongste dochtertje van mijn nichtje, Naniek, was heel erg geinteresseerd in Elora. Ze wilde haar taart voeren (iets wat mijn holle bolle gijs wel zag zitten) en gaf haar slokjes water uit Elora's eigen glaasje. Ook werd er vol op gezoend tussen de twee, het was erg vertederend. Elora stapte dapper door de kamer, maar ik merkte duidelijk dat ze een beetje verlegen en terug getrokken was. Ze praatte nauwelijks en zocht ook niet echt contact... dat is niets voor mijn kind. Het was ook erg druk in de kamer en ze was stik moe.
Ik hield mijn hart vast want we hadden nog een feestje erna. Ondanks dat Elora 9 van de 10 keer super lief is, kan het echt wel eens voorkomen dat ze niet te 'pruimen' is in haar gedrag. Zo als vorige week zaterdag toen we uit eten gingen. Het zou ook even spannend worden met eten want we gingen naar mijn vriendin Sas en die heeft geen kinderstoel ofzo.
Elora heeft in de auto een uurtje geslapen (we zijn maar een beetje om gereden naar Vlaardigen, via Hoek van Holland, hihihi) en was daarna nog best moe merkten we.
De sfeer bij Sas was heel anders dan bij mijn nichtje. Veel rustiger en verder geen kindjes. Ik merkte dat Elora zich een stuk meer op haar gemak voelde hier. Ze was weer lekker spraakzaam en deed gewoon haar ding. Elora vindt het prettig als er niet te veel mensen om haar heen zwermen die met haar bezig zijn. Laat haar maar gewoon gaan, dan komt ze vanzelf wel naar je toe.
Ze speelde heel lief met de poezen van Sas en vooral ook met de kattespeeltjes. Omdat ze zo moe was, bleef ze wel telkens omvallen en rond 19:45 zijn we ook met haar naar huis gegaan.
Heel ondeugend hebben we een ijsje bij de Mac gehaald en Elora genoot. We hadden hard de gitaar solo van het nr 'one' van Metallica opstaan en Elora zat met een glimlach van oor tot oor te headbangen en als haar vader dan het zelfde deed ging ze schateren. Het was zo gezellig. Ik voelde me helemaal gelukkig op dat moment. Het zijn van die kleine momenten waar ik op realiseer hoe rijk ik ben en wat een geweldige man en dochter ik heb. Elora is echt het mooiste wat me in mijn leven is overkomen, maar Daan komt daar toch ook wel heel dichtbij. -
veranderd
De laatste tijd ben ik me erg bewust van hoe erg ik ben veranderd sinds Elora in mijn leven is. Ik kijk overal gewoon anders tegen aan.
Wij waren vroeger een redelijk spontaan stel, van die mensen die veel ondernamen. Ieder weekend zat het huis wel vol of hadden we wel een feestje. We bedachten ook vaak feestjes met belachelijke thema's (50's cocktail party, romeinse murder mystery avonden, buffy marathons etc) Er was altijd wel wat te beleven. Hoe gekker hoe leuker en ik hield vooral van dingen waar andere mensen nogal eens hun wenkbrauwen bij optrokken. Als we naar de bios gingen, hielden we ook vaak een marathon, tot dat onze ogen vierkant waren en we geen popcorn meer konden zien. In het weekend gebruikte we wel eens een landkaart en wezen we met onze ogen dicht een stad aan waar we dan naar toe zouden rijden. Heel leuk allemaal, zo zijn we bijvoorbeeld een keer op de kerstmarkt in de grotten van Valkenburg terecht gekomen.
Vanavond werd ik me weer pijnlijk bewust dat er niet veel van die oude ik is overgebleven. Bij een feestje waar we maar eventjes snel onze neus lieten zien omdat Elora moe was, voelde ik me een beetje een buitenaardswezen. Mijn vrienden, de mensen waar ik vroeger heel veel lol mee had, leven gewoon heel anders en kijken ook heel anders tegen het leven aan. Ik ben plots verantwoordelijk geworden en trek het niet meer om tot 6 uur 's ochtends op te blijven om te roleplayen.
Ik heb geen tijd meer voor ieder feestje en eerlijk gezegd ook geen zin. Al mis ik het af en toe wel. Ook merk ik dat ik met hele andere dingen bezig ben. De gezellige dingen waar ze het over hadden vanavond, vond ik nog maar matig interessant. Er zijn wel dingen die ik mis, maar niet alles. Ik weet ook dat ik zo weer naar feestjes zou kunnen, mijn moeder past graag op. Maar dat WIL ik niet. Ik WIL graag bij mijn kind zijn. Ik vond het ook veel interessanter wat Elora allemaal weer kon dan wat voor een spannende studentenreis mijn vriendin ging maken.
En plots zat ik daar en realiseerde ik me: Ik ben zo'n walgelijke moeder geworden die 80% van haar tijd alleen maar met haar kind bezig is. Ik probeer me echt wel op andere dingen te focussen, maar Elora steekt daar toch altijd boven uit. Zij is mijn favoriete gespreksonderwerp. Ik kan best over andere dingen praten hoor... lees nog steeds graag boeken, kijk zo nu en dan nog wel een film, kan ook zeker wauwelen over filosofie, religie etc, maar toch... toch sluipt het gesprek Elora er stiekem weer in.
Ik praat ook graag met mede moeders. Vooral mijn eigen moeder is een dankbaar publiek. Ik vind het heerlijk dat ik mijn ei bij haar kwijt kan over mijn kind. Want laten we eerlijk zijn... Elora blijft me verbazen. Ik vind het zo wonderlijk hoe ze aan het opgroeien is. Het is voor mij gewoon een magische en overweldigende ervaring. Tja en dat is moeilijk te delen met mensen die geen kinderen hebben.
Soms word ik er een beetje mistroostig van. Ik mis mijn oude vrienden, al zijn ze niet helemaal uit mijn leven verdwenen. Maar ik merk dat ik niet meer voor alles word uitgenodigd en daar moet ik vaak wel weer even van slikken. Want ook zij merken dat ik anders ben geworden. En ook al kies ik hier zelf voor, toch voel ik me bij tijd en wijlen een klein beetje buitengesloten. Ik kan er ook niets aan doen dat ik niet meer spontaan kan zijn. En ik wil best zo nu en dan tijd vrij maken om zonder Elora iets te gaan doen, maar niet meer zo vaak als vroeger. En tja... misschien kan ik me niet meer zo goed inleven in hun situatie en visa versa.
Begrijp me niet verkeerd. Ik zou voor geen goud in de wereld willen ruilen. Elora is mijn alles en ik ben in mijn leven nog niet zo gelukkig geweest als nu. Ook heb ik weer nieuwe vrienden door mijn nieuwe leven leren kennen. Mensen van de pufclub, maar ook bijvoorbeeld Luna (mijn steun en toeverlaat) en Sasje78 heb ik leuke lotgenoten in gevonden.
En toch in mijn hart zou ik het liefste het beste van twee werelden willen hebben. Ik zou graag mijn interesse in Elora willen delen met mijn vrienden en af en toe nog spontaan iets geks willen doen. Maar dan ook echt maar af en toe. Voorlopig moet ik het maar op mijn geplande 'feestjes' houden
-
Groene boekjes blues
Potverdrie, ik heb echt overal gezocht en kon nergens dat stomme groene boekje vinden. Wat een gedoe. Met een tikkeltje stress vertrok ik dus ook gisterenmiddag naar het Consulatie bureau met Daan en Elora.
Ze was toch nog best gegroeid onze kleine meid. Van 77 cm naar 80 (Ik had het al aan haar kleertjes gezien) en ze woog nu 10.420 kg. Netjes dus, haar gewicht is lager dan haar lengte op de kaart. Haar hoofdje was zoiets van 46,5 cm ofzo. Ik weet het niet meer uit mijn hoofd.
Elora had er geen zin in. We hebben haar wakker moeten maken, dus ze was oer chaggerijnig. Dat heeft ze van mij, ik kan er ook slecht tegen om wakker gemaakt te moeten worden en als ik 's ochtends niet even de tijd krijg om 'bij te komen' voel ik me de rest van de dag geen mens.
Sinds kort heeft Elora ook een soort vreemde nieuwe eenkennigheid naar vrouwen toe. Mannen mogen alles van haar, maar vrouwen... die houdt ze op een afstandje. Dus de mevrouw van het CB kwam er niet goed vanaf. Als ze maar naar Elora keek kreeg ze een boos gezicht en begon Elora te jengelen. Ik vond het heel vervelend.
Bij de arts ging het beter. Ik moet zeggen dat ik het een beetje een rare snijboon vond dit keer en dat ik niet prettig zat. Toen Elora haar prikjes kreeg ben ik eventjes naar de andere kant van de kamer gelopen, ik vind het toch zo erg. Daarna kon ik haar gelukkig snel troosten al was ze duidelijk wel nog boos. Daan zei trots dat hij zijn dochter een 'bikkel' vond.
We moesten nog even een cadeautje voor Tomas kopen (die is vandaag jarig) maar we hadden geen kinderwagen. Opzich is dat geen ramp meer... Elora loopt zelf.
Het nadeel is, dat ze sinds Avifauna dus helemaal geen handje meer wil geven (heel vervelend) en ik niet telkens zin heb in een publieke scene. Dus dan is het: Geen handje geven... mag je ook niet zelf lopen.
Soms mocht ze wel even los, want er is geen verkeer in het winkelcentrum. Maar af en toe schoot onze kleine drommel zo een winkel in en wij als twee hysterische duiven er achter aan.
Je loopt wel anders over straat met zo'n kleintje en ze vertederde wel heel wat mensen. Vooral omdat ze gewoon tegen vreemden gaat babbelen. We hebben een broodje en een salade gegeten bij een of ander tentje en Elora zat gezellig op een gewone stoel. Dat ging echt ontzettend goed en ik was erg trots op haar. Het is wel een kleine deugniet en een flirt en ze had al snel een klein publiek die haar vanaf hun tafeltje zaten te bekijken.
Nu ligt ze in bed, want ze was echt erg moe. Maar slapen doet ze niet, ze is aan het zingen en roepen en ik weet niet of ik haar er nu toch maar weer uit moet halen, want ze klinkt niet alsof ze gaat slapen.
We hebben vannacht voor het eerst de nachtfles weg gelaten. Ze is wel een beetje rumoerig geweest vanaf 5:20, al sliep ze telkens snel weer. Om 7:40, net als altijd, was ze echt wakker. Dus toen hebben we haar alsnog maar een ochtendfles gegeven (tenminste Daan heeft dat gedaan in de hoop dat hij mij nog even kon laten slapen... de schat)
En sinds dien is ze aan het spoken. Ik ben benieuwd of we haar de fles makkelijk kunnen afleren. En zo ja... dan is de speen als volgende aan de beurt. Als ze nu maar niet gaat duimen :S -
voordelen en nadelen
Als ik kijk naar hoe Elora weer is gegroeid deze week, heb ik zo'n vermoeden dat ze in haar lastige periode last had van een sprongetje.
Wat is ze weer veranderd en ik ben natuurlijk weer zo trots als een pauw. Er komen steeds meer 'echte' woordjes in haar gebrabbel. Je moet er nog wel het Eloriaans-Nederlands woordenboek bij houden, want verstaanbaar is het niet voor iedereen, maar je kan al een beetje horen waar ze nou over brabbelt.Zo zegt ze Lily, kitty, nicky en baby met bijna dezelfde klanken en moet je heel goed luisteren welk van de 4 ze nu bedoeld. Het helpt ook niet dat er een zee van baby-brabbel woorden omheen zitten. Ik moet zo lachen als ze dingen die ze niet kan benoemen maar "die" of "deze" noemt. Ze praat ook alles na. Haar vader zei laatst iets over een fiets aan tafel en toen zei ze heel koddig: "Tiets". Ook noemt ze haar vader soms bij de voornaam omdat ik dat doe als ik hem roep. Dan roept ze gezellig mee... het is soms net een oud wijf
Heel af en toe benoemd ze ook dingen in boekjes, maar dit is heel zeldzaam. Soms wijst ze wel aan wat ik benoem. Ook dit alleen maar als zij daar zin in heeft, want o-wee als ik het een keer aan een ander wil laten zien dat ze het kan..
Het lijkt ook wel of we 's ochtends munten in ons meisje gooien en dan ratelt ze de hele dag door (heeft ze ook niet van vreemden)
Gisteren zei ze doodleuk: "Buh-bye" tegen haar vader toen hij weg liep. We moesten er hartelijk om lachen. Ze roept haar vriendinnetje Amber ook de hele dag en we krijgen zelfs steeds vaker Opa te horen. Ik merk toch nog steeds meer Nederlandse woorden dan engelse, maar het is wel grappig dat ze beiden echt even goed verstaat.
Ook kan ik haar steeds moeilijkere aanwijzingen geven als ze iets moet pakken. En kan ik zeggen dat ze op haar vingers moet letten en dat doet ze ook. Of oppassen dat ze haar hoofd niet stoot. Het is gewoon wonderlijk om te zien hoe ze steeds bewuster wordt.
Toch heeft dit alles ook z'n nadelen. Ons kind kan nu van veel dingen afklauteren en zo gaat ze ook makkelijk aan de wandel. Omdat ze nogal de neiging heeft van dingen pakken en ergens anders 'verstoppen' loop ik me soms een ongeluk te zoeken waar iets is gebleven.
Ook haalt ze vrolijk telkens mijn sokkenla leeg in de slaapkamer. Het vervelende is, dat er al zoveel dingen zijn die ze niet mag en waar ik voor moet verbieden, dat ik niet OVERAL een verbod op wil leggen. Dus sommige dingen laat ik dan maar toe... zoals de sokkenla. Ze mag al nauwelijks kastjes open doen en mag op bepaalde plekken niet komen.
Op zich gaat het redelijk goed, behalve dat ik dingen moet zoeken en telkens mijn sokken overal vandaan moet plukken. Ze is ook zo vrolijk en kijkt me zo ondeugend aan als ze weer van het bed is geklommen. Alles is ook een grote mop voor haar.
Ergens afklimmen gaat ook goed, maar erop is nog geen success. Ze krijgt het nog niet voor elkaar om op de bank of op bed te klimmen. We oefenen wel, maar ik geef haar dan een kontje.
Ook begint ze steeds meer interesse te tonen voor de vormen-kubus. Ze heeft het nog niet door hoor, ik moet haar echt nog helpen, maar ik denk dat het niet lang meer gaat duren. Ze had gisteren het vormpje er echt bijna in toen ze het ineens opgaf.
Met Lily gaat alles ook ontzettend goed. Elora mag steeds dichterbij komen en haar steeds langer knuffelen. Het ligt ook aan het enthousiasme van Elora. Als ze echt heel enthousiast en dus luidruchtig is... dan rent Lily hard weg. Maar soms is ze gewoon lief en stil.
Stil is ze trouwens zelden, die kleine van ons. Dat vind ik op zich wel gezellig, al is het soms lastig praten aan de telefoon. Maar ze wil ook zo graag telefoneren. Als ik de telefoon niet op speaker zet en er gewoon over doe, heb ik vaak kans dat ze me met rust laat en toch gaat spelen. Maar zodra de telefoon op speaker gaat, vind zij dat zij zich er mee mag bemoeien. Het is ook een feest om al haar uitdrukkingen te zien. Ze roept heel vrolijk naar de telefoon en geeft de telefoon ook telkens kusjes.
Ze is sowieso erg gul met kusjes (behalve naar ons toe) vooral naar knuffeldieren, Lily, andere kindjes, alles wordt gezoend. Maar o-wee als we er om een vragen... dan krijgen we het vingertje te zien en zegt ze "neh neh"
Haar boventanden zijn EINDELIJK echt door aan het komen. Gek he, toch zal ik dat gekke lachje met die twee zijtandjes missen. Elora's haar wordt ook ineens een stuk dikker. Laatst lukte het me zowaar om er een staartje in te krijgen. Dankzij mijn moeder, die dit regelmatig doet, blijft ze ook een stuk beter stilzitten.
Ze is ook wat makkelijker geworden als ik even weg loop. Ze klaagt soms heel even maar dat is vaak snel over. Sowieso is Elora geen lange huiler, nooit geweest. Al heeft ze tijdens haar sprongetjes mijn geduld wel op de proef gesteld. Ze laat zich af en toe wel horen dat ze het er niet mee eens is, maar niet door te huilen maar door een soort geluid te maken. Erg vervelend, maar wel terecht, hoe kan ze anders zeggen dat ze het niet leuk vindt?
Verder gaat alles helemaal goed met haar. Vandaag hebben we een afspraak op het consultatie bureau en ik kan nergens haar groene boekje vinden (wat voor mij behoorlijk wat stress oplevert) Ik ben benieuwd hoe ze gegroeid is en hoe zwaar ze nu is!! -
Lief
En net als ik denk dat er niet genoeg behangplaksel in de wereld is voor mijn dochter... slaat ze om als een blad aan een boom.
Zondag zijn we op bezoek gegaan bij Patricia en Jorg, vrienden van de 'puf-club' en hun dochtertje Norah. Norah is een stuk jonger dan Elora en is een klein stralend popje. Elora vond haar meteen leuk, want Norah kreeg het ene kusje na het andere.
Zelfs toen Norah Elora's lege doosje rozijntjes had ontfutseld, bleef het gezellig. Elora, zonder venijn, pakte het doosje weer af tot grote lol van Norah, die het doosje weer terug pakte. Er werd niet boos gedaan, door beide dames er stond geen frustratie op de kleine gezichtjes... het was echt een spelletje en ik was vertederd.
Sowieso vond ik het erg lief dat Elora Norah telkens speeltjes in haar handen drukte.
Het grootste feest was toen Elora in het fietsje van Norah mocht. Ze keek haar ogen uit. We hebben haar een uur lang rond het park gereden en toen we eindelijk weg gingen was Elora gesloopt, maar voldaan.
Na die zondag is het in huize Noordeloos ook een stuk gezelliger geworden. Daarvoor was ze erg klagerig en zaterdag in het restaurant heeft ze zich zelfs schandelijk misdragen.
Gelukkig heeft ze haar reputatie weer gered door ontzettend lief te zijn in het restaurant gisterenavond. Ze heeft weer heerlijk gegeten en was zo ontzettend lief dat we hebben genoten van haar.
Vooral het loopje terug met haar over de boulevard was geweldig. Wat trekt dat kind toch een aandacht met haar vrolijke gelach en gegiechel. Ze rende alle kanten op en zocht telkens haar opa op, die wel twintig leek ipv achtenzestig hoe hij aan het ravotten was met haar. Ze sprak mensen aan en mocht zelfs met twee jongens even mee voetballen. Dat vond ze helemaal geweldig.
Zaterdag was ze (ondanks haar nukken) ook wel heel schattig tijdens de Ierse dagen. Ze mocht een muntje gooien in het bakje van het levende standbeeld. Braaf gooide Elora het muntje in het bakje en vervolgens griste ze er een handvol muntjes weer uit. Wij riepen natuurlijk gelijk dat het niet mag en de man die het standbeeld speelde ging er super leuk op in. Hij keek er zo beteuterd bij en hij had een of ander raar fluitje in zijn mond waar hij verontwaardigde geluidjes mee maakte. Elora stal de show en binnen no time was het kleine groepje van 3 man die stond te kijken, omgetoverd in een publiek van een stuk of twintig tot dertig man. Elora schrok er zelfs van toen ze zich omdraaide en ze ons even niet meer kon vinden in de mensen massa.
Daarna ging ze helemaal los op het dans podium van de Ierse band. Ze stond te hossen en te schudden en probeerde echt variatie in haar dansen te krijgen. Toeristen stonden zelfs foto's van haar te maken en ik stond er bij als een trotse pauw. Luid giechelend rende ze van haar oma aan de ene kant van het podium naar mij aan de andere kant en wij moesten ook mee dansen. Het zag er zo schattig uit, want ze is zo'n houte klaas en heeft beslist geen gevoel voor ritme.
Soms denk ik wel eens dat we die "rot"-dagen moeten hebben om te waarderen hoe lief ze normaal is. Ik denk dat alle ouders dit wel hebben. -
Grote mond, klein hartje
Daar zit ik dan met mijn grote mond... ik die anderhalf uur geleden nog graag mijn kind aan mijn moeder afstond... nu voel ik me helemaal niet zo stoer meer.
We gaan vanavond een hapje eten. Elora is dan bij haar nanna. Zelf vindt ze dat helemaal geweldig. Toen ik geduldig aan haar uitlegte dat ze vanavond naar Nanna ging, zei ze heel verbaasd: "Nanna?" en rende meteen naar de deur. Toen nanna daar nog niet was, kreeg ik beledigd commentaar. Tja stom... misschien had ik nog even moeten wachten met deze info.
Elora is de laatste paar dagen erg vermoeiend geweest. Gelukkig slaapt ze ook ontzettend veel, veel meer dan normaal en dat geeft mij af en toe ademruimte.
Ze weet gewoon niet wat ze wil. Ze heeft honger maar wil niet eten, ze wil voor gelezen worden uit een boekje maar toch ook weer niet.
Het belangrijkste is dat ze nu de macht van het woord "nee" kent. En dat gebruikt ze te pas en te onpas. Ze is er ook achter dat ze op sommige dingen nee mag zeggen... zoals kusjes geven. Als zij geen kusje wil geven hoeft dat niet.
Maar op sommige dingen mag ze geen nee zeggen, zoals verschonen of verkleden... en dan probeert ze het toch. Aankleden is een ware strijd geworden de laatste paar dagen. Elora gilt kei-hard: "Neh neh neh" en verzet zich aan alle kanten. Ik word geschopt en geduwd en al win in het uiteindelijk toch, niet zonder uitgeput te zijn.
Ze probeert ook alles uit... roept "neh neh" als ze iets niet mag en doet het vervolgens toch.
Daarnaast volgt ze me overal... ik ben al blij dat we traphekjes hebben. Dit zorgt ook regelmatig voor botsingen, want dan staat ze weer vlak achter me en zie ik haar niet. Ik loop als een olifant in een porselein winkel door het huis, want je weet maar nooit wanneer die snelle tante ineens achter me staat.
Wat wel leuk is dat ik merk dat haar oplossingsvermogen steeds sterker wordt. Ik had haar vandaag even op de schommelstoel gezet en wiegde haar kort heen en weer. Toen ik de stoel los liet ging ze met haar lichaam van voor naar achter en zo kreeg ze het ding zelf aan het wiegen. Ik was zo trots want ik had het niet eens echt voor gedaan aan haar.
Ook probeert ze overal op te klimmen. Onze bank is nog te hoog voor haar, dat lukt net niet, ze heeft niet genoeg houvast. Maar dozen, speelgoed en alles wat maar even beklommen kan worden is niet meer veilig. Het is grappig en een beetje eng.
Ze hobbelt ook zo zelfverzekerd door de kamer nu. Ze kan zelf van de bank af klimmen en maakt de hele dag muziek met haar speelgoed. Ik heb een boek voor haar gekocht met een pianootje. Het is echt een feest om haar daar mee te zien spelen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij ben als ze over haar "buien" heen is. Ik merk toch dat ze anders is dan anders. Misschien wel een sprongetje, of weet ik wat. Ik zie trouwens ook echt heel veel bobbeltjes van bijna doorkomende tandjes. Ook haar ondertanden lijken versterking te krijgen.
Met smart wachten we nog steeds op de boventanden. Het is zo moeilijk bijten voor onze kleine gup, met zo'n gat daar boven. Ik ben benieuwd wanneer die twee een beetje gaan groeien.
Ziek is Elora gelukkig niet meer. Wel vond ze het geloof ik erg lekker dat ik haar telkens troostte toen ze zo ziek was. Nu wil ze ook getroost worden. Ik heb dus twee dagen best streng moeten optreden omdat ze om alles ging huilen en dan als een zielig kipje naar mij toe kwam hobbelen van "Mamma... troost me nu"
Vandaag ging dat gelukkig weer een stuk beter en was ze de hele ochtend en de vroege middag heel gezellig. Alleen na haar slaapje was ze weer een beetje mopperig. Ik was blij toen mijn moeder aankwam... maar toen ze weg reden en Elora vlak daar voor nog vrolijk naar me zat te zwaaien... voelde ik me ineens niet zo happy meer. Gek hoe dat meisje zo'n invloed op mijn buien heeft. En hoe schuldig ik me voel als ik iets ga doen waar zij niet bij kan zijn.
Ondanks dat ik heel graag mamma wil zijn... is het soms stiekem toch ook wel eens lekker om gewoon even Chantal te zijn en me heerlijk bezig te kunnen houden met mijn man en mijn vrienden. Maar als ik haar dan weer op ga halen, dan lijkt het wel feest. Want er is immers niets leukers dan mijn dochter ;) -
uitproberen
Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat ik de aanstichter ben van Elora's vervelende buien. Bij mijn moeder is ze wat klageriger geweest en bij Daan ook... maar bij mij is ze echt enorm vervelend. Ook als ik de kamer in kom en ze is lief aan het spelen met iemand, gaat ze meteen zeuren. Ik krijg er een punthoofd van.
Stiekem weet ik wel een beetje waar het vandaan komt. Toen ze ziek was (en ze is nog steeds een beetje aan het sukkelen met haar gezondheid) was ik erg knuffelig en vol medelijden... nu dat ze beter is, wil ze dat volgens mij nog steeds.
Het is net een klein plakbandje. Niet dat ik het erg vind dat ze zo knuffelig is... dat niet... maar ze is er ook erg klagerig bij en ik kan niet eens meer naar het toilet zonder een jankbui van Elora. Dat is niet de bedoeling en dus ben ik extra streng tegen haar... maar ja, dat vind ik wel heel vervelend.
Het liefst wil Elora de hele dag tegen me aanzitten en dan samen boekjes lezen of andere spelletjes doen. Al heeft ze duidelijk de voorkeur voor 'rustige' spelletjes. Ook lacht ze minder dan normaal. Nog steeds wel een beetje hoor, ze is niet aldoor chaggerijnig, maar ze gaat bij mij niet meer om het minste en geringste schaterlachen.
Ik zie vandaag trouwens al verbetering in vergelijking met gisteren. Toen Daan thuis kwam was ik ook erg blij dat ik haar even kon 'uitbesteden' want ze haalde echt het bloed onder mijn nagels vandaan.
Vandaag is ze wat vrolijker en loopt ze weer een beetje zelf door het huis, al wil ze me wel graag in de smiezen houden. En als ik ook maar even uit het zicht ben, gaat ze me roepen.
Bij Daan was ze trouwens gisteren een stuk gezelliger en vrolijker. Bizar dat ze het zo bij mij probeert, want ik ben toch echt de strengste. -
Ziek
Elora is ziek en vooral ook heel heel erg zielig. Ze slaapt het grootste gedeelte van de dag en als ze niet slaapt is ze meer aan het huilen of jammeren dan dat ze vrolijk is. Ze probeert af en toe wel een beetje te 'ginnegappen' maar vaak eindigt dit toch in tranen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen en kan me gewoon geen houding geven. Ik vind het zielig en wil haar knuffelen. Maar soms wil ze niet geknuffeld worden en soms juist weer wel. Het is echt hartverscheurend om mijn meissie zo te zien.
Ze is wel eens vaker niet lekker geweest, maar dit is toch wel het meest extreem tot nu toe. Ik ben blij als ze zich weer wat beter gaat voelen! -
Luie meiden dag
Gisteren hebben Elora en ik een 'luie meiden' dag gehouden. Paps zou laat thuis zijn, dus we hadden ook echt de hele dag voor ons zelf.
We hebben heerlijk in onze pyjama's rondgebanjerd. Het leek wel of Elora het een beetje goed met me wilde maken van de dagen ervoor, want ze was echt een engeltje. Niet één keer heeft ze gehuild en de enige keer dat ze ging 'zeuren' (en ook maar heel kort) was toen ik aan de telefoon zat.
Wel was het weer overduidelijk dat ze toch erg last van haar mond had. En misschien zelfs wel haar keeltje (want ze is al dagen snip verkouden) Eten wilde ze namelijk beslist niet. Grappig, want ze ging niet jengelen... ze zei gewoon "nee nee" of eigenlijk meer "neh neh" als ik haar iets aanbood. Alleen pap ging er in. De rest begon ze echt niet aan. Zelfs de liga die ik haar had gegeven heeft ze niet helemaal opgegeten en wat ze at deed ze ook nog een uur over. Ze beet er niet in, ze sabbelde er op...
En toch was ze de hele dag stralend. Ze heeft giechelend door het huis gerend, daagde me veel uit en heeft ook heel lief zelf gespeeld. Heerlijk, vooral na die twee vervelende dagen. Dan realiseer ik me weer hoe lief ze vaak is.
Vandaag is ze in een vreemde bui... ze wil niet slapen. Eten wil ze wel, maar ook niet zomaar alles. Ze is nogal kieskeurig... iets wat ik niet van haar gewend ben. Ook drinken doet ze met vlagen.
Vandaag was het ondanks de wind wel lekker in de tuin en we hebben een paar uurtjes buiten gezeten. Elora heeft een groot deel van de tijd in de schommel gezeten. Ze vond het heerlijk. Maar ook rondwandelen in de tuin doet ze graag. Ze kijkt heel goed naar alles om haar heen. Het is schattig om haar zo op haar hurken te zien. Ze ruikt aan de bloemetjes... helaas trekt ze ze daarna hardhandig uit de grond.
Al met al vieren we het weekend gevoel... en ook dat de Lente er EINDELIJK is!!! -
stout!!
"Waar is mijn lieve meisje gebleven?", vraag ik me al twee dagen zuchtend af.
Elora is momenteel een klein draakje. Ze jengelt echt OVERAL om, gaat om het minste en geringste huilen en lacht een stuk minder dan normaal. Ik word helemaal kriegel van dit vervelende gedrag.
Het was gisteren heerlijk lente weer en ik besloot om lekker een dagje uit te gaan met mijn kleine meid. Omdat ik het gezellig vind om ook iemand te hebben om tegen aan te kletsen, belde ik mijn moeder op. Met haar kan ik zo heerlijk iets doen met Elora, want we zijn beiden even verliefd op mijn kleine meid geloof ik. En dan mag ik de hele dag roepen hoe leuk ik Elora vind en heb ik iemand die dat bevestigd... hihi... heerlijk vind ik dat.
Maar helaas was mini-muis het daar dus niet zo mee eens. De dag begon wel redelijk, al werd ze wel al erg chaggerijnig wakker, maar dat was snel voorbij. We besloten dat Avifauna onze bestemming zou worden.
In het park wees ze enthousiast naar de vogels die ze zag. Tijdens een of andere vogel demonstratie stal ze ook de show, door een paar stapjes naar voren te doen en luidruchtig verhalen op te hangen tegen de mijnheer die de vogels temde. En als de man dan wat zei, antwoordde Elora heel eigenwijs: "Ja". We moesten erg om haar lachen.
Ook vond ze het heerlijk dat ze soms even zelf mocht lopen. Maar omdat Elora nogal weinig geslapen had, was ze een beetje stuntelig en viel ze een aantal keer. Daarom moest ze op sommige stukken mij een handje geven.
Normaal doet ze daar beslist niet moeilijk over en in het begin van de dag ging het ook nog wel. Maar plots wilde ze me geen hand meer geven. Ze trok, gilde en kneep me zelfs. Ik wist even niet meer hoe ik het had, maar ik wilde ook niet aan haar driftige bui toegeven. Ze probeerde zelfs te gaan zitten, maar dan zette ik haar stug weer overeind.
Op mijn rug voelde ik de ogen van de ouders om me heen prikken... Ik weet niet wat de oordelen waren, 'wat een vervelend kind' of wat een belachelijk strenge moeder... maar ik voelde me er niet prettig onder. Toch heb ik niet toegegeven.
Het schommelen vond Elora heerlijk, maar ja, toen ze uit de schommel moest, werd het een drama... dus ik dacht wel 2x na voor ik haar weer zou laten schommelen.
Toen ik het zat was en we naar huis gingen, viel mijn over vermoeide dochter in de auto in slaap. Helaas werd ze te vroeg gewekt en het drama begon weer op nieuw.
Ze probeert me ontzettend uit. Vandaag ook weer. Ze loopt plots de keuken in, iets wat ze normaal niet doet... ze pakt dingen van de tafel en als ik haar corrigeer gooit ze zich op de grond om te huilen. Ik weet gewoon niet wat ik mee maak. Eerst corrigeer ik haar maar en dan negeer ik haar gewoon. Ik wil niet mee gaan in dit gedrag.
Ook moet ik er voor waken dat ik er zelf niet heel negatief van word. Ik probeer vrolijk te blijven als ze stout is en niet heel boos te worden.
Mijn moeder zette het wel goed voor me in perspectief... "Goed ze was vervelender dan normaal... maar ze was nog steeds meer lief dan vervelend"
Elora is normaal ook gewoon ontzettend lief, dat maakt dit soort dagen toch wel heel moeilijk want ik weet gewoon niet zo goed wat ik hier mee moet.
Hopelijk is deze bui snel over!! -
Traphekjes
Al wat nieuw is wordt met luid enthousiasme ontvangen door onze kleine dreumes. Gisteren zijn dan EINDELIJK de traphekjes opgehangen. Pap-lief had toch maar besloten dat het hangen van traphekjes iets boven zijn 'knutsel-pet' was en we hebben een professional aan de mouw getrokken.
Dit betekent dat ik niet meer angstvallig deuren moet dicht doen omdat anders mijn kind haar eigen 'everest' gaat beklimmen zonder veiligheids maatregelen.
Elora vindt het spectaculair. Plots zijn de gang en de kamers allemaal tot haar waggel-beschikking. Ze rent van de ene kamer naar de ander. Alleen in het kantoor komt ze nog een wakende moeder tegen (daar liggen allemaal stekkers en vind ik toch een beetje eng) maar verder kan ze heerlijk rond rennen.
Tegenwoordig loopt Elora zelf (aan twee handjes) de trap op. Ze vind het zo leuk en ik ben zo trots als een pauw. Netjes zet ze om de beurt haar voetjes op een nieuwe tree. En hard dat ze gaat, vooral omdat ze om en om loopt (net als hoe een volwassene de trap op loopt) Ik moet haar wel recht houden want anders kukelt ze naar achter en ze gaat soms zo snel dat ik het moeilijk vind haar bij te houden en tegelijkertijd te sturen. Ook wil ze vaak bovenaan eventjes de leunig vasthouden, dat is zo snoepig.
Ook buiten lopen doen we steeds vaker. Gisteren zijn Elora en ik samen naar de speeltuin schuin tegen over ons huis gegaan. Het was een beetje een teleurstelling, want de schommels waren niet echt dreumes vriendelijk, het klimrek was te hoog en te gevaarlijk en de glijbaan was kletsnat. Dus we hebben er maar het beste van gemaakt en zijn toen naar het tennisveld gegaan en hebben daar (gierend) rondjes gelopen.
Wat een vrolijk kind heb ik toch. Ik dacht eigenlijk dat alle kinderen wel zo zouden zijn, maar het valt me steeds vaker op dat mensen commentaar hebben hoe veel Elora lacht. En dat terwijl ik vind dat ze vaak bij vreemden toch wat minder vrolijk is. Alles lijkt wel een grote grap. Ze is ook gek op uitdagen. Gisteren had ze mijn oom op z'n knieen door het huis. Ik vond het heerlijk om te zien. En schaterend rende Elora als een soort kip door het huis.
Ik blijf me nog steeds verbazen om dit wonderlijke kleine mensje. Telkens heb ik zoiets van: "Ben je echt mijn kindje? Ben ik ECHT verantwoordelijk voor zo iets leuks?" Ik heb nog steeds het gevoel dat ik haar weer in moet leveren ofzo en het grappige is... Daan ook. Hij zei het laatst en ik verbaasde me.
Elora houdt hele gesprekken op met iedereen die maar luisteren wil. Het is een Eloriaanse taal, dus bijna niemand verstaat het. Wij verstaan er delen uit. Je moet wel goed luisteren hoor, want sommige woordjes worden bijna het zelfde uitgesproken. Ze spreekt ook nog niet heel veel goed uit. Ik heb me er een blauwe maandag even zorgen om gemaakt. Even was ik bang dat haar uitspraak slecht was omdat we haar tweetalig opvoeden. Maar haar uitspraak bleek helemaal niet zo slecht te zijn... gewoon normaal voor iemand van haar leeftijd.
Ze heeft best al een 'woorden-schat' al spreekt ze maar weinig dingen uit hoe ze zouden moeten en heeft ze een aantal dingen die wel verstaanbaar zijn, maar ook een aantal dingen waar je het meer aan de toon en klank hoort, dan dat je echt het woord kan verstaan. Toch kan ze al best wat communiceren.
Tussen de kat en Elora botert het ook steeds beter. Ze mag haar nu soms even aanhalen, al is Lily het vaak snel zat. Elora raakt door het dollen heen als ze de kat ziet en rent achter haar aan terwijl ze: "Djiji" roept (een van haar verstaanbare maar compleet verkeerd uitgesproken woorden)
Ook wordt ze wild als ze kindjes op babies ziet. Kindjes zijn 'Tjintje' en babies 'dadies' en wij lachen ons rot hoe ze de kindertjes op foto's, plaatjes en soms zelfs tv met groot enthousiasme toejuicht.
Ik kan mijn geluk niet op met alle knuffels die ik van haar krijg. Kusjes is ze weer iets gieriger mee geworden, maar knuffels krijg ik nu des te meer. Haar vader krijgt wat minder knuffels en dat vind ik soms best zielig. Maar hij is ook haar grote grapjes vriend. Alles wat hij doet is leuk en grappig. Ze speelt liever met hem dan dat ze knuffelt en hij krijgt ook veel meer schaterlachjes dan dat ik krijg. Zo heeft ieder zijn rol. Maar ik snap dat het voor hem soms best moeilijk kan zijn.
Soms is het ook een echte haaien-pin. Dan klinkt er ineens een gefrustreerde kreet door het huis om dat het een of ander niet lukt, of omdat ze iets niet mag. Het slaan wordt gelukkig nu weer wat minder, al doet ze het nog wel. Het 'meteen negeren' lijkt wel effect te hebben.
Maar ze is gelukkig niet vaak een kattenkop. Ze is vaker lief en vrolijk en vooral heel erg luidruchtig in haar enthousiasme. Om het minste en geringste giert ze het uit. Iets wat in publieke situaties niet altijd even gewenst is... maar ja... liever zo dan dat ze huilt of schreeuwt van woede... toch? -
Pasen en gruwelijk verwend
Ik vind het soms moeilijk om tijd te maken om in mijn dagboek te schrijven, terwijl er toch zoveel gebeurd. Vaak vergeet ik ook de helft op te schrijven, maar het gaat om het idee.
Elora is dit weekend gruwelijk verwend door de 'paashaas' (met andere woorden; door haar nanna en opa) en heeft ipv van een chocolade ei een heel speelhuisje gekregen.
Zaterdag hebben we hem samen met mijn moeder uitgezocht en opgehaald. Het was leuk met onze dreumes in de speelgoed winkel. Ze was duidelijk op avontuur en ik moest wel opletten dat ze geen speelgoed uit de schotten trok. Het huisje was dadelijk al interessant, maar er zat een ander kindje in die (denk ik) een jaartje ouder was. Elora vond het kindje bijzonder interessant en speelde 'kiekeboe' met haar. Plots zag ik hoe klein mijn meisje eigenlijk nog maar is. Ze is al zo wijs en doet al zo veel en voor mij voelt ze zo groot, maar het is nog maar zo'n humpie.
Het hobbelpaard vond ze ook meteen leuk en ze schaterde het uit toen in het ding heen en weer bewoog. Ze probeerde het ook zelf, maar dat was toch minder leuk dan als ik haar heen en weer wiegde, aan haar reactie te zien.
Eerste Paasdag was echt super gezellig. Mijn ouders kwamen eten en we gingen gourmetten. Elora stal zoals altijd weer de show, al is ze niet zo gek van gourmet eten. Ik weet niet waarom, maar dan eet ze nooit heel erg veel. Wel vond ze de taugé erg lekker, ons vreemde eendje.
Daan had het huisje dat we gekregen hadden in elkaar gezet. Omdat het weer nog zo slecht is staat het voorlopig even in onze woonkamer. Elora vond het schitterend. Toen ze de kamer binnen kwam en het voor het eerst zag wees ze er meteen naar. En natuurlijk werd het huisje meteen getest. Ze liep telkens naar binnen en flirtte met ons door de ramen en de deur opening. Ik had het een beetje gezellig aangekleed met allemaal speelgoed erin en dat haalde madame natuurlijk gelijk overhoop.
Ook deed Elora weer iets nieuws, wat ik eigenlijk na Pasen niet meer gezien heb, ze draait nu zelfstandig rondjes tot ze duizelig wordt. We moesten zo om haar lachen. En dan lacht ze natuurlijk hard mee. Ze lacht ontzettend veel. Als ze ons hoort lachen of zelfs als we tv kijken en ze zit te spelen en hoort iemand op de tv lachen, lacht ze mee.
Ze is ons wel al een tijdje meer aan het uitproberen. Laatst had ze de afstandsbedieningen van de tafel gepikt (en ze mag niet eens aan de tafel komen, laat staan aan de afstandsbedieningen) Ze kwam ze vrolijk naar me toe brengen en zwaaide daarna met haar vingertje om te laten zien dat ze wel wist dat dat niet mocht.
Hard praten doet ze ook nog steeds, maar ze is gelukkig weer een beetje van het gillen af. Al klinkt ze, als ze iets wil, net als een cavia. Dan roept ze in een octaaf die bijna glas kan breken:"Tdie tdie". Ik probeer haar nu een beetje korte woordjes te leren voor dingen die ze wil. Bijvoorbeeld "drink" of "eat", ze maakt wel vergelijkbare klanken, maar of ik het echt 'woordjes' kan noemen weet ik nog niet.
Sowieso doet ze alles na. Het is zo grappig zo'n kleine copy-cat. En vooral omdat ze er zo ondeugend bij kan glimlachen. Die 'gekke' tanden van haar maken haar lachen nog grappiger. Het is net of ze al aan het wisselen is. Iemand sprak mijn moeder er laatst over aan... wat er met Elora haar boven tanden was gebeurd. Mijn moeder zei doodleuk: "Niets, dat is het probleem juist... ze zijn er gewoon nog niet"
Tweede Paasdag zijn we gaan wandelen in Warmond. Ik heb Elora voor het eerst een eind zelf laten lopen buiten. Ze vond de plassen machtig interessant en ik moest haar er telkens overheen tillen. Wel viel ze heel vaak. Ze is de oneffenheden in de weg niet gewend en ze viel tot twee keer toe best hard. Een keer een tand door haar lipje en een keer een schaafwond op haar voorhoofd. Ik vond het geloof ik erger dan zij het vond, want ze was snel klaar met jammeren en wilde gewoon weer 'zelf' lopen.
Handje vast houden wil ze liever niet, al doet ze er niet heel moeilijk over als ik vind dat ze wel een hand moet geven. Mijn moeder vertelde me dat ze de hele boel bij elkaar krijst als zij haar een hand wil geven. Misschien gaat ze dat dan bij mij ook nog doen, want het duurde ook even voor ze ging knoeien bij mij met haar eten en dat is ze helaas wel gaan doen (al doet ze het nu bijna nooit meer omdat ze zelf mag eten)
Ik heb een beetje gemengde gevoelens over dat ze nu zo zelfstandig is. Ik vind haar aan de ene kant zo knap en zo lief, maar soms vind ik het ook wel een beetje jammer. Ze heeft minder geduld voor samen boekjes lezen. Nu bladert ze het liefst als een gek door het boekje en gaat het zelf lezen. Ik mag nu met haar meelezen, ipv anders om. Ook heeft ze minder geduld voor samen liedjes zingen en spelletjes doen (behalve als ze heel wild zijn)
Toch is ze sinds kort heel erg knuffelig geworden en dat maakt het 'zelfstandige' gedrag weer een beetje 'goed'. Het voelde zo alsof ze van me weg aan het groeien was, maar doordat ze nu graag even komt knuffelen voel ik me toch weer een beetje 'nodig'. Het is zo fijn om zo veel affectie van zo'n kleintje te krijgen. Ik krijg ook telkens kusjes van haar.
Ook merk ik dat ze soms ineens weer gaat kruipen, of dat ze dan plots gedragen wil worden, terwijl ze normaal veel liever loopt. Misschien is het voor haar ook wel een beetje overweldigend, dat opgroeien... en wil ze stiekem toch nog even baby zijn en lekker bij haar mammatje op schoot kruipen ;)
-
Assepoester en Vlugge Japie
Als ik met Elora naar de supermarkt ga, is ze een soort mengeling tussen Assepoester en Vlugge Japie. Ik moet ook verschrikkelijk alert zijn dat er geen schoentjes uitglippen (of uit getrokken worden) en dat er geen dingen in mijn karretje verdwijnen die ik niet nodig vind om te kopen. Alles wordt uit de rekken gegrist. En als ik haar dan vertel dat dat niet mag, blijft ze netjes van de dingen af die ik heb aangewezen en pakt ze gewoon het volgende... Want tja... nieuwe dingen, nieuwe regels... toch???
Elora zit duidelijk in een 'uitprobeer' fase. Niet mijn meest favoriete fases als ik eerlijk mag zijn. Ze probeert nu haar zin te krijgen door heel hard te gaan huilen. Gelukkig is dit meestal kortstondig, want als we het negeren is ze binnen 30 seconden ook vaak weer klaar. Maar het blijft wel vervelend.
Ondanks dat ze af en toe best energie kan 'vreten' heb ik geloof ik nog nooit meer van haar gehouden als ik nu doe. Het lijkt wel of ik steeds verliefder op haar wordt. Ze kan ondeugend zijn, maar is tegelijkertijd ook weer zo geweldig.
Het enthousiasme van Elora is vaak zo vertederend. Ze vindt zo veel dingen leuk, lacht heel vaak hardop en ze lokt je uit om spelletjes met haar te spelen. Ook 'zingen' doet ze graag. Het klinkt echt nergens naar, maar je kan duidelijk horen dat ze gaat zingen.
Ze gaat ook steeds meer zeggen. Ik weet niet of ik het allemaal wel officieel woordjes mag noemen, want het zijn eigenlijk meer klanken, maar wel klanken met een betekenis. Zo noemt ze de pop, die haar pappa Doortje heeft genoemd, duruhtuh. Dan smelt ik echt.
Gisteren aan de tafel realiseerde ik me ineens wat een fijn ritme we in ons leven hebben. Voordat Elora er was waren we een beetje structuurloos. We aten onregelmatig, vaak niet eens aan de tafel en deden maar wat. Nu, omdat we het goede voorbeeld willen geven eten we (bijna) altijd aan de tafel. En het is zo gezellig.
Elora maakt voor ons altijd een hele show van het eten. Niet altijd handig als je haast hebt, maar het is wel leuk als je er de tijd voor hebt. Ze eet zo heerlijk.
Zo zijn we laatst weer Japans gaan eten. Dan steelt ze ook echt de show. Ze vindt alles zo ontzettend lekker. De ene na de andere sushi verdwijnt in haar mondje en vooral de saté, de gebakken zalm en het vlees werden achter elkaar weg gewerkt.
Ze houdt het ook best lang uit zo in de kinderstoel, maar ik merk wel dat ze na een tijdje eruit wil. Dan mag ze ook wel even op schoot, want het is best een lange zit voor zo'n kleintje.
Ik zie heel veel van mezelf terug in mijn dochter. Vooral als ze rustig zit te spelen. Ze is erg bezig met hoe dingen werken. Maar aan de andere kant zie ik ook haar vader. Elora zit zelden stil, dat heeft ze van hem. Ze is rusteloos, w